The Samuel Jackson FiveAlbum

The Samuel Jackson Five heeft niets te maken met de soulmuziek van The Jackson Five. Het Noorse kwintet speelt als sinds 2003 namelijk een mix van instrumentale artrock, postrock, mathrock, progressieve rock en jazz met klassieke invloeden. Op Progwereld kwamen ze pas voor het eerst in beeld door hun bijdrage aan het album “The Songs & Tales of Airoea – Book1: The Tale of Father Robin” . “A Passage to Elsewhere” is hun vijfde album, en dus hoog tijd voor een verdere kennismaking.

Volgens hun muzieklabel Karisma Records trotseert het vijtal de zwaartekracht door flink aan de buitenkant van het proggenre te musiceren,maar dat vind ik op dit album allemaal wel meevallen. Na verschillende omzwervingen zijn ze met dit album teruggekeerd naar een puur instrumentaal format dat voor elk wat wils biedt. Met gastbijdragen van bandleden uit onder andere Jordsjø, MEER en Tusmørke krijgt het al veel meer een progressief tintje.

De vervreemdende titelnummers impliceren al wat je aan belevenissen te wachten staat. Zoals A Passage to Elsewhere, dat je met warme blaasmuziek in de geest van Big Big Train al snel door een vlotte opener zonder bestemming leidt. En vooruit: met wat fantasie zou je dit nummer vanwege de dansbaarheid het rare stempeltje ‘soulprog’ als subgenre kunnen meegeven. Temporary Happiness Revival had voor mij een permanent geluksmoment mogen zijn. Een verstilde piano opent zeer intiem en transformeert heel natuurlijk naar weer zo’n vlot nummer met mooie thematische uitwerkingen door verschillende strijkers, koper- en rietblazers, en de drie toetsenisten c.q. gitaristen die de band rijk is.

Mid-Rite Crisis is een King Crimson-achtig nummer, uit die periode toen die band nog blazers in zijn gelederen had. In plaats van een opbouw naar voorspelbare crescendo’s aan postrock ontvouwt het zich als een avontuurlijke, steeds veranderende melodische reis. The Department of Intermediate Affairs kent een wat stevige aanpak door gebruik van elektronica en een stuwende bas. Dat gaat op dezelfde manier verder in Six Impossible Things Before Breakfast, waar je je ook zonder zangteksten afvraagt wat die zes onmogelijke dingen ‘s morgens dan moeten zijn, voordat je met slaperige ogen je zachtgekookt eitje zonder te knoeien probeert open te tikken.

1420 Svartskog is een heel kort maar fraai ambient rustmoment met teder akoestisch gitaargepluk en zachte atmosferische toetsen op de achtergrond. De titel lijkt te verwijzen naar het voormalige woonhuis van de beroemde poolreiziger Roald Amundsen, die als eerste de Zuidpool bereikte. Het kan ook het adres van de plaatselijke Gjersjøen Golfclub zijn, maar dat vertellen ze niet.

Met de kortste titel en met negen minuten het langste nummer van het album heeft ICU wel wat weg heeft van het werk van hun Noorse postrock collega’s Gapminder met hun geslaagde album “Elements”. Als kort slotnummer start Bright Galaxies, Dark Matters rustig, maar de snijdende roeptoeters in de vorm van saxofonen, hoorn en trompet blazen je hier in een schreeuwende free-jazz met sokken en al uit je strak aangesnoerde veterschoenen.

Alle muzikanten krijgen hun podium. Het resultaat is een rijk en vooral warm sonisch album geworden, zonder grote contrasten en complexiteit. Ondersteund door subtiel drumspel laat de band je nergens ronddwalen in een artistiek doolhof; zo bereik je wel ergens een keer een bestemming. Gaat dat horen.

LP