Built For The FutureAlbum

Toen in 2015 het debuutalbum van Built For The Future uitkwam, was ik net begonnen met schrijven voor Progwereld. Collega Maarten nam de recensie voor zijn rekening, maar net als hij was ik destijds onder de indruk van de pakkende melodieën en de fijne kruisbestuiving van progressieve rock met popmuziek. In de twee daaropvolgende albums vonden er de nodige stijlveranderingen plaats die Maarten wat minder bevielen, maar die ik hier en daar erg sterk vond. Deze verandering van stijl is op de nieuwe dubbelaar het grootst, maar dat betekent wel dat de band wat mij betreft met “2084 Empire” zijn sterkste album heeft afgeleverd.

Toch is dit album weer zeer herkenbaar als Built For The Future. De poppy lijntjes zijn nog volop aanwezig en ook de zang van Kenny Bissett, aangevuld met de koortjes van Patric Farrell, is weer erg sterk. Toch is het allemaal wat minder luchtig en pakkend dan op vorige albums, en dat moet je hier als een aanbeveling lezen. Het album bevat een aantal nummers met een flinke speelduur en ook het zware onderwerp van dit conceptalbum leent zich natuurlijk minder voor een album met veel catchy nummers. Tekstueel is het album een vervolg op zijn voorganger en behandelt het het grauwe, orwelliaanse toekomstbeeld van een totalitair regime.

The Empire State is met net geen vijf minuten het kortste nummer op het album en wellicht is het om die reden dat we hier het meest van het ‘oude’ Built For The Future terughoren. De lange speelduur van het album heeft tot gevolg dat we hier met een dubbelalbum te maken hebben. De tweede schijf trapt af met de epic Oceania. Dit is echt een ijzersterk nummer dat geen van de ruim 25 minuten verveelt. Vooral wanneer het nummer in de laatste minuten naar het einde dendert, zorgt het voor kippenvel. Echt een knap staaltje vakwerk.

In de bijgeleverde informatie worden weer dezelfde invloeden genoemd die we op de vorige albums ook tegenkwamen: Rush, Tears For Fears en Pink Floyd. Die invloeden worden terecht genoemd, hoewel de invloed van Tears For Fears een stuk minder is dan op de vorige platen. Dit album is toch echt wel een stuk steviger geworden.

Als er dan toch een puntje van kritiek moet zijn, dan is dat de wat overweldigende productie. Alles is ontzettend dichtgeplamuurd, en er is weinig ruimte voor dynamiek. Zelfs als er halverwege de epic Oceania een akoestische passage aan bod komt, gebeurt dat in combinatie met een flink toetsentapijt, waardoor we nog niet echt kunnen bijkomen van al het muzikale geweld. Wellicht dat het zware thema in combinatie met de flinke speelduur van deze plaat daar debet aan is. Na anderhalf uur is het wel even naar adem happen, maar als je weer fris bent, wil je eigenlijk deze plaat gewoon weer opnieuw opzetten.

Ondanks (of voor sommigen misschien wel dankzij) de wat pretentieuze productie is dit echt een geweldig album geworden. Het lukt niet veel bands om bij zulke lange albums over de volledige speelduur interessant te blijven. Built For The Future is dat met “2084 Empire” wel gelukt. Er staat wat mij betreft geen enkel slecht nummer op dit album en zelfs de lange nummers boeien over de gehele speelduur.