De band Siiilk uit Frankrijk komt voor een groot gedeelte voort uit de resten van de opgeheven band Pulsar. Die invloedrijke Franse band uit de jaren zeventig werd sterk geïnspireerd door Pink Floyd en King Crimson. Feitelijk is de band Siiilk opgericht door de Fransman Richard Pick, die de leidende kracht is binnen de groep. Aangezien de band nog steeds niet omarmd is door een groot publiek, vond Progwereld het de hoogste tijd zanger en gitarist Pick aan de tand te voelen.

Hallo Richard, we gaan even een tijdje terug in de tijd. De kern van de band maakte in de jaren zeventig furore met Pulsar. Wat inspireerde hen en jou persoonlijk om in 2010 samen te komen en een nieuwe band op te richten?

Toen ik Gilbert Gandil voor het eerst ontmoette, vroeg hij me meteen of hij mijn composities mocht horen. Ik weet nog hoe spannend dat moment voor me was. Ik speel al jaren gitaar, en had ook al wel wat albums geproduceerd, maar tot mijn verrassing was hij oprecht onder de indruk van mijn nummers. Hij stelde voor om samen te werken aan Childhood’s Memories, en dat voelde als een bevestiging dat mijn muzikale wereld ook voor anderen betekenis had. Een paar maanden later nam hij contact op met Jacques Roman, de toetsenist. Stap voor stap werkten we met zijn drieën aan Way to Lhassa. Het was een intens en inspirerend proces, waarin verschillende ideeën groeiden en vorm kregen. Uiteindelijk tekenden we een contract bij Musea Records. Toen het album in 2013 in Engeland de zeventiende plaats bereikte in de progcategorie, voelde dat als een bekroning op ons harde werk.

Dat bevestigt mijn idee over de band: jij bent dus ook echt de drijvende kracht achter de band?

Ja, in principe wel. Siiilk is in essentie ontstaan rond mijn composities en mijn muzikale universum. Ik bepaal het hoofdthema van elk album, schrijf alle teksten, en kies zorgvuldig de foto’s en illustraties die het verhaal versterken. Daarnaast neem ik ook de productie van elk album op me. Alles wat je hoort en ziet, vertrekt vanuit mijn visie. Precies dat maakt Siiilk tot wat het is. Maar ik leun natuurlijk wel op het vakmanschap van Gilbert en Roman.


Hoe ontstond jullie relatie?

Begin jaren zeventig ging ik vaak naar concerten van bands als Pulsar, Gong en Pink Floyd, enzovoort. Daar haalde ik als muzikant veel inspiratie uit. In 2010, toen ik Gilbert Gandil van Pulsar voor het eerst ontmoette, had zijn band na een carrière van veertig jaar definitief de deuren gesloten na het album “Memory Ashes”. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat ik ooit met leden van Pulsar zou samenwerken en dat mijn toekomstige band Siiilk het voorprogramma zou verzorgen voor Gong en de band van Nick Mason.

Gilbert werkte op dat moment in de theatermuziek. Toen hij naar mijn nummers begon te luisteren, stelde hij voor het project op te starten, gebaseerd op mijn composities. Toen Roman aansloot, werd Siiilk geboren en begonnen we met de arrangementen voor die eerste twee nummers, Childhood’s Memories en Cathy’s Woods. Ze verwerkten hun eigen invloeden in de nummers die ik eerder had gecomponeerd, maar hoe dan ook zijn Pulsar en Siiilk twee verschillende bands met hun eigen geschiedenis en persoonlijkheid, wat ook te horen is in de muziek. Wat later sloten twee jonge muzikanten zich bij ons aan: Attilio Terlizzi op de drums en Guillaume Antonicelli op basgitaar. Een nieuwe band, een nieuw begin, en als je dan Pulsar als beginpunt beschouwt, was het als een wedergeboorte in een andere vorm met een andere sfeer.


Het Pulsar-album Halloween (1977) wordt nog steeds hoog gewaardeerd door liefhebbers van progressieve rock. Heeft dat album ook invloed gehad op jou en daarmee ook op de muziek van Siiilk?

Ik heb enorm veel respect voor Pulsar en hun muziek, die nu deel uitmaakt van de geschiedenis van de progrock, en het blijft een eer om met hen te spelen. Mijn muzikale universum is echter wel anders dan dat van Pulsar. De opbouw van elk stuk begint met een liedje dat ik op mijn akoestische gitaar speel, waarbij ik een thema en tekst bedenk. Die embryo wordt een bron van inspiratie voor de arrangementen van Gilbert en Jacques. Pas aan het einde van het creatieve proces komt de ritmische overdracht. Ik heb ook nooit het gevoel gehad dat ik een erfenis moest overnemen. Siiilk is in feite uit de as van Pulsar herrezen!

Waar komt de naam Siiilk vandaan?

