Rafael Pacha With The Friends Of (Con)FusionAlbum

Uit de gelederen van The Samurai Of Prog blijft met grote regelmaat nieuw materiaal verschijnen. Nu is Rafael Pacha niet iemand die veel bijdraagt op de albums van The Samurai Of Prog, maar hij is wel veelvuldig aanwezig op de diverse spin-offs, zoals The Guildmaster, Bernard and Pacha en Pacha & Pörsti. Daarnaast bracht hij een kleine drie jaar geleden een prachtig soloalbum “A Bunch Of Forest Songs” uit. Op dit album wisten hij en zijn vrienden folk en prog tot een mooi geheel te smeden.

Die vrienden worden op zijn nieuwe album zelfs in de bandnaam vermeld: Rafael Pacha With The Friends Of (Con)Fusion. Het laatste deel van deze bandnaam verklapt al het een en ander over de muziek die Pacha en zijn vrienden ons op dit album voorschotelt. Dat wordt nog eens versterkt door een aantal, grappig bedoelde, citaten in het cd-boekje uit een ver verleden toen jazz nog als een satanische muzieksoort werd beschouwd. De algemene strekking van al deze citaten kunnen we samenvatten met ‘not normal after jazz’. Dat heeft uiteindelijk geleid tot de albumtitel “Not Normal After Music”.
Het is wel mooi dat hij in zijn bandnaam eindigt met (Con)Fusion, want het is niet allemaal fusion wat de klok slaat. En het is ook geen fusion zoals wij ‘proggers’ vaak wel kunnen waarderen. Het is een lichtvoetig soort fusion waarbij de folkinvloeden nooit ver weg zijn, en vaak op de voorgrond staan.

Het album opent met Contradiciton. In de klassieke muziek wordt een groot muziekwerk vaak geopend met een zogenaamde ‘expositie’, waarin alle thema’s van het muziekwerk ten toon worden gespreid. Contradiction is een soort expositie van alle instrumenten die we op dit album te horen krijgen. In een soort estafettevorm komen ze voorbij: basgitaar, drum, gitaar (akoestisch en elektrisch), synthesizer, piano, Hammond, fluit, sopraansaxofoon. Het materiaal van de melodische instrumenten is zeer speels.

De basgitaar wil ik er wel even uitlichten. In deze openingstrack bespeelt Michael Manring de basgitaar en dat doet hij fantastisch, uitsluitend fretloos en met een prachtige solo. Maar ook Jan-Olof Strandberg, die op bijna alle overige tracks de basgitaar speelt, laat prachtige partijen horen met dat heerlijk droge geluid. Overigens speelt Pacha op de slottrack zelf ook prachtig bas.
In El Diablo Cuando Se Aburre… (“Wanneer de duivel zich verveelt, vermoordt hij vliegen met zijn staart”) wordt de titel zeer treffend verklankt met, ik moet het toch weer even gezegd hebben, een fantastische bassolo, ditmaal door Strandberg.

Joy is zeer lichtvoetig. Naast de jazzy benadering klinkt er veel folk door in het speelse thema. Dan volgt Plowman of the Sky, een soort muzikaal toneelstuk in zes bedrijven. Het nummer is gebaseerd op het verhaal van Antoine Saint Exupery, waar een paar jaar geleden de Hongaarse band Yesterdays al een compleet album aan wijdde. De titel van deze track refereert aan de condenssporen van een vliegtuig in de lucht. Het nummer begint rustig jazzy met zang van toetsenist Alessandro di Benedetti in de rol van de piloot. Het tweede bedrijf is nog rustiger, folky, bijna klassiek, met de breekbare zang van Paula Pörsti (dochter van) in de rol van het kind, een gitaarsolo en fluit. De overige bedrijven zijn instrumentaal en zijn afwisselend licht funky en ingetogen klassieke folk.

Wonder If I’ll Be wordt gezongen door John Wilkinson, geen onbekende in het Samurai Of Prog- universum, met zijn karakteristieke stem. Het nummer gaat over de onbeduidendheid van ons levende individuen in relatie tot de grootsheid van het universum, en heeft een lichte funky benadering. Zo geeft Pacha bij elk nummer een leuke toelichting over de achterliggende gedachte van de compositie.

De overige tracks zijn instrumentaal. Omdat spectaculair instrumentaal spel en catchy melodieën ontbreken en de algehele benadering lichtvoetig en ingetogen is, dreigt de aandacht van uw recensent een beetje af te dwalen tijdens de beluistering. Wanneer je het album in zijn geheel beluistert, kun je ondanks een aantal fraaie passages en instrumentaal spel diezelfde conclusie trekken.