ShadecrownAlbum

Wie eens wil ervaren hoe groot de variatie aan Finse metalbands is, moet vooral kijken op de Bandcamppagina van Inverse Records, via de link te vinden in het linker kader van deze pagina. Het label herbergt nagenoeg honderd procent Finse bands en artiesten, voornamelijk actief in de categorie extreme metal. Bijna eindeloos is de lijst. Dat geeft bijvoorbeeld aan dat deze muziekstroming in Scandinavië ongelooflijk populair is, net als de boeiende diversiteit binnen diezelfde scene.

Shadecrown is al lang ondergebracht bij dit label, in ieder geval sinds een jaar of acht. Het is niet voor het eerst dat wij over deze band schrijven, dat deden we ook al over “Riven” en “Solitarian”. Dit album “Zero” of ook wel “0” is vernoemd naar een van de nummers op deze cd. Het album gaat tekstueel over de uitdagingen in het leven, verlies, spijt, persoonlijke tekortkomingen en het omgaan met al die gevoelens.

Muzikaal is het nog steeds melodieuze death metal dat Shadecrown ons brengt. De melodieuze sologitaar speelt een grote rol in bijna alle tracks en zorgt voor de afwisseling, samen met de toetsen van Saku “Sacce” Tammelin. Hij is ook verantwoordelijk voor de composities. Centraal staat de zang van Jarri Hokka, voor alle duidelijkheid zijn dat grunts, growls en extreme vocals. Het fijne aan zijn grunts is dat het allemaal redelijk verstaanbaar is, we komen wel eens anders tegen.

Nog steeds zijn de producties van Shadecrown erg vol, waardoor je aan het einde van de rit voldaan achterover zou kunnen kantelen. Een van de mooiste songs is Inadequate, dat een voorbeeld is van een volle en melodieuze compositie, maar waar alles de goede kant opvalt. De leadgitaar van Tomi Tikka zorgt voor een verslavend effect. Van een andere orde is het emotionele Tear-blind, waarin de cello van Vilma Peltokangas is toegevoegd aan de productie en waar de kwaliteit en emotionele verbeeldingskracht van zanger Hokka boven komt drijven. Gastzangeres Sheila Bernal maakt de pijn van Hokka op het eind van de song wat dragelijker.

Bernal is ook aanwezig in het nummer Under the Waves, waarin zij een duet zingt met
bassist Janne Salmelin. Het nummer begint gedeeltelijk akoestisch en voelt als een ballade, maar waar na een paar minuten toch weer alles uit de kast wordt gehaald. Het tweede gedeelte van de song bestaat vooral uit beukende gitaren en drums en Hokka die volledig diep gaat. De gitaarsolo aan het einde is mooi, maar voelt niet helemaal op zijn plek binnen de song. Dat is kritiek op de keuze, maar het staat buiten kijf dat de (solo)gitaren van hoogwaardig niveau zijn op de cd.

Waar kunnen we Shadecrown plaatsen in de markt van melodieuze death metal? Het materiaal klinkt in ieder geval woest, harder en directer dan de huidige giganten binnen de scene, zoals Marianas Rest en Swallow The Sun. Die bands produceren een geluid waar melancholie en emotie iets meer aanspraak maken op je gemoedstoestand. Een band als Insomnium op zijn beurt is weer iets  melodieuzer en maakt meer gebruik van variatie. Shadecrown vertrouwt wat mij betreft nog iets te veel op de traditionele deathmetalstructuren. Wat mij betreft mag toetsenist Tammelin meer aanspraak maken op een belangrijker rol, zowel binnen de structuur als in de productie.