PhilosophobiaAlbum

Vurig klinkt King of Fools van “The Constant Void”! Is dit een opstap naar een geweldige cd?

De band Philosophobia bestaat officieus vanaf 2007, met een herstart in 2018 en officieel sinds 2020. In 2022 verschijnt dan het debuut en dit is dan ook de tweede langspeler van de band uit Duitsland. Net als bij het debuut komt het artwork van de cd van Björn Gooßes. En hoewel de bandleden dus vlak over de grens wonen, voelt de muziek een beetje aan alsof het Amerikaans is.

Dat komt niet in de eerste plaats doordat de geest van Dream Theater nog niet volledig is afgeworpen. Voormalig collega Rik van den Heuvel sprak daar al over in zijn recensie van het titelloze debuut, maar wat mij betreft is die invloed nog steeds merkbaar. Ook vleugjes Evergrey, Threshold, Kamelot en Pain Of Salvation zijn duidelijk te vinden in de muziek van de band. Queensryche vind ik op dit album wat minder terug, of het moet de stemacrobatiek van zanger Papaemmanoui zijn.

Na een paar luisterbeurten vallen snel wat dingen op. Ten eerste is dat de positieve bijdrage van drummer Alexander Landenburg, die tevens één van de grondleggers is van de band. Zijn bijdragen zijn afwisselend, divers, soms dwingend en soms mellow. Met andere woorden; een klasse drummer die alle facetten tot in de vingertoppen beheerst. Het is wat moeilijk uit te leggen waarom hij zo goed is, maar luister voor een verschil eens tussen King of Fools en het nummer Will You Remember. In laatstgenoemde klinkt zijn spel soepel en speels, in King of Fools wil je niet te dicht bij zijn drumkit komen, zo dwingend en direct voelt zijn drumwerk.

Daarnaast is zanger Domenik Papaemmanouil van hetzelfde kaliber. Ook hij wisselt gemakkelijk tussen agressieve zang en een speelse, bijna lieflijke stijl. Alleen al het feit dat je af en toe twijfelt of het één en dezelfde zanger is, is ook een goed teken. Een voorbeeld waar je de diversiteit van Papaemmanouil goed kan waarnemen is Inside His Room. Het nummer is aan de ene kant melancholisch, aan de andere kant hard en meedogenloos. De geboren Griek gaat daar dan ook feilloos in mee. Krachtig en emotioneel.

Een instrumentaal sterk nummer is F 40.8, waarin het toetsenwerk (gedeeltelijk door Vikram Shankar) positief naar boven komt drijven, net als het gitaarwerk van Andreas Ballnus en het strakke basritme van Sebastian Heuckmann, die de taak heeft overgenomen van Kristoffer Gildenlöw. De Zweed en inmiddels sinds 2020 onze landgenoot is dus niet meer actief op het vervolg van deze Duitse band.

Ik ben er waarschijnlijk erg gevoelig voor, maar het begin van de epic The Forgotten, Part 2 is indrukwekkend. Een kinderkoor dat in een kerk zingt met in de achtergrond dreigend onweer. Wat betreft de productie van het onweer moet de band eens in de leer bij Anton Belov, maar ook het vervolg van de song met daarin een mix van zang en monoloog is geweldig, net als het resterende gedeelte van de twintig minuten durende epic. Zanger Domenik Papaemmanouil bewees het al eerder gedurende de cd, maar hier is hij op zijn best. De gitaarsolo van Andreas Ballnus is hemels, wat mij betreft moet iedere progliefhebber die horen. Net als The Forgotten, Part 1, het derde nummer op deze cd, borduurt het nummer voort op het perspectief van moeder natuur (Gaia) met haar aanklacht hoe de mensheid onze aarde behandelt.

Een conclusie trekken is altijd ingewikkeld maar ondanks duidelijke invloeden van de genoemde bands, met de daarbij behorende overeenkomsten, is dit een hele sterke plaat. Ik merk een enorme progressie ten opzichte van het toch al sterke debuut en de vakkundige kwaliteiten spreken voor zichzelf. Wat mij betreft heeft de status van Philosophobia een impuls omhoog gekregen, ik sluit zelfs niet uit dat dit in mijn eindlijst beland.