Sic MundusAlbum

Mijn recensie van het debuutalbum “Illusions” van Sic Mundus besloot ik met: “De vraag is of deze gelegenheidsgroep met een opvolger komt. Of het moet zijn dat aandacht voor dit album, zoals deze recensie, tot nieuwe inspiratie leidt bij het Poolse duo.” Het bleken profetische woorden, want de tweemansfomatie (met gastmuzikanten) is getransformeerd tot een volwaardige band met vaste leden. Met een nieuw album.

Het succes van het eerste album en de inspiratie bij oprichters Artur Placzynski (basgitaar, teksten) en Andrzej Sesiuk (toetsen, componist) brachten de mannen tot het smeden van een vaste groep. Zanger Mikolaj Krzaczek bleef en met Torsten Bugiel en Michal Kaszczyszyn werd respectievelijk een nieuwe drummer en gitarist ingelijfd. Het resultaat mag er zijn, want “Universum” is een schitterend album.

Significant verschil met het fragmentarische en voor de helft instrumentale “Illusions” is dat op een na alle nummers vocaal zijn. Daarnaast heeft de groep een eigen dynamisch geluid gecreëerd. Dat neemt niet weg dat invloeden hoorbaar zijn van Riverside, Retrospective, een sprankje Pain Of Salvation, overgoten met snufjes Threshold en Lebowski. Binnen dat geluid zijn Placzynski en Sesiuk op respectievelijk basgitaar en toetsen nadrukkelijk aanwezig. Dat is gelijk hoorbaar op het openingsnummer The Road To Nowhere. Het begint met een fijne basriff, die overgaat in een dynamisch en goed in het gehoor liggend nummer. De stem van Krzaczek doet denken aan die van Jakub Roszak van Retrospective, waardoor de vergelijking met deze groep terecht is. Met Kaszczyszyn heeft Sic Mundus een prima gitarist, want de man strooit met diverse melodieuze gitaarsolo’s.

In hetzelfde stramien gaat het verder met The Wheels Of Time en In The Deep. De laatste is vooral lichtvoetig vanwege de ondersteunende (achtergrond)zang en enkele (geprogrammeerde) orkestraties van Sesiuk. M.A.D. is met ruim elf minuten de eerste van twee langere nummers. De opbouw is rustig met toetsen en programmering en gaat over in een donker en stevig stuk, waarin Krzaczek zijn tekst meer vertelt dan zingt. Je hoort een licht accent, maar dat drukt mij de pet niet. De afwisseling met lange orkestrale stukken uit het brein van Sesiuk maakt duidelijk dat hij compositorisch veel in zijn mars heeft. Verrassend is de overgang halverwege naar een verstilde passage met alleen piano. Het is de opmaat naar een vier minuten durend, uiterst boeiend en gevarieerd stuk, waarin de kracht van de groep naar voren komt.

Dat Sic Mundus ook thuis is in progmetal bewijst Digital Slave. Muziek en zang doen in alles denken aan respectievelijk Pain Of Salvation en Daniel Gildenlöw. Ik vind dit een van de betere nummers vanwege de opbouw, variatie en verrassende toetsenpartijen van Sesiuk. Het relatief korte titelnummer Universum laat de groep van een emotionele kant horen en raakt (bij mij) diverse gevoelige snaren. Empires Fall kent twee gezichten. De vocale afwisseling valt figuurlijk gezien wat uit de toon, daarentegen is het muzikaal om door een ringetje te halen met een variatie aan wendingen en stemmingen.

Het album besluit met de tweede epic Agartha, dat, op een paar zinnen tekst na, volledig instrumentaal is. Voor mij is dit nummer het hoogtepunt van het schijfje. Orkestrale toetsen en de nodige programmering zetten de toon in een haast klassiek aandoende sfeer. Sesiuk laat zijn creativiteit hier de vrije loop, maar de gitaarsolo’s zijn prachtig. Trompet, vette baspartijen en tegendraadse drums zorgen voor kippenvel. Ja, dit is de speeltuin voor iedere symfomaan. Je komt oren te kort. Maar is de koek daarmee op? Nee!

Bij het album zit een extra cd. Op deze cd staat het achttien minuten durende A Look Into The Inner Self. Het is een muzikale interpretatie door Sesiuk van het gelijknamige kunstwerk van Jaroslaw Jasnikowski. Deze kunstenaar is net als op “Illusions” verantwoordelijk voor het schitterende artwork. Muzikaal maak ik de vergelijking met Riverside met het album “Eye Of The Soundscape” met elektronische en ambiente muziek. Sesiuk doet hier bijna hetzelfde, maar dan met zijn eigen creativiteit. Het resultaat is een adembenemend stuk met soundscapes, elektronische muziek en cinematografische invloeden.

Het hoeft verder geen betoog dat “Universum” een geweldig album is. Waar veel Poolse groepen het na een of twee albums voor gezien hielden, kan het niet anders dat Sic Mundus zijn naam gaat vestigen in ons wereldje. De plannen voor album drie liggen er al. Meer over Sic Mundus lees je in dit interview.