Devin TownsendAlbum

Ik leerde Devin Townsend voor het eerst goed kennen door “Epicloud”, en dat is altijd mijn favoriet gebleven. Epic en Loud is Devin onderhand al jaren, met als resultaat een indrukwekkende discografie waarvan niet alles geweldig is, maar ook heel weinig niet goed. Het uitkomen van “The Moth – The War Live-in Groningen” is best verrassend te noemen, want eerder dit jaar rapporteerde collega Roger Pruppers al over de studioversie van dit album. Deze live-versie was alleen beschikbaar op de art book-versie van het studioalbum, maar nu krijgt het dan zijn eigen individuele uitgave. Over de zinnigheid hiervan wil ik het hier niet hebben, wel over de kwaliteit van de muziek. En die is hoog.

“The Moth” is in essentie een conceptverhaal over transformatie (uitleg over het verhaal erachter krijg je in het interview dat Progwereld eerder dit jaar deed). De 24 nummers vormen een doorlopend verhaal. Om die reden heeft het ook weinig zin die één voor één te bespreken. De progmetalopera – want dat is het – komt binnen zijn eigen oeuvre het dichtste bij Ziltoid, maar dit is allemaal veel serieuzer (minder koddig om precies te zijn) en wat mij betreft een stuk geslaagder. Gezien de reacties uit het publiek zijn er overigens wel onderdelen van de show die als vermakelijk worden gezien (zoals tijdens het walsende The Mothers).

Daarnaast is de invloed van het orkest niet uit te vlakken, want (hoewel klassiekpuristen daar misschien anders over denken) het is meer een klassieke opera dan de meeste andere (progressieve) rockopera’s die ik in de loop der jaren heb gehoord, zoals bijvoorbeeld “Into The Electric Castle” van Ayreon.

In de instrumentale delen en sommige van de koordelen moet ik met name denken aan de onvolprezen soundtrack van “The Lion King”. En dan bedoel ik niet de liedjes van Elton John, maar de bijdragen van Hans Zimmer: dramatisch, bombastisch, gedragen en uitermate meeslepend. Daarnaast is het gewoon op en top Devin Townsend, altijd op zoek naar uitersten zonder daarbij de samenhang te willen verliezen. En dit keer slaagt hij daar heel goed in.

Hoewel Townsend zoals gebruikelijk zijn stem op allerlei manieren inzet, van lieflijk tot ruige screams, zijn de bijdragen van La Giersbergen (onder andere The Gathering, Vuur) en Lynn Wu van het door Devin ontdekte Chinese OU (twee albums op Inside Out) zeer welkom voor wat extra afwisseling, of ze dat nu op de voor- of achtergrond doen.

Hoewel betiteld als Townsends levenswerk, hoop ik niet dat dit betekent dat hij nu gelijk het bijltje erbij neer gooit, want met “The Moth” toont hij aan dat de creatieve krachten nog rijkelijk vloeien. Persoonlijk Top 10-materiaal voor 2026, en dat mag ik in november best zeggen. En hoewel ik nummers als Kingdom en Save Our Now van Epicloud zal blijven draaien, heb ik nu wel een nieuwe Devin Townsend-favoriet.

CD