The OceanAlbum

The Ocean is een in Berlijn gevestigde postmetalband die in 2000 werd opgericht door gitarist Robin Staps. Het onderhavige album “Solaris” is het twaalfde studioalbum van de band. Ondanks dat de band dus reeds 11 albums heeft uitgebracht in verschillende constellaties is er nog nooit een recensie van deze band op onze website verschenen. Er ontstond dan ook een discussie op onze redactie of we wel aandacht moesten besteden aan deze uitgave, met name omdat hij toch wel op het randje van ons genre balanceert. Luister maar eens naar het nummer Belligerence, met heftige grunts en stevige metalinvloeden. De woede en agressie die in dit nummer verwerkt zijn, komen tot een heftige uitbarsting. Toch hebben wij op onze website wel heftigere albums gerecenseerd; denk onder andere aan Mastodon, Crippled Black Phoenix of Omnium Gatherum. En als je het gehele album beluistert en een voorkeur voor postrock/postmetal hebt, dan zul je ontdekken dat er naast de zware postmetalsound ook sterke elektronische elementen en atmosferische passages voorbijkomen. Daarnaast heeft het album epische progressieve songstructuren en orkestrale arrangementen, met uiteenlopende vocalen (van cleane zachte zang tot heftige grunts). Zo heeft een nummer als Milk of My Dreams weer een vreemde kosmische uitstraling, die zelfs in een dance-circuit gedraaid zou kunnen worden.

Tijdens de eerste twee jaar na de oprichting onderging de band een constante wisseling in bezetting, waarbij ongeveer veertig muzikanten zich bij de band voegden en weer vertrokken. Door de vele bezettingswisselingen staat de band ook bekend als The Ocean Collective. In juli 2002 gaf de band zijn eerste concert en verscheen de eerste demo “Island/Tides”. Ook sinds het verschijnen van het voorlaatste album “Holocene” heeft de band weer tweederde van zijn leden verloren. Alleen oprichter, songwriter en tekstschrijver Robin Staps, bassist Mattias Hägerstrand en drummer Jordi Farré (die overigens ook nog steeds in Crippled Black Phoenix speelt) bleven over.

“Solaris” introduceert vier nieuwe bandleden: zangeres Lane Shi, zanger/toetsenist Enrico Tiberi, en gitaristen Emmanuel Jessua en Marco Gennaro. Voor de opname van “Solaris” is daarnaast ook nog een viertal gastmuzikanten toegevoegd aan het collectief. Thorsten Quaeschning van Tangerine Dream horen we op modulaire synths, de Griekse componist Orestis Zafiriou (Playgrounded) levert elektronica en