Riesenbeck, Michael

Album

De muziekwereld is een bijzondere, maar soms ook oneerlijke wereld. Sommige bands en artiesten worden groot gemaakt met muziek waar de fijnproever zich nadrukkelijk van distantieert. Soms wordt een act ook groot gebracht, terwijl de kwaliteit van de muziek moeilijk te zoeken is. Dat geldt voor onze geliefde prog- en metalmuziek, maar zeer zeker ook voor andere muziekstromingen. Andere artiesten blijven op opzienbarende wijze onbekend, ondanks goede, kwalitatief sterke muziek.

Zo heeft Nederland al jaren de vakman Michael Riesenbeck.

Al bijna veertig jaar is Michael Riesenbeck actief in de muziekbranche. Eerst als drummer in verschillende hardrock coverbands, maar bijvoorbeeld ook in zijn eigen geformeerde band. De formatie Alibi werd in 1990 opgericht en daar werden twee demo’s mee geproduceerd. Echt succesvol wordt het project niet en daarom richt Riesenbeck zich een paar jaar later op een Toto tributeband waarmee hij enkele cd’s uitbrengt. In 2004 komt dan eindelijk zijn soloalbum “Shouting Silence” uit waarmee hij een recensie op deze website verdient. Ook zijn tweede album wordt door ons uitgelicht. Aan Progwereld heeft het dus nooit gelegen, hoewel de muziek van Riesenbeck puur gezien geen prog is.

Ik denk ook niet dat Riesenbeck ontevreden is met deze site, want zijn muziek bevindt zich in het midden van het AOR-spectrum, waardoor zijn plek op deze site voor sommige prog-puristen discutabel is. Dat is op dit nieuwe album, waaraan hij ruim negen jaar gewerkt heeft, eigenlijk niet anders. De muziek is nog steeds doorspekt met invloeden van Toto, Styx, Europe, Foreigner, Journey en bijvoorbeeld Survivor. Op het album figureert net als op voorgaande cd’s van Riesenbeck weer een aantal giganten in de muziekscene, zoals de in 2019 overleden Tony Mills, Lars Edvall, Robert Soeterboek, Phil Vincent, Holly Mills (dochter van) en Julian Driessen. Op het gebied van instrumentarium zijn naast Riesenbeck op gitaar en toetsen Brandon Klopp en Rob Boshuijzen als drummer actief, en werken er verschillende bassisten mee aan het album.

Bijzonder is de track Changing Ways, waaraan de in 2019 overleden Tony Mills heeft meegewerkt. De song komt oorspronkelijk van het debuutalbum van de band China Blue, een band waarin Mills en Riesenbeck samen hebben gewerkt. Het nummer is volledig opnieuw in een modern jasje opgenomen, de zangpartijen van Mills waren nog in het bezit van Riesenbeck, maar zijn bewerkt en opnieuw gebruikt. Daarnaast heeft hij de dochter van Tony, Holly Mills, toegevoegd aan de productie waardoor nu een duet is ontstaan. Ook de zangers Tony O Hara en Gui Oliver zijn te vinden in het vocale gedeelte.

Toto hoor je in Heaven’s End, althans het grootste gedeelte, maar evengoed zou je daar een willekeurige jaren tachtig hardrockband kunnen noemen. Het blazersensemble van trompet, saxofoon en trombone van Thomas Heikoop, Jose Cervera Minquez en Huub de Jong maakt het nummer fijn te luisteren, het is catchy en doet je (als veertigplusser) terugverlangen naar de jaren tachtig. Wel jammer dat het nummer een abrupt einde kent. Dezelfde vibe vind je terug in Uphill Battle, een nummer dat doet denken aan de genoemde namen. In datzelfde kader kan je bijvoorbeeld een band als White Snake ook nog noemen, de inspiraties voor Riesenbeck lijken eindeloos. Minpuntje is de video voor het nummer, het eindresultaat getuigt  wel heel erg van knip- en plakwerk.

Instrumentaal staat de cd als een huis, maar wat deze cd speciaal maakt is het gebruik van de verschillende zangers. Het gaat om relatief onbekende coverzangers als Ruben Dukker (Unfinished Business) en Rick Rici (Hold On), maar ook bekende namen als Tony Mills, Phil Vincent, Lars Edval en Robert Soeterbroek. Typische rock- en hardrockzangers waarmee de rockmuziek van de vorige eeuw herleeft – als je er van houdt.

Riesenbeck heeft ook met zijn derde album een prima album afgeleverd, met bijzonder aangename en aanstekelijke songs. Niet alles heeft de kwaliteit om absoluut door te breken, maar het merendeel van de songs is van bovengemiddeld niveau. Ik herhaal dan ook hartelijk mijn woorden uit de tweede alinea van deze recensie: aan Progwereld heeft het nooit gelegen.