TDWAlbum

Tom de Wit is de creatieve en muzikale verhalenschrijver achter soloproject TDW en Dreamwalkers. Hij is begin 2025 gestart met zijn immense multimediaproject “Bane of the Talebearer”. De Talebearer (oftewel verhalenbrenger) is iemand die verhalen doorvertelt om ze levendig te houden. Geschiedenis, profetieën en herinneringen krijgen een magische betekenis. In de vloek/ondergang van de verhalenbrenger (vrije vertaling van de titel) worden gebeurtenissen herschreven alsof ze nooit hebben plaatsgevonden. De fantasiewereld van de verhalenschrijver (in dit geval die van Tom?) komt tot leven in dit project.

In januari 2025 verscheen de eerste aflevering van de audiodramaserie op YouTube. Hierin worden de verschillende karakters geïntroduceerd, die nu op het album thematisch zijn vastgelegd. Negen afleveringen voltooien het eerste seizoen, een tweede seizoen verschijnt in september 2026. Daarnaast is er een videogame in ontwikkeling. Het onderhavige album is de soundtrack van deze verhalenlijn, maar is daarnaast veel meer een separate muzikale beleving. 73 voornamelijk instrumentale nummers, die aaneengeregen in totaal bijna drie uur beslaan. Een veelvoud aan (gast)muzikanten levert een bijdrage: ik tel 29 personen waar Tom de Wit vaker mee heeft samengewerkt en die desgevraagd ook graag meededen aan zijn project.

Dit is een muzikale beleving die verschillende muziekgenres aanraakt. Voor degenen die graag muziek in een hokje plaatsen (zoals onze tags/genre-aanduidingen) is dit een moeilijke opgave. We kennen TDW natuurlijk van zijn progressieve metalalbums, en natuurlijk vinden we invloeden daarvan op dit album. Luister maar naar When Diplomacy Fails – Battle Theme 1 of Remembrance. Maar dit album bevat ook invloeden uit de klassieke muziek, met klassieke arrangementen, folk-invloeden, jazz, rock en koorpartijen in het (oud)-Nederlands.

Het album start met de introductie van de groep karakters die het verhaal gaat vormen. Ieder personage draagt een eigen sfeer (of theme genoemd). In het tachtig pagina’s tellende artbook worden de personages duidelijk beschreven. Voor de muziek is het belangrijk dat de personages hun eigen geluid meedragen. Leo – de laatste Lyonere – is een mysterieus, groot, harig en introvert figuur, maar daarnaast de meest luidruchtige persoonlijkheid. Hij zet in de muziek dus ook de stevigste toon neer. Errin – The Huntress – is een elf die door wolven is opgevoed en een jager. Muzikaal is het dan ook folk-achtig, maar doordrenkt met energie en voortstuwend gitaargeweld. Zo wordt met alle karakters (te veel om allemaal apart te behandelen) een muzikale wereld neergezet met diverse muzikale invloeden uit meerdere genres uit het muzikale spectrum. Hoewel Tom de Wit zelf aangeeft dat het geen progressief album is, ben ik van mening dat de muziek toch zeer sterk gerelateerd is aan ons geliefd prog-genre. Ook zijn de stevige invloeden van eerdere TDW-albums duidelijk aanwezig. Er is echter wel een paar uitzonderingen, waarbij verder afgeweken wordt van de ons bekende muziek. Zo zijn o.a. Revon’s Theme en Shall We Dance toch wel erg dansbare nummers.

Zoals aangegeven bevat het album 73 voornamelijk instrumentale nummers, met een tijdsduur tussen de één tot net iets meer dan vijf minuten. Voor het werk van TDW erg kort, maar doordat de nummers direct in elkaar overlopen – soms met een heftige wending – voelt het toch als een complex geheel. Het album is verkrijgbaar op drie cd’s of een USB-stick. De eerste cd bevat vooral de (introductie)thema’s, maar hier krijgt ook het verhaal een start. De eerste cd eindigt met wellicht het stevigste nummer van het album: Boss Battle Theme. Iedere gamer weet dat je de Boss moet verslaan om naar het volgende level (cd) te kunnen gaan.

Op de tweede cd worden diverse avonturen en genres doorlopen, op een speciale wijze aaneen geweven zodat een muzikaal geheel ontstaat. De orkestrale arrangementen, de specifieke instrumenten (viool, cello en de Japanse Koto) en het koor dat een speciale sfeer creëert zonder echt verstaanbaar te zingen, geven een eigen sfeer en spanning aan het album. De nummers voelen vaak als hoofdstukken: langzaam opbouwend, soms verstikkend, soms explosief, met donkere melodieën en dreigende texturen. TDW speelt met contrasten — tussen stilte en geweld, tussen hypnotiserende ritmes en chaotische uitbarstingen.

De derde cd bouwt langzaam naar een einde, met meerdere oplevingen, een Aftermath en nog een Encore Encore. Ook hier worden weer diverse genres aangeraakt. Afhankelijk van de fase in het verhaal is de muziek heftiger, rustiger of sereen. Een perfecte soundtrack. Tenslotte sluit het album af met het eerst verschenen nummer en mogelijke single. Dit is het enige nummer met ‘normale’ zang. De samenzang van Tom de Wit met zangeres Pipi Gogerl is heerlijk. Een op en top TDW -nummer, dat overigens de sfeer van het album ook weet te vatten. Tekstueel is het ook een soort reprise of samenvatting van het verhaal. En dan is er ook nog een heerlijke gitaarsolo van Galen Stapley.

Het negende TDW-album is zeker geen gewoon album. Tom de Wit is de afgelopen twee jaar bezig geweest om een uitzonderlijk project vorm te geven. Is het progressief? In de betekenis van ‘vooruitstrevende en anders’: zeker wel. De Wit geeft aan dat hij dit project echt voor zichzelf nodig had: ‘En soms wordt die ambitie gestimuleerd door verandering. Want verandering is soms nodig om de creatieve energie op peil te houden.’ Geen album dat probeert toegankelijk te zijn, maar wel overtuigt door sfeer, consistentie en intensiteit.