Bjørn RiisAlbum

Tijdens het schrijven van zijn laatste cd “Fimbulvinter” ontstond het grootste deel van het materiaal dat hij nu op de ep “Divergence” uitbrengt. De vraag dringt zich dan meteen op of we niet met leftovers te maken hebben. De maker ontkent dat uiteraard. Wel is er een connectie met genoemde cd en het (mini) lifealbum “Lifandi”.

Met de muziek op “Divergence” zegt Riis naar een nieuwe muzikale richting te wijzen. Die haal ik er zelf nog niet helemaal uit. We krijgen juist bekende elementen uit het muzikale palet van deze Noor voorgeschoteld. Op Carry Me is het meteen droefenis troef. Met zijn wat lijzige stem brengt hij in traag tempo zijn niet zo vrolijke boodschap over. Het basje dreunt zachtjes mee, de gitaar speelt een beetje op. Nogal saai dit.

De singer-songwriter in Riis komt op Mercy naar boven. Soms praatzingend, ook weer kalm en een beetje zeurderig, smeekt hij om vergeving. Wel fraai komt de gitaar nu binnen. Mimmi Tamba zingt een stukje mee. Op Break Free horen we enkele andere kanten van Riis. De gitaar klinkt eerst rasperig, de riffs komen opzetten en de gitaarsolo-die-niet-kan-uitblijven, brengt ons bij David Gilmour en in Pink Floyd-sferen. Hij neemt ook een (voor hem bekende) afslag richting hardrock.

Over de langste track When I Think Of You hangt een fijn blueslaagje. Hier past het ingetogene van Riis qua zang en gitaarspel wat mij betreft beter. De fraaie zang van Tamba is een verademing. De licks lijken echt uit ’s mans tenen te komen. Nog maar zo’n ingehouden Gilmour-uitspatting op een bedje van toetsen, orgel ook, doet zelfs een beetje naar meer verlangen.

De koek is echter al op. Ik zie de lijnen in Bjørn Riis’ muziek niet erg uit elkaar lopen, zoals de titel van deze ep suggereert. Het is prima te hebben, dit tussendoortje, met een behoorlijk rustige insteek, maar heel veel maakt de muziek nou ook weer niet los.

CD


LP