YesAlbum

Yes viert het 50-jarig jubileum van een van hun meest legendarische optredens met het uitbrengen van “Live At Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976”. De eerste officiële release van het live-album volgt relatief kort na de release van het nieuwe studioalbum “Aurora”.

Op 17 juni 1976 trad Yes in de Relayer-bezetting, met Jon Anderson, Steve Howe, Chris Squire, Alan White en Patrick Moraz, op voor een uitverkocht Roosevelt Stadium in Jersey City, New Jersey, Verenigde Staten. Het optreden in New Jersey was onderdeel van een grote tournee door de VS met 57 concerten, van 28 mei tot en met 23 augustus. Het kwintet werd midden in hun tournee vastgelegd voor een live-uitzending door het radiostation WNEW-FM in New York. Het optreden is al decennialang een van de populairste ‘bootlegs’ van de band, dit is de eerste officiële verschijning van de originele opname. Een nieuw kunstwerk van huisartiest Roger Dean siert de hoes.

De opname uit het Roosevelt Stadium, een voormalig honkbalstadion met een capaciteit van 50.000 zitplaatsen, laat de band op een creatief hoogtepunt horen tijdens de ‘Solo Albums Tour’. Na het succes van “Relayer” (1974) brachten de leden 1975 door met het opnemen van vijf individuele soloalbums; deze tournee van 1976 was de eerste keer dat deze nieuwe stukken in de live-set werden geïntegreerd. Het optreden combineert nieuwe(re) nummers met de volledige bandbezetting zoals The Gates Of Delirium en Ritual met klassiekers als Siberian Khatru en Heart Of The Sunrise. De set bevat ook zeldzame individuele spotlights voor Anderson’s etherische selectie uit “Olias of Sunhillow” en Moraz’ ritmische verkenningen uit “The Story of I”, naast Howe’s karakteristieke akoestische nummer Clap. Het optreden wordt afgesloten met een zeldzame vertolking van I’m Down, oorspronkelijk van The Beatles.

Geen Firebird Suite vanaf tape maar een live gespeeld laatste deel van And You And I, Apocalypse genaamd. Een jaar eerder, in hetzelfde stadion, bevatte de setlist nog To Be Over en in eerdere shows van diezelfde tour Squire’s solonummers Hold out your hand en You by my side. Ook Close to the Edge legde het loodje. De volgorde van Ritual en Heart of the Sunrise werd uiteindelijk omgedraaid. De inclusie van de Beatles B side (Help) I’m Down uit 1965 als ultieme toegift is helemaal een vreemde. Maar dat maakt dit optreden van de ‘Solo Albums Tour’ ook wel weer bijzonder. Overigens was I’m Down al in 1991 op verzamelbox “Yesyears” te beluisteren.

Een aantal opmerkelijke zaken: er wordt ongekend heftig en vooral hecht gemusiceerd, de energie spat ervan af. Heel anders dan het huidige Yes, maar oké, de heren waren destijds in de twintig. Er is een behoorlijke rol weggelegd voor toetsenman Patrick Moraz die voor een wezenlijk andere aanpak van de nummers zorgt dan voorganger/opvolger Rick Wakeman. De Zwitser is ook over het algemeen goed in de mix te horen, vooral de Moog solo’s komen prima door. Ook Alan White’s drums profiteren van de betere geluidsmix. Heart of the Sunrise is een goed voorbeeld van die verbeterde audiokwaliteit: een prima opname en dito mix, alle instrumenten zijn goed waarneembaar, met name de drumroffels van Alan en Jon’s vocalen. Mijn interesse gaat met name uit naar het complexe jazz-rock-georiënteerde Sound Chaser wat een razende uitvoering krijgt.

De mannen hebben er duidelijk zin in, aangespoord door het enthousiaste Amerikaanse publiek. De bijna geschreeuwde dankbetuigingen van Howe en Squire aan het einde getuigen van de euforie waarin de band zich bevond na afloop van het concert.

Is hier nu sprake van een nieuwe trend: het opdiepen van oude live opnames en zelfs het oppoetsen van zogenaamde ‘bootlegs’, illegale opnames, met behulp van moderne technieken als AI? Pink Floyd deed het recent met “Live from the Los Angeles Sports Arena, April 26th, 1975” en Yes zelf eerder dit jaar met “Tales from Topographic Tours”, speciaal voor Record Store Day. Mooi voor de echte fan die alleen maar meer wil van hun idolen en gewend is aan de matige tot (waanzinnig) slechte geluidskwaliteit van de meerderheid van de illegale ‘witte’ platen. Een bijzondere ontwikkeling als je het mij vraagt. In dit specifieke geval is er al een hele horde bootlegs van de show uit 1976 te beluisteren geweest: er is immers sprake van een redelijk goede geluidskwaliteit door de van origine FM radio uitzending. De moeite waard voor de echte fan.