TarjaAlbum

Het nieuwe album van Tarja Turunen opent verrassend sereen. Bijna driekwart minuut lang vullen uitgalmende klankschalen de ruimte en zetten daarmee een rustgevende sfeer neer. Het blijkt een bijzondere introductie tot een smaakvolle cd waarop kalmte weliswaar een rol speelt, maar zeer zeker niet de boventoon voert.

Met de Franse titel van deze cd verwijst Tarja Turunen naar het kippenvel dat ontstaat wanneer muziek je volledig in haar greep krijgt. De Finse sopraan is al jarenlang een wereldreiziger en verdeelt haar tijd tussen Finland, Argentinië (het geboorteland van haar man) en de Spaanse Costa del Sol. Sinds haar gedwongen afscheid van Nightwish bouwde zij een succesvolle solocarrière op, goed voor inmiddels 22 albums. Hoewel de nadruk daarbij ligt op rockmuziek, met in dat repertoire veel live-cd’s, heeft zij zich ook regelmatig toegelegd op de klassieke muziek.

De orkest- en kooropnames voor het album werden gemaakt met het Budapest Art Orchestra en het Budapest Art Choir uit Hongarije. Met die partijen werkte ze ook al tijdens de productie van “My Winter Storm” en “What Lies Beneath”, niet heel toevallig de albums waar Progwereld een enthousiaste recensie over schreef. Opvallend is wel dat Tarja zelf nu de vinger aan de pols hield tijdens de productie. Ze reisde daarvoor veelvuldig naar Boedapest om samen te werken met György Gulyás Nagy, de orkestleider.

Zoals we van Turunen gewend zijn, heeft ze ook weer gezocht naar samenwerkingen met andere muzikanten. Zo is er Tango, waarin de formatie Apocalyptica participeert met de snaarinstrumenten. Dat zorgt voor een vlotte en poppy song waarin de instrumenten zorgen voor een stijlvolle invulling. Het is daarmee ook een van de betere nummers op de cd. Anemoia is een ballade waar de Argentijnse Julian Bedmar en de Portugees Valter Freitas aan deelnemen. De één hanteert de akoestische gitaar, de ander de elektronische cello. Ook haar voormalige collega bij Nightwish Marko Hietala verleent zijn medewerking; hij verschijnt in het heavy Leap Of Faith.

Bijzonder is The Trace Outlives, waarin Sayo Komada een fantastische toevoeging brengt met een bijzonder instrument dat in mijn optiek nog nooit op deze site is besproken. Komada is een internationaal bekende Japanse shamisen-speelster, beroemd om haar unieke ’tweetalige’ beheersing van zowel de traditionele Tsugaru- als Nagauta-stijlen. Ze werd bekend op social media doordat ze veel iconische gitaarrifs van westerse rockbands op het driesnarige instrument naspeelde.

Noemenswaardig is At Sea, waarin Turunen verantwoordelijk is voor een fantastisch piano-intro. De muziek vertaalt op exceptionele wijze de manier waarop Turunen naar de zee kijkt: hoe het bij haar tegelijk aantrekkingskracht maar ook angst oproept. Ze gebruikt de zee dan ook als metafoor voor het verlaten van je comfortzone en het onder ogen zien van onzekerheid. De storm op zee staat symbool voor de moeilijke periodes die mensen in hun leven doormaken. De muziek is perfect vertaald, kalm op sommige momenten, stormachtig en wispelturig op andere momenten. Heftige gitaarriffs, prachtige pianoklanken, en een fantastisch orkest. Het Budapest Art Orchestra heeft hier een geweldig staaltje werk neergezet, één van de betere nummers op het album.

Against the Odds is een fantastische song met de allure van een soundtrack. Een episch slot van de cd waar je je heerlijk in kunt onderdompelen en waarmee we weer teruggaan naar de periode “Once” van Nightwish. Hier is de samenwerking tussen Turunen en het Budapest Art Orchestra dan ook optimaal. De cd eindigt ook met de klankschalen in het outro, dit keer luider en dominanter dan in het intro.

De cd verrast en overtreft de verwachtingen van Progwereld. Alles klopt op dit album: goed geproduceerde tracks, veel variatie, veel sfeer, melancholie en meeslepende orkestarrangementen. Anderzijds is Frisson Noir waarschijnlijk het meest heavy album wat ze heeft geproduceerd. Luister bijvoorbeeld ook eens naar Blaze Forever. Tarja Turunen behoorde altijd al tot de top op het gebied van sopraanzang; misschien is zij op rockgebied wel de aller-, allerbeste. Die uitspraak durf ik na dit album wel te doen.