Downes Braide AssociationAlbum

Welkom op de sofa van Chris Braide en Geoff Downes. In een sessie van net geen uur hebben ze alle aandacht voor jou alleen. Je zult leren dat jij niet je trauma bént. Je bent niet je school, je bent niet je jeugd, en niet je wonden. Maar er zit een licht in jou dat je mag koesteren. Ze zetten je een koptelefoon op en tien songs later zul jij je een stuk beter voelen.

De heren Braide en Downes hebben vóór deze therapeutische sessie al vijf albums gemaakt. Ze zijn dan ook goed op elkaar ingespeeld. De werelden van de popmuziek en de symfonische rock worden smaakvol met elkaar verweven. Het zijn allemaal songs met een duidelijke kop en staart, waarin pakkende refreinen en symfonische uitstapjes elkaar afwisselen. De oude rot in het vak, Geoff Downes, weet nog steeds met zijn toetsenspel de symfonische harten te bereiken. Hij blinkt uit in doseren. Zijn solo’s zijn veelal kort en krachtig. Daarbij heeft hij een neus voor sterke melodieën.

Ik volg de heren vanaf het tweede album “Suburban Ghosts” en merk dat de kracht van het materiaal in de loop der jaren wat afvlakt. In hun beginperiode werden er ook new wave-invloeden ingebracht en dat werkte zeer aanstekelijk. Vanaf “Halcyon Hymns” (2021) nemen die invloeden af en wordt de muziek een beetje vlees noch vis. De songs zijn lang niet meer zo aanstekelijk en weten niet allemaal te beklijven. Op dit album staat geen enkele song die ik als slecht zou bestempelen, maar behalve Lake of Memories springt er ook geen enkele echt bovenuit. Het is allemaal wat inwisselbaar.

Wat wel een heel goede zet is geweest, is het opnieuw inschakelen van Dave Bainbridge. Zijn typische gitaarsolo’s zijn een meerwaarde. Ook is het tof om Marc Almond te horen op het korte Juliet. Zijn stem lijkt echter erg op die van Chris Braide, waardoor je bijna niet merkt dat het om een duet gaat. Het nummer loopt over in het eerdergenoemde Lake of Memories, met ruim veertien minuten het langste nummer van het album. Het toetsenspel van Downes is hier alom aanwezig en hij weet de muziek bijzonder sfeervol in te kleuren. De gitaarsolo van Dave Bainbridge is geweldig en had van mij best wat langer mogen duren.

Met Lake of Memories laten Braide en Downes horen dat ze nog steeds in staat zijn om een nummer te maken dat je echt bij de les houdt. Helaas is dat niet representatief voor het hele album. De heren weten nog altijd hoe ze een song moeten opbouwen en hebben het vakmanschap ruimschoots in huis, maar de echte vonk ontbreekt te vaak. Na vijf albums hoop je toch dat ze zichzelf opnieuw weten te verrassen. Deze therapeutische sessie is best aangenaam, maar of je er na afloop daadwerkelijk beter van wordt, valt te betwijfelen.

CD