New Grove ProjectAlbum

Ik weet niet wat er in het kraanwater van het Zweedse Upssala en omgeving zit, maar schijnbaar stroomt de inspiratie voor symfonische rockmuziek daar vloeiend. En dan heb ik het ditmaal niet over Roine Stolt, maar over streekgenoot Per Sundbom.  
 
Samen met Ingemar Hjertqvist bracht hij in 1997 op basis van hun eerder uitgebrachte “The Demo’s” het fraai uitgewerkte “Fool’s Journey” uit. Debet hieraan is natuurlijk de bijdrage van Pär Lindh op toetsen en Roine Stolt op gitaar. Aan het album “Brill” uit 2005 werkte Sundbom zelf al niet mee, terwijl het prog-pop album “Assorted Affections” in 2024 opnieuw een volledig herziene bezetting kende. Na een lange carrière als ondernemer in de financiële advisering en bedrijfssoftware heeft Per Sundbom zijn muzikale activiteiten weer op een andere wijze hervat. 
 
Het nieuwste album “Epiqurium” van dit project is namelijk een hernieuwde versie van een eerdere solo–opname van Per Sundbom zelf. Tussen 1997 en 2001 heeft Per met hulp van de software Musicstation en diverse synthesizers als hardware dit soloalbum met de focus op Hammond-, Mellotron- en Minimoog–geluiden in Knivsta gecomponeerd en opgenomen. Deze oude versie werd overgedragen aan toetsenist Robert Webb (ex–England), die vervolgens instemde met een herinterpretatie van het instrumentale stuk. Met enkele aanvullende composities en arrangementen van zijn hand is het in 2025 opnieuw uitgebracht onder de naam New Grove Project.  
 
Waar Per Sundbom op het origineel nog alles inspeelde, trokken hij en Ingemar Hjertqvist zich als muzikanten voor dit nieuwe album volledig terug om zich samen met Robert Webb uitsluitend op de productie te richten. Het resultaat van hun gezamenlijke inspanningen is met “Epiqurium” het meest progressieve en symfonische album van New Grove Project tot nu toe. Voor een vergelijkend luisteronderzoek: check de nieuwe Bandcampsite.  

Wat we horen is een ratjetoe aan muziekstijlen en melodielijnen die elkaar vlot opvolgen. Zo’n beetje alle Scandinavische progbands die waar dan ook ergens een toets beroerd hebben, kunnen wel genoemd worden. Specifiek wil ik Merit Hemmingson meegeven als vergelijking, want met haar “Mother Earth Forever” heeft de Zweedse Orgel Joke de nodige overeenkomsten met dit voornamelijk toetsengeoriënteerd album. Alleen is haar geluidsproductie veel rijker.  
 
Deze “Epiqurium” 2.0 kent namelijk af en toe nog een Nintendo–achtig geluid uit de beginjaren, en met een razende Mario Kart wordt met de nodige arpeggio’s de gang er flink in gehouden. Gelukkig tillen de symfonisch arrangementen en het toetsenspel van Robert Webb het geheel naar een iets hoger niveau. De drum en het vele percussiewerk van Mattias Olsson (ex–Änglagård) referereren naar Mike Oldfield, en als de marimba even ingezet wordt naar de atonale muziek van Frank Zappa. De groepsnaam had in plaats van Grove beter Grooves kunnen heten want daarmee levert basgitarist André Schornoz hier zijn prima bijdrage in. Maar het wordt pas echt verheffend als gitarist Timo Vuoppola (Fouette) fraaie gitaaraccenten mag wegzetten, want dan wanen we ons met de sfeer van The Flower Kings even in Uppsala län.  
 
Na een heel lang hiaat heeft Per Sundbom zijn muzikale aspiraties herontdekt. Of en op welke manier er nieuw materiaal wordt uitgebracht zal de tijd uitwijzen. Er is op dit album in ieder geval sprake van progressie in dit project.