Lyon, waar we wonen, is de stad van de zijde. De eerste formatie heette Silk, voordat ik Gilbert ontmoette. Toen we “Way to Lhassa” opnamen, begonnen we met de artiest KAVIIIK samen te werken voor de illustraties en de hoes, dus besloten we door die samenwerking twee i’s aan onze eigen naam toe te voegen, waardoor het Siiilk werd.

De naam “Siiilk” roept direct associaties op met textuur en in mijn ogen spiritualiteit.

Ik weet niet of onze muziek spiritueel is, maar de teksten zijn naast de muziek oprecht en vertellen ware verhalen. Echte gevoelens die de harten van mensen zouden moeten raken, en ja, misschien is dát wel spiritualiteit. In deze wereld waar alles steeds verder en sneller gaat, denk ik dat mensen behoefte hebben aan innerlijkheid. Wat wij als Siiilk willen overbrengen is een innerlijke rust waarin mensen zich kunnen onderdompelen. Onze muziek moet zo klinken dat je erin kan wegdromen, verzanden.

Jullie debuutalbum “Way to Lhassa” suggereert wat mij betreft wel een duidelijke spirituele en geografische verwijzing. Je bent duidelijk muzikaal, maar ook tekstueel geïnspireerd door landen in Azië?

Jazeker. Ik schrijf mijn teksten bijvoorbeeld altijd vanuit mijn eigen ervaringen. Ik heb veel verschillende landen bezocht, zoals India, Nepal, Indonesië, Cambodja en Vietnam. Ik heb nieuwe geluiden mee teruggebracht die een bron van inspiratie zijn geworden voor de muziek van Siiilk. Maar het gaat ook verder dan dat. Ik laat mij inspireren door verschillende dingen.

De titeltrack Way to Lhassa vertelt het waargebeurde verhaal van een jong Amerikaans meisje dat meer dan tien jaar geleden in Nepal verdween. Black Old Train (“Endless Mystery”) is gebaseerd op een droom die ik had over een jongen die tijdens de Tweede Wereldoorlog uit een trein ontsnapte. Signs on the Sands gaat over de drie religies in het Midden-Oosten. Het is een oproep tot vrede.

Het kunstwerk van de Franse kunstenaar Kawiiik speelt een opvallende rol in de sfeer van het album “Way To Lhassa”.

Dat klopt, het artwork ontwikkelde zich eigenlijk ten tijde van het muzikale proces rond de cd. Het visuele aspect is sowieso belangrijk voor onze muziek. Elk album en elk nummer is gekoppeld aan een schilderij, een tekening of een foto. Voor elk album vraag ik een andere kunstenaar om de illustraties te maken. Op “Eemynor” heb ik, behalve voor de hoes, veel foto’s gebruikt van mijn verschillende reizen.


Je muziek balanceert vaak tussen akoestische gitaar en meeslepende elektrische gitaarpassages. Begin je het schrijven meestal met akoestische schetsen en conceptuele ideeën?

Het compositieproces is vaak hetzelfde: een paar akkoorden op de akoestische gitaar, die de rode draad vormen van een idee, een thema waarover woorden ontstaan. Ik schrijf in het Engels en kies woorden die door rijm met elkaar resoneren, als een gedicht. Dan volgen Gilberts betoverende gitaarklanken en de toetsen van Roman, die de oorspronkelijke compositie daardoor een meer rockgeoriënteerde kleur geven.

Ik hoor vaak de invloed van Pink Floyd in jullie muziek, vooral door de gitaar van Gilbert…

Vanaf 1972 was Pink Floyd inderdaad een openbaring voor me, met de release van “Meddle” en mijn eerste concert van de band. Het was een elektrische schok. Hun muziek drong door tot elke cel in mijn lichaam. Dus ja, het heeft mij ongetwijfeld beïnvloed en het spreekt vanzelf dat het voor Gilbert geldt.

Is die invloed een bewust eerbetoon, of gewoon onderdeel van jullie muzikale DNA?

Wat Pulsar betreft zeer zeker wel. In het begin van hun carrière speelden ze alleen maar Pink Floyd-covers. En onze gitarist Gilbert werd zelfs vaak omschreven als de “Franse Gilmour”. De invloed binnen Siiilk is er natuurlijk ook, maar het is geen bewust eerbetoon. Ik heb overigens wel een eerbetoon aan Syd Barret geschreven, dat op het album “Eemynor” staat.

Siiilk integreert instrumenten die zelden in progressieve rock te horen zijn: duduk, tabla’s, harmonium en basklarinet.

