JadisConcert

De Britse neo-progrockers van Jadis doen ons land weer eens aan voor de verandering. Ook ditmaal is de Zoetermeerse poptempel Boerderij de plaats van handeling. Zanger/bandleider Gary Chandler zal tijdens de show nog eens zijn dank en respect uitspreken voor deze zaal, belangrijke reden om keer op keer weer terug te komen. De minitournee, bestaande uit een drietal optredens in achtereenvolgens Southampton, Rüsselsheim en Zoetermeer, staat in het teken van het opnieuw uitbrengen van “Across The Water” uit 1994. Een soort van promotour dus van de band die in 2024 zijn laatste studioalbum “More Questions Than Answers” uitbracht, waarna in 2024 nog het livealbum “Live Snapshot” zou verschijnen. Na de pauze zou “Across the Water” in zijn geheel en in de juiste volgorde worden gespeeld. Voor de pauze is het een eclectische verzameling van ‘bandfavorieten’.

Even na half negen wordt er afgetrapt met Sleepwalk van debuutalbum “More Than Meets the Eye” uit 1992, ruim tien minuten neo-prog van het zuiverste water. Wat direct opvalt is dat er behoorlijk wat foutjes worden gemaakt, vooral door Chandler zelf. Zijn zang is bovendien niet om naar huis te schrijven, hij wordt gered door de harmoniezang van maatje Martin ‘Widge’ Orford, die wel goed bij stem is. Where in the World wordt voorafgegaan door een loflied op gastheer de Boerderij, waarna de powerrock van Asleep in My Hands mede door het Hammondspel van eerdergenoemde Orford tot een goed einde wordt gebracht.

Wood Between the Worlds is van het laatste album, terwijl In the Dark al 32 jaar (on)bekend is. En dan een verrassing: een nieuw nummer, geschreven tijdens de oefensessies voor de minitour. Something Else/Moody Brick klinkt prima, vooral door de zang, maar ook de gitaar en drums van Stephen Christey mogen er zijn. Martin Orford claimt de credits voor Do You Know, de melodieuze ballade met uitstekend basspel van Andy Marlow en dito toetsen van de componist. Na View From Above vormt Fading Truth het laatste nummer voor de pauze. Na ongeveer zeventig minuten is een intermezzo van een kwartier toch niet te veel gevraagd?

Zoals gezegd wordt het tweede deel van de show gevuld door “Across the Water”, integraal gespeeld. De openingsmuziek van enkele minuten staat op tape, waarna opener Touch naadloos overloopt in In Isolation. Het publiek zingt luidkeels mee en klapt zijn handen stuk. Tijdens het intro van Daylight Fades demonstreert Chandler zijn tappingtechniek. Naarmate de show vordert wordt zijn stem een stuk beter. Everywhere I Turn, volgens Orford gespeeld op zijn ‘cheap and nasty’ gitaar, wordt gevolgd door A Life Is All You Need, gezongen in een lagere toonsoort, maar desondanks een prima vocale prestatie. Vervolgens wordt The World on Your Side aangekondigd als een ‘moeilijk en weinig gespeeld’ nummer, en dat is merkbaar. Op No Sacrifice is meezingen dringend gewenst, de fans laten de smeekbede niet langs zich heen gaan. Badend in rood licht betekent dit het einde van de reguliere show.

Nadat Jadis het podium kort verlaten heeft, wordt de toegift ingezet. The Beginning and the End heeft geen introductie nodig. De slow tempo ballade is melodieus, en Chandler laat met zijn tappingstijl wederom zien dat hij een prima gitarist is. Een waardige afsluiter na ruim twee uur en een kwartier spelen. De band neemt het luide applaus van de fans dankbaar tot zich.

De sympathieke gitarist/zanger/bandleider is in zijn element vanavond. Hij praat honderduit, met die typische Engelse humor. Over het feit dat hij geen kam bezit, aparte hotelkamers voor oudere muzikanten, goedkope plectrums via Amazon, ouder worden, een tukkie doen, en die vermaledijde ‘oortjes’. De als immer als een otter zwetende voorman heeft het moeilijk deze avond. Het begin van de show is ronduit rommelig, het aantal foutjes in zijn gitaarspel is legio, zijn zang is matig, maar dat verbetert gelukkig snel. Hij blijft knoeien met de apparatuur, altijd al gedaan. Maar ondanks al die kritiek is er iets met hem, ik noem het de gunfactor. Zijn techniek mag hem dan (soms) in de steek laten, hij staat vooral voor beleving en gevoel. En als het allemaal klikt, dan blijft hij een begenadigd muzikant die schijnbaar moeiteloos de ene lyrische solo na de andere uit zijn mouw schudt. Bovendien is daar die bijzondere onderlinge band tussen ‘Widge’ en ‘Chas’. Hier staat een hechte band, het spelplezier is groot.

De vaak driestemmige zang, met hoofdrol voor Martin Orford, is een genot om naar te luisteren, net als diens gevarieerde toetsenspel. Tel daarbij de solide ritmetandem van drummer Stephen Christey, maar vooral bassist Andy Marlow op en je hebt een uitstekende avond als fan van progressieve muziek. Ongeveer 150 man/vrouw vierden in ieder geval een feestje, ik spotte zelfs een paar headbangende senioren op de eerste rij. Geluid en licht waren weer helemaal top deze avond, Boerderijwaardig. Misschien kunnen we op een later tijdstip nog eens nagenieten: deze avond werden er video-opnamen gemaakt door John Vis en zijn team.