Barock ProjectAlbum

Op 25 oktober 2025 zou Barock Project optreden in Poppodium Boerderij, Zoetermeer. Helaas werd bandleider Luca Zabbini enkele maanden daarvoor ernstig ziek, en moest het optreden worden gecanceld. Dat was een flinke tegenvaller, want ondergetekende had zich er enorm op verheugd om de fantastische muziek van het album “Time Voyager” live te mogen ondergaan. In  het voorjaar had de band op 8 en 9 mei nog twee optredens gedaan in Trading Boundaries in Groot-Brittannië. De opnames van het eerste van die twee optredens zijn nu gebruikt om een livealbum mee samen te stellen. Zo kunnen we, ondanks het afzeggen van het optreden in Zoetermeer, toch genieten van de liveprestaties van deze Italiaanse progkanjers.

Van het laatste studioalbum worden inderdaad zeven nummers gespeeld. Van “Detachment” vier, van “Skyline” drie, en nog een gouden oudje van “Coffee In Neukölln”, Fool’s Epilogue. Het is de goede lezer waarschijnlijk opgevallen dat in dit rijtje het meesterlijke “Seven Seas” ontbreekt. Het album/optreden opent met de magistrale koperklanken en een feilloze uitvoering van Carry On, waarbij de meerstemmige zang er overigens wat bekaaid vanaf komt. Fraai zijn de speelse strijkers die Zabbini uit zijn toetsen tovert, evenals de heerlijke agressieve Hammondsound tijdens de gitaarsolo. Gelukkig hebben de heren de onvermijdelijke koppeling met het stevige Summer Set You Free intact gelaten. Ook hier weer die schitterende Hammondsound, met daarnaast het virtuoze spel op de synthesizer. Na de puike gitaarsolo pakt Zabbini even lekker uit met een Emersoneske Hammondsolo.

De leadzang van Zabbini in Happy To See You is wat minder krachtig dan die van frontman Alex Mari. Dat is in dit lichtvoetige nummer niet meteen een probleem, zeker nu de tweede stem van Mari wat meer tot zijn recht komt. In het tweede deel horen we een mooie opbouw naar de gitaarsolo, terwijl Zabbini met zijn toetsen de spreekwoordelijke proghemel opent. Kippenvel! De uiterst progressieve nummers An Ordinary Day’s Odyssey en Voyager worden onberispelijk uitgevoerd, waarbij Mari (zang), Mazzuoccolo (gitaar) en Zabbini (toetsen) om beurten de hoofdrol opeisen.

De gesamplede viool in het intro van The Lost Ship Tavern klinkt wat levenloos. Dat verandert meteen wanneer de orkestrale strijkers uit de toetsen klinken en het nummer stevig uit de startblokken gaat. Het siert de band dat die zich niet laat verleiden tot een hoger tempo, waardoor het totale geluidsbeeld uiterst transparant blijft. Ook de Hammondsolo in deze ‘kroeg van het verdwenen schip’ klinkt als een ode aan Keith Emerson.

Tijd om wat gas terug te nemen. Fraai pianospel kondigt het adembenemende Broken aan. Het wordt nu verdienstelijk gezongen door Zabbini, al mis je die heerlijke, karakteristieke stem van Peter Jones wel een beetje, te meer omdat diezelfde Jones bij het volgende nummer, het intieme Alone, wel mag opdraven. En dat is natuurlijk wel de kers op de taart.

Cd 2 opent met Overture van “Skyline”. Deze instrumentale track is een showcase voor Zabbini. Wat een wervelend virtuoos klassiek spel met orkestrale toetsen en, opnieuw naar Emerson verwijzend, Hammondspel. Ook de twee complexe tracks van “Time Voyager”, Morning Train en Voyager’s Homecoming, worden weer gloedvol uitgevoerd, waarbij gitarist Mazzuoccolo met zijn Queen-achtige uitspattingen een glansrol vervult.

Met Tired en The Longest Sigh volgt een blokje “Skyline”. Het intro van Tired doet een beetje denken aan Barcelona van Freddy Mercury & Montserrat Caballé. In dit geval mag Alex Mari in zijn eentje shinen. Het tweede deel vertoont absoluut geen vermoeidheidsverschijnselen, want het wordt in een razend tempo gespeeld. Het optreden wordt afgesloten met het prachtige symfonische The Longest Sigh: symfonische orkestrale thema’s, tempowisselingen, prachtige zanglijnen, virtuoos gitaar- en toetsenspel, een uiterst stabiele ritmesectie, wat wil je nog meer…

Maar de koek is nog niet op. Als encore wordt het aloude Fool’s Epilogue van stal gehaald. Het thema van deze epic heeft een uiterst klassiek karakter. Gaandeweg wordt het nummer progressiever met enkele zeer virtuoze passages. De bombast in het slot bezorgt dit optreden een waardige afsluiting.

Wat heeft dit Barock Project al een indrukwekkend repertoire voortgebracht, en dan hebben ze al dat moois van het album “Seven Seas” nog niet eens gespeeld. Hun muziek is gestoeld op sterke melodieën, vaak met een klassiek/barok karakter, virtuoos toetsen- en gitaarspel, en een sublieme vermenging van klassieke en rock-elementen. Dit alles wordt zo professioneel en met zoveel passie uitgevoerd dat het een ware lust voor het muzikale oor is. “Live Voyager” doet de luisteraar nóg meer beseffen wat op 25 oktober 2025 aan zijn/haar neus voorbijgegaan is, en nóg reikhalzender uitkijken naar 20 maart 2026, wanneer al dit moois alsnog in Poppodium Boerderij zal klinken.