Steve HackettAlbum

Het procédé is inmiddels genoegzaam bekend. Steve Hackett toert een deel van de wereld over met een oude lp van Genesis onder zijn arm en daar brengt hij dan een liveregistratie van uit. Met zijn tour met  “The Lamb Lies Down On Broadway” – vijftig jaar oud inmiddels – is dat niet anders. Van de show in de Royal Albert Hall in Londen in oktober 2024 zijn opnamen gemaakt en die verschijnen nu onder de titel “The Lamb Stands Up Live At The Royal Albert Hall” op de markt.

Zijn vaste, uitstekende begeleidingsband was uiteraard present en daarnaast waren enkele gasten te verwelkomen. Ik stel ze later even voor. Eerst speelde Hackett wat nieuw en oud eigen werk, waarna een selectie van nummers van “The Lamb” volgde. De toegift laat zich al bijna raden. De setlist wijkt een klein beetje af van die tijdens de vier concerten in de Boerderij in Zoetermeer, in juli 2024. Voor een groot deel kan ik dan ook naar dit concertverslag verwijzen, want ja, de concerten van Hackett blinken uit in degelijkheid en consistentie.

Het in Utrecht gespeelde Spectral Mornings is vervangen door het gevoelige Hands of the Priestess, met fraai fluitspel van broer John Hackett, gevolgd door A Tower Struck Down. Tijdens het slot mag bassist Jonas Reingold even het nummer naar het einde bassen. Hij gaat door in Low Notes And High Hopes, een langgerekte bassolo (hou toch eens op!). Shadow Of The Hierophant krijgt zijn volledige uitvoering, dus met de zang van Amanda Lehmann. Het blijft een schitterend nummer.

Tijdens Fly On A Windshield verschijnt Steve Rothery (Marillion) ten tonele. De twee Steve’s rekken dit korte nummer op tot acht minuten in een hogeschool gitaarduet. Twee van die grootheden op één podium is om je vingers bij af te likken. Carpet Crawlers krijgt een vocale invulling door Ray Wilson (ex-Genesis). Ik ben zelf geen groot fan van “The Lamb”, maar op deze manier een aantal hoogtepunten achter elkaar voorgeschoteld krijgen, is toch echt geen straf.

Dance On A Vulcano van de set uit Utrecht is vervangen door Dancing With The Moonlit Knight, waardoor het eind van het concert een hoog “Selling England by the Pound”- gehalte heeft. De onvermijdelijke drumsolo van Graig Blundell aan het begin van de finale Los Endos duurt 5.30 minuten. Ach…  Een mini-stukje Dance on a Vulcano is in dit nummer verwerkt. We hebben dan Firth Of Fifth al gehad, een zekerheidje. Onvoorstelbaar dat hij dit iconische nummer  – met dé solo – al een slordige 850 keer gespeeld heeft, en dat het blijft staan als een  huis.

Een optreden van Steve Hackett, mij verveelt het nooit, ook niet als hij maar de nadruk blijft leggen op het werk van Genesis. Deze muziek is met recht tijdloos en in combinatie met flarden van zijn eigen werk levert dit altijd een prachtig concert op, met een uitstekende Hackett als bescheiden middelpunt.