Barock ProjectConcert

De Italiaanse progrockband Barock Project is weer in het land. Nadat eind vorig jaar nog een optreden afgelast moest worden door ziekte van frontman Zabbini, maken de heren dan eindelijk hun opwachting in Poppodium Boerderij. De sfeer zit er goed in, ongeveer 300 bezoekers hebben de Zoetermeerse poptempel als hun bestemming gekozen deze avond. Na het uitstekend ontvangen studioalbum “Time Voyager” (2024) verscheen eind 2025 ook nog het livealbum “Live Voyager”. Reden om de show van het Italiaanse kwintet met interesse en anticipatie tegemoet te zien.

Opener Carry On knalt er al direct in. De zang is prima, het geluid is (nog) niet optimaal; Zabbini’s toetsenbord hapert blijkbaar. Zonder omwegen of introducties direct door naar Summer Set You Free. De bluesy Hammondsolo is heerlijk, evenals het scherpe gitaarspel van Marco Mazzuoccolo.

De titel van het volgende nummer is zeer toepasselijk. Happy to See You, met zang en akoestische gitaar van Luca Zabbini, ontlokt een emotionele reactie aan de bandleider; hij is vorig jaar ernstig ziek geweest en blij ons te zien. De barokke toetsen en knalharde drums van geweldenaar Olbelli domineren het nummer.

Ook An Ordinary Day’s Odyssey is een nieuwe song afkomstig van het laatste studioalbum, evenals titelnummer Voyager met harde snelle rock en het space-achtige thema. Een vloek ontsnapt aan Zabbini: “Fuck technology!”, als hij er niet in slaagt zijn toetsenbord aan de praat te krijgen. Ik sta vooraan en zie de frustratie groeien bij de perfectionist. Het zeemanslied The Lost Ship Tavern is een van de zeven nummers van “Time Voyager” die deze avond op de setlist staan. Het nummer kan het beste omschreven worden als Angelo Branduardi op steroïden. De melodieuze ballade Broken wordt door Zabbini gezongen en van delicaat pianospel voorzien. Het is het laatste nummer voor de pauze.

Na een kwartier hervat Barock Project het optreden met Overture, met klassieke boventonen en verwijzing naar Emerson Lake & Palmer. De introductie van de bandleden wordt aangegrepen om het steeds groter wordende technische malheur op te lossen. Uiteindelijk wordt besloten om twee toetsenborden om te wisselen. Tijdens het intermezzo ontpopt Alex Mari zich als een volleerde Freddie Mercury door Queen’s Somebody To Love in te zetten, tot vreugde en vermaak van het publiek. Morning Train, met dat prachtige intro, heeft eveneens een hoog Queen-gehalte, vooral door de rockgitaar van Mazzuoccolo.

Het vervloekte toetseninstrument wordt inmiddels tot ‘overleden’ bestempeld. Een stukje Bohemian Rhapsody met publieksparticipatie redt de avond. Over redden gesproken: het poppy Rescue Me werd ooit geschreven om de kritiek over te complexe en te lange nummers te counteren. Voyager’s Homecoming is een prog-epic van de bovenste plank, met herhaling van het thema van Carry On. Van oudere datum is Tired, een soort ‘Queen meets Toto‘. En zie, het wonder geschiedt: de toetsen blijken toch te werken tijdens The Longest Sigh. En dat is maar net op tijd: tijdens toegift Fool’s Epilogue, met zijn bijna klassiek aandoende intro, doet het orkest in een doosje weer volop mee. De uitgelaten fans bedanken de hardwerkende Italianen met een staande ovatie, gevolgd door een emotioneel dankwoord van Luca en Alex voor de niet aflatende steun van het publiek.

De volledig herstelde virtuoze toetsenist speelt afwisselend piano, Hammond en Moog, helaas faalt zijn Mellotron deze avond hopeloos. Sequencers en tapes lopen mee als hij zijn akoestische gitaar bespeelt. Ook de rockpose is hem niet vreemd: wijdbeens tussen zijn instrumentarium, met losse handjes. De technische mankementen hebben invloed op zijn spel, maar zoals hij zelf zegt “the show must go on”. Uiterst professioneel, en zo hoort het ook. Zelfs het omstoten van de microfoonstandaard brengt hem niet uit zijn evenwicht. “Just like Iggy Pop”, zoals hij zelf zou zeggen.

Bassist Eduardo Gamberoni krijgt extra applaus, en terecht: hij is de last-minute vervanger van Francesco Caliendo, die door onbekende oorzaak afwezig is. Het is nauwelijks merkbaar. Zanger Alex Mari heeft zich ontwikkeld tot een sympathieke frontman. Daar waar hij ooit de zwakste schakel was, blijkt hij nu een aanwinst, ondanks zijn gebrekkige beheersing van de Engelse taal. Met zijn geslaagde improvisatie als Freddie M krijgt hij de handen van de fans op elkaar en redt hij de avond, bravo! De setlist is vrijwel een kopie van het laatste livealbum, met uitzondering van Alone. Het is vooral baROCK deze avond, de band is met name schatplichtig aan Queen. Het gevoel bekruipt me onwillekeurig: als Queen en Keith Emerson hadden samengewerkt, zou er dan een soort Barock Project-achtige muziek zijn ontstaan?

Een uiterst enthousiast publiek maakt lawaai voor het dubbele aantal. Dat is inclusief het trio gruntende en zuipende boeren vooraan het podium, idioten heb je nu eenmaal altijd. Geluid en licht zijn weer uitstekend. De band zou twee dagen later optreden in Engeland. Hopelijk behoren de technische gremlins dan tot het verleden.