Ik ben gek op die instrumenten! Die klankverrijking geeft de muziek van Siiilk een eigen, unieke identiteit wat mij betreft. De muziek van Siiilk is wat mij betreft een uitnodiging voor een heen-en-terugreis tussen de buitenwereld en je innerlijke zelf. De vele instrumenten die ik ontdekte tijdens mijn reizen door verschillende landen hebben een diepe indruk op me achtergelaten: de sitar, Indiase harmonium, tampura en nog veel andere. Het idee om ze in onze muziek te integreren werd gelijk al vanaf het debuut werkelijkheid. Maar ook wat meer gangbare instrumenten kan je bij ons vinden, hoewel ze wat minder exotisch zijn. Voor “Endless Mystery” en “Eemynor” werkte de saxofonist en fluitist van Pulsar met ons samen; hij speelde klarinet op beide nummers en gaf ze een extra gelaagdheid die perfect aansloot bij de sfeer die ik voor ogen had.

Jullie muziek is sfeervol en melodieus, maar nergens wordt het verstoord door abrupte tempowisselingen of virtuositeit. Ik noem het in mijn recensies ook wel minimalistisch. Is dat een bewuste keuze?

Veel muzikanten zijn tegenwoordig geobsedeerd door snelheid, vooral de jongere generatie. Wat mij betreft verliest het daardoor vaak een deel van de ziel van de muziek. Is ware virtuositeit niet juist het vermogen om schoonheid over te brengen, door middel van meer gevoelige bewegingen, waarbij snelheid niet altijd de prioriteit heeft en elk moment als een aanwezigheid kan worden ervaren?

Eén van de absolute pluspunten is de duozang tussen jou en Catherine. Het klankpalet krijgt daar een meerwaarde van. En hoewel ze ook al op het debuut meezingt en meespeelt, is ze een vast bandlid sinds “Endless Mystery”. Wat is eigenlijk jullie relatie?

Ik deel mijn leven al meer dan 45 jaar met Catherine. In eerste instantie verzorgde zij op “Way to Lhassa” de achtergrondzang, maar ze kreeg op ons volgende album een steviger aandeel. Op “Endless Mystery” zingt ze ook solo in een nummer dat is gecomponeerd door Gilbert, met haar zeer kenmerkende en frisse stem. Ze bespeelt er ook het Indiase harmonium, dat ze in India leerde bespelen, en componeerde mee aan twee nummers op het album. De dynamiek van de band is duidelijk geëvolueerd door haar aanwezigheid en haar kristalheldere energie.

Op ons vijfde album, dat momenteel in de maak is, zal haar rol in de zang nog belangrijker zijn. Solo of in duet met mij. Er zullen ook een paar verrassingen op deze aankomende plaat staan, waaronder de prachtige soulstem van een Singaporese zangeres die we voor één van de songs hebben gevraagd.

Als muzikant en als mens heb je heel wat tijdperken binnen de progmuziek meegemaakt. Nu hebben we ook een nieuwe revolutie met de komst van AI. Denk je dat jullie muziek meegegroeid is met de tijd?

Creativiteit kan met de leeftijd toenemen. De moeilijkheid voor ons is echter geweest om de jeugdige frisheid van ons eerste album te behouden; een album vol oprechtheid dat de harten van mensen raakte. Creativiteit moet niet worden verward met de innerlijke evolutie van onze analytische ‘innerlijke computer’, die wordt gevormd door al onze invloeden en ondersteund door de constante groei van technologische ontwikkelingen, inclusief de opkomst van tools zoals AI. Ik geloof dat er een punt komt waarop AI geen vat meer zal hebben en nooit zal kunnen wedijveren met de creativiteit van de mens, dat recht uit het hart komt.

Als ik jullie als formatie zou moeten omschrijven, zou ik jullie een verborgen parel van de progressieve rock noemen. Ik heb ook het gevoel dat er ruimte is voor meer erkenning in Europa.

De term ‘verborgen parel van de progressieve rock’ past goed bij me, in de zin dat Siiilk, met meer dan vijftien jaar bestaan ​​en zonder agressieve promotie, op natuurlijke wijze in de loop der jaren een groeiende populariteit heeft gekend, ook over de grenzen heen. Maar het kan altijd beter inderdaad. Ik ben dan ook heel erg blij met jullie kans de band in Nederland beter te introduceren.

Wat hopen jullie uiteindelijk dat luisteraars ervaren wanneer ze zich in jullie muziek verdiepen?

Ik kan natuurlijk alleen vanuit mijn eigen perspectief spreken, maar wat ik zelf voel als ik naar mooie muziek luister, is iets heel fysieks, een soort elektrische schok, rillingen die leiden tot innerlijk welzijn en een soort openbaring.

Zonder enige pretentie gebeurt het soms dat ik dit gevoel weer ervaar als ik onze albums terugluister. En dan denk ik: hebben wij deze muziek echt zelf gecreëerd? Het is alsof er in het creatieve proces iets was dat niet helemaal van ons was; iets onbeschrijflijks. Dus het spreekt voor zich dat onze luisteraars datzelfde gevoel overkomt. Dat zou fantastisch zijn!

Werken jullie al aan een nieuw album?

Jazeker, we zitten volop in het productieproces en ik verwacht dat er ergens in 2027 een nieuw album uitgebracht wordt.