Jon Anderson & The Band GeeksConcert

Een tour van Jon Anderson & The Band Geeks in Europa, dat kunnen we niet missen. Er is echter geen optreden in Nederland gepland. Dan maar op dinsdag 13 oktober naar Le Bataclan in Parijs, het laatste concert van de tour. Een concert in Le Bataclan heeft toch nog wel een aparte bijsmaak. Voor de Fransen is het waarschijnlijk inmiddels business as usual, voor ons gevoel is het toch nog een beladen plek vanwege de terroristische aanslag in 2015, toen de Eagles of Death Metal op het podium stonden.

Le Bataclan is een oud theater uit 1865, wat nog goed te zien is aan de muurschilderingen op de zijwanden. De zaal is uitverkocht en gevuld met heel veel Fransen, maar ook mensen met andere nationaliteiten, waaronder een klein aantal Nederlanders.

Aan het eind van de intromuziek van de Vuurvogel van Strawinsky komt de band het podium op en wordt meteen enthousiast begroet. De opening is Close To The Edge en de band heeft er duidelijk zin in. De passie en het spelplezier spatten er meteen vanaf en we krijgen een sterke uitvoering voorgeschoteld. In het middendeel doet het zelfs aan de intensiteit en hectiek van The Gates Of Delirium denken. Jon Anderson begint in eerste instantie wat voorzichtig maar bij de opbouw van ‘I get up……’ wordt hij steeds overtuigender. Wat een kracht zit er nog in die stem. Op het eind is het publiek laaiend enthousiast en gaat meteen staan. Anderson geniet er zichtbaar van.

Deze Band Geeks is wel een klasse stel muzikanten. Musical director en bassist Richie Castellano bespeelt zijn Rickenbacker met gedreven intensiteit en het authentieke Chris Squire geluid. Drummer Andy Ascolese geeft zijn eigen intense swing aan de Yes-muziek. Gitarist Angus Clark beheerst de partijen van Howe tot in de puntjes en heeft een meer rockachtige speelstijl en houding dan zijn voorganger Andy Graziano. Phil Castellano is een welkome aanvulling op toetsen en gitaar en Christopher Clark is een geweldige toetsenist die zich in de solo’s de nodige vrijheden permitteert, wat overigens geen probleem is. Tezamen zetten zij een Yes-sound neer die recht doet aan het jaren ’70 geluid.

Meteen volgt een swingende uitvoering van Perpetual Change met Anderson in bloedvorm. Counties and Countries, van het gezamenlijke album “True”, blijkt naadloos aan te sluiten bij het jaren ’70 materiaal van Yes, al waren er wel een paar onsamenhangende passages te ontwaren. Met een geweldig intense uitvoering van And You And I revancheert de band zich voortreffelijk. Bij de aankondiging van dit nummer moet Anderson geholpen worden met de naam van de gitarist. Clark leverde hier een schitterende slide partij af. Het publiek gaat na afloop weer meteen staan en geeft een daverende ovatie.

Anderson kondigt het volgende nummer aan als Giving is Living, een nieuw nummer dat de band volgens hem drie weken geleden pas heeft afgerond. Klinkt leuk, maar is waarschijnlijk niet waar, want het gelijknamige nieuwe album staat gepland voor november. Het nummer heeft zowel het swingende als het symfonische karakter (vooral in de zang) van andere Yes-klassiekers maar het zal nog even moeten landen.

Na dit nummer maakt Christopher Clark op piano een brug naar Soon, die ik persoonlijk niet zo geslaagd vind. Maar als Anderson dit nummer eenmaal zingt is dat heel snel vergeten. The Band Geeks geeft Anderson hier een zeer sfeervolle ondersteuning met drummer Ascolese in het begin op toetsen. Na opnieuw een daverend applaus van het publiek is er een pauze van twintig minuten.

Zoals in meer concertzalen zijn de sanitaire faciliteiten niet toereikend voor het grote aantal bezoekers dat in de pauze de toiletten wil bezoeken. Daardoor zit nog niet iedereen wanneer de band alweer op het podium klaarstaat voor de hoogmis van de symfonische rock: Awaken. Dat resulteert in een wat rommelige start van dit nummer. Desondanks speelt Clark een weergaloos intro op de piano. Het publiek luistert ademloos. Iedereen lijkt zich bewust te zijn van het feit dat we hier getuige zijn van een intense, spirituele, muzikale ervaring. Wat een geweldig dynamische uitvoering.

Het volgende hoogtepunt vormt I’ve Seen All Good People met loepzuivere samenzang van de hele band. Je kreeg soms het idee dat je naar CSNY & Anderson zat te luisteren, zo mooi. In het swingende gedeelte paste de wat rouwere benadering van Angus Clark perfect. Er werd veel meegeklapt door het publiek. Het ‘straatschoffie’ Richie Castellano pakt hier zijn moment door als een ‘prima donna’ met één hand aan zijn onafscheidelijke Rickenbacker over het podium te paraderen.

Once Upon a Dream, ook van het album “True”, heeft veel kenmerken van de diverse symfonische Yes-epics en krijgt hier een gloedvolle uitvoering. Dit nummer maakt een geweldige indruk. Daarna maant Anderson het publiek tot stilte, wat wel even duurt, voor Leaves of Green (uit The Ancient van “Tales from Topographic Oceans”) met fraai spel van Clark op de akoestische gitaar en de betoverende zang van Anderson.

Vervolgens gaat het dak eraf met Starship Trooper met daarin, vóór de slotapotheose, ruimte voor een solospot van alle bandleden. Castellano kan het niet laten om een stukje uit de Marseillaise in zijn bassolo te verwerken en Chris Clark gebruikt in zijn solo een stukje van Free Bird van Lynyrd Skynyrd.

Het concert wordt, zoals altijd, afgesloten met een vlammende uitvoering van Roundabout. De solo wordt extra lang zodat Anderson een liefdevol dansje met zijn vrouw kan maken aan de zijkant van het podium. Dat levert toch wel een aandoenlijk schouwspel op en het publiek is razend enthousiast.

Afgaande op de opnames op “Live – Perpetual Change” wist ik dat we naar een speciaal concert zouden gaan. En dat beeld werd meer dan bevestigd. Het is werkelijk een genot om deze, bijna 82-jarige, man zo goed en krachtig te horen zingen. Bovendien geniet hij van deze band die het authentieke rouwe en energieke Yes-geluid uit de jaren ’70 zo knap tot leven brengt.