LaluAlbum

De Franse progressieve rockband Lalu bestaat inmiddels ruim 20 jaar. Het gezelschap begon in 2005 met “Oniric Metal” als progmetal en schoof in de tussentijd steeds iets meer op naar de progressieve rock. Nu is er met het vijfde album, dat “A Mythmaker’s Demise” heet, weer een melodisch progressief rockalbum gekomen met stevige metalrandjes. Oorzaak en gevolg zitten in twee personeelswisselingen.

Naast naamgever Vivien Lalu op toetsen is de klasbak Joop Wolters op gitaar met zijn stevige riffs en vette basgitaar gebleven. Echter waar op “ The Fish Who Wanted To Be King” uit 2023 en “Paint The Sky” (2022) alleszinger Damian Wilson zijn eigen teksten inzong, heeft herintreder Martin LeMar de microfoon weer ter hand genomen. Met zijn krachtige stem slaat hij een brug tussen verleden en heden van Lalu, waardoor de nummers weer meer richting progmetal bewegen. De drums worden in plaats van door Jelly Cardarelli nu met veel flair ingetimmerd door Simon Phillips, die al een keer zijn partijtje insloeg op een nummer op het “Paint the Sky”-album, waardoor de muziek toch niet zwaar gaat aanhoren. Dat geldt niet voor het thema van dit album.

De suggestieve titel “A Mythmaker’s Demise” verwijst namelijk naar het tanende licht van de menselijke verbeelding in het tijdperk van AI. De albumcover toont daarbij een schrijver die stervend achter zijn bureau zit, terwijl zijn creaties worstelen om te ontsnappen naar een wereld die ze niet langer waardeert. Al met al een confronterende visuele metafoor voor de diepere boodschap van het album over wat er gebeurt als we stoppen met het gebruiken van onze eigen verbeeldingskracht. Vivien Lalu breng dit actuele thema samen met de Nederlander Joop Wolters muzikaal tot leven. Dat doen ze met stevige doch melodische muziek, die constant botst met elektronische elementen in dynamische arrangementen, zonder te verzanden in overproductie. De heren geven aan dat het eerlijke uitvoeringen zijn, die vastgelegd werden in hun natuurlijke staat. De onbewerkte livedrums van een excellerende Simon Phillips maken het in een latere fase af, waardoor het toch voelt als een echte band.

Dit album herbergt ter onderbreking twee fraaie instrumentale stukken, waar de gitaarsolo’s van onze Joop centraal staan. Zo hoor ik de gladde maar krachtige rocksound van Trevor Rabin in Macayama terug, en past het helaas wat korte A Drop Of Water prima in het solorepertoire van Steve Howe. Voor de rest horen we vooral nummers met vier en een halve minuten aan progkrachtpatserij, met de poten diep in de jaren tachtig hardrock-klei, zonder dat het gedateerd klinkt. Lalu’s compositie, uitvoering en productie geven het een moderne twist mee, waardoor de muziek van de Franse muzikant nog steeds relevant is en aan zijn menselijke creativiteit niets kunstmatigs is.

CD