Boek

Voor mij ligt een prachtig fotoboek met foto’s van de populaire Britse progband Solstice en aanhang, door de gerenommeerde fotograaf Howard Rankin in nauwe samenwerking met bandleider/oprichter Andy Glass. Het boek bevat meer dan honderd foto’s verspreid over 149 pagina’s en is een visuele bloemlezing van de band tussen 2020 en 2025.

Het voorwoord komt van fan van het eerste uur Greg Spawton (Big Big Train). Ook Jerry Ewing (PROG magazine) doet een behoorlijke duit in het zakje. Maar ook de korte maar stevige liefdesverklaring van Steven Wilson (‘I loved them then and I love them now’) spreekt boekdelen.

Ik ben een ‘late adopter’ als het om Solstice gaat, net zoals zovelen. Als ik het korte verhaal lees van auteur/fotograaf Howard Rankin: dat had ook mijn verhaal kunnen zijn. Mijn eerste ervaring was het optreden in 2023 tijdens het tiende Progdreamsfestival in Poppodium Boerderij in Zoetermeer. Een jaar later was ik getuige van de band als hoofdact in 2024. In beide gevallen was ik volledig ondersteboven van de show, de energie, het positivisme, het sterke familiegevoel van de band, het enorme plezier wat ze uitstraalden. En betoverd door zangeres Jess Holland: wat een stem, wat een passie, wat een uitstraling! Ik meen dat ik als beschrijving van de muziek iets heb geschreven als “een kruising tussen Jeff Beck, Jean-Luc Ponty en The Corrs”. En dat bedoel ik in de meest positieve zin.

En dat voor een recensent die al honderden shows heeft gezien en eigenlijk niet meer zo snel onder de indruk raakt. De enige momenten die ik ter vergelijking heb, waren de kennismakingen met bands als Haken, Lazuli en Von Hertzen Brothers. De parallellen zijn legio: de energie, de onderlinge (familie)band, de totale overgave, superbe muzikaliteit, en vooral het plezier in het muziek maken. Fun, family/friends, focus, fire/energy, dat zijn wat mij betreft de kernwoorden als ik aan Solstice denk.

Er zijn niet zoveel voorbeelden van een fotoboek van deze orde, of je moet naar de grote stoeptegels gaan, de zogenaamde ‘coffee table books’. Over het hoe en waarom van een fotoboek in deze vorm verwijs ik graag naar het interview dat ik met fotograaf en bandleider had naar aanleiding van het uitbrengen ervan. Het boek houdt een beetje het midden tussen de stoeptegel, het al genoemde koffietafelexemplaar, en een uit zijn krachten gegroeid tourprogramma.

De kracht ervan zit hem niet alleen in de vaak schitterende foto’s, maar ook en vooral in de bijschriften en de teksten waar kwistig mee is gestrooid. Het biedt een verrassend inkijkje in de periode van vijf jaar die voor de ontwikkelding van de band zo belangrijk is geweest. Daarbij is de komst van zangeres Jess Holland, ‘een natuurkracht’ zoals Glass haar beschrijft, van doorslaggevend belang geweest. Het begint met een foto van diezelfde Andy Glass tijdens het fameuze Cropredy folk-/progfestival in 2023, en eindigt met de onderscheidingen die band, gitarist en zangeres in 2024, respectievelijk 2025 ontvingen van de lezers van het invloedrijke blad PROG. Een geweldige prestatie voor een band die op enig moment op sterven na dood was en zichzelf oprichtte en opnieuw uitvond. Met dank aan een welkome (jonge) bloedtransfusie. Absoluut de moeite waard voor fans, maar ook voor hen die van mooie fotografie houden en wat meer willen weten over de band en zijn ontstaansgeschiedenis.

Lees ook het interview dat Alex had met Andy en Howard.