The Paradox TwinAlbum

Geen aankondiging. Geen teasers. Geen singles. Op vrijdag 10 april 2026 was daar ineens het nieuwe, derde, studioalbum van The Paradox Twin. Het is een originele manier van je album op de markt brengen.

Mijn wenkbrauwen gingen even omhoog toen ik de bezetting zag. Het eerste dat opviel is dat zangeres Sarah Bayley (Cairo) is ingelijfd. Dat voorspelde ik al toen ik de band in februari 2023 zag spelen in Zoetermeer. Tweede gitarist Leland Freeman is er definitief niet meer bij. Meer verrassend is het vertrek van bassist Diane Fox, hoewel je dat beter een aderlating kunt noemen. Zij drukte een belangrijk groovy stempel op de muziek. Op dit album zijn er dus nog maar drie muzikanten te horen. Met deze kennis in gedachten is het niet vreemd dat dit album toch best anders klinkt dan je zou verwachten.

“A Romance of Many Dimensions” is een conceptalbum. Het verhaal draait om een hoofdpersoon die een leven leidt vol eenzaamheid, verslaving en isolatie. Hij vindt zijn enige gevoel van zingeving en identiteit wanneer hij inlogt op zijn computer, waar hij zichzelf ziet als een robot in een uitgestrekt digitaal landschap. Zijn enige vriend is de zwijgzame kraai uit het spel, die nooit iets zegt maar er altijd is als hij hem nodig heeft. Als hij uitgelogd is, blijft hij met lege handen achter; als hij ingelogd is, heeft hij een doel.

Je hoort meteen dat dit album veel meer gitaargeoriënteerd is. Dit is zonder twijfel het meest stevige album van de formatie van bandleider Danny Sorrell tot nu toe. Het is een kwestie van smaak wat je daarvan vindt. Op de vorige albums van The Paradox Twin werd spaarzaam, maar zeer effectief gebruik gemaakt van de toetsen. Dat gaf de muziek een enorme diepte. Dat element is op “A Romance in Many Dimensions” veel meer naar de achtergrond geschoven. Toetsen zijn er nog wel, maar worden minder effectief ingezet en creëren minder ruimte. Het maakt het album veel meer recht-toe-recht-aan. En ik mis echt het basspel van Diane Fox. Zij was een geweldenaar op de basgitaar en die leegte wordt niet opgevuld.

Een conceptalbum als dit biedt een enorme variëteit aan mogelijkheden. Je zou verschil kunnen aanbrengen tussen de gewone en digitale wereld, zodat je mee wordt genomen in het verhaal. Je zou meer gebruik kunnen maken van elektronische invloeden om die computerwereld kracht bij te zetten. Je kunt heel goed werken met een terugkerend thema. Het gebeurt allemaal niet. Het concept zit hem alleen in de teksten, en dat vind ik een gemiste kans.

Sarah Bayley is een goede zangeres, maar ze is niet te vergelijken met power house Nicole Johnson die op “Silence From Signal” het kippenvel op je rug bezorgde. Daarbij zit er niet zo heel veel verschil tussen de zangstem van Sarah Bayley en de vrij hoge stem van Danny Sorrell. Dat maakt het album vocaal meer eenzijdig. Ik wil niet de indruk wekken dat dit een slecht album is, maar wel wijzen op de verschillen met eerdere albums.

Het stevige geluid wordt wel strak neergezet. Drummer Graham Brown (Cairo) creëert een goede basis waarop de gitaren kunnen voortbouwen. Null The System doet bij vlagen aan Porcupine Tree denken en de zang van Sarah Bayley is hier sterk. My Main Function is met ruim 11 minuten het langste van de plaat. Het laat meerdere gezichten zien en weet je als luisteraar helemaal mee te voeren. In de laatste minuten doet Sorrell wel heel opzichtig een poging om zijn versie van Arriving Somewhere But Not Here van Porcupine Tree te maken.

Ik vind persoonlijk UI het beste nummer van het album. Hier hoor je wel veel meer die ruimte en diepte die we kennen van de eerste twee albums. Het zijn echt de toetsen die het verschil maken. Die geven de muziek zoveel meer diepgang. Ook Nested Scratch weet te overtuigen. Het bevat een aantal mooie overgangen en een mooie gitaarsolo van John Mitchell (Arena, Kino, It Bites) die ook de productie voor zijn rekening heeft genomen.

Als je een liefhebber bent van The Paradox Twin dan is het dus goed om te weten dat dit echt wel een ander album is dan je wellicht zou verwachten. Het is een kwestie van smaak of je het stevige, gitaargedomineerde geluid omarmt of juist niet.