Aziola CryAlbum

We hebben er ditmaal vijf jaar op moeten wachten, maar we klagen niet: er is gelukkig weer eens nieuw muzikaal werk van het Amerikaanse Aziola Cry. Waar het trio uit Chicago op het vorige album The Ironic Divide uit 2021 vooral ingewikkelde maatsoorten volgooide met zware riffs en snoeiharde progmetal, is er op het nieuwste album ‘Dysphoria Ritual’ sprake van iets meer verfijning en meer details, waardoor het allemaal ietwat luchtiger is.
Vergis je niet, nog steeds wordt een riff nog wel eens onverwachts met een botte bijl afgehakt, of wordt met een haakse slijper een spaarzame melodie een keer abrupt afgezaagd. En dissonantie blijft de constante factor in de soms onwelluidende samenklank van instrumentale muziek, waardoor het geluid geregeld wringt en ongemakkelijk aanvoelt. Ook gebleven zijn de polyritmische structuren met tegendraadse percussie en drumritmes van een ontketende Tommy Murray (The Cyberiam), dus daar is geen nieuws onder de zon.

Het is nu allemaal iets minder Gojira, Tool of Liquid Tension Experiment. Het klinkt op Pervasive Sameness meer naar O.S.I. op het baanbrekende debuutalbum ‘Office Of Strategic Influence’, en op Withdrawn and Alone vooral naar King Crimson. Hier zijn de frippertronics vervangen door tapping op de WARR-gitaar, bespeeld, betast en beroerd door Jason Blake. Deze track had zo op het bikkelharde en meedogenloze ‘The Power To Believe’ kunnen staan.

Samen met gitarist Mike Milaniak maken ze veel lawaai in schijnbare chaos, maar schijn bedriegt. Hun combinatie van technische precisie en dynamische opzet geeft de band een eigen identiteit in wat je als extreme postmetal kunt aanduiden. Hun muzikaal niveau is zowel intellectueel als explosief geladen, wat je vooral terug hoort in het titel- en slotnummer Dysphoria Ritual.

Achter “Dysphoria Ritual” schuilt het verhaal van iemand die zich geleidelijk terugtrekt in isolatie. Wat begint als instinctief gedrag, ontaardt langzaam in opsluiting, waardoor de grens tussen geluk en ellende vervaagt. Het artwork van beeldend kunstenaar Travis Smith (bekend van de albumcovers van Opeth en Riverside) benadrukt de toewijding aan diepgang, detail en artistieke samenhang. Als dit je allemaal aanspreekt, kun je het muzikale avontuur, waar de duistere kant van Aziola Cry donkerder is dan ooit, wel induiken. Want af en toe klinkt er toch ook een sprankje hoop in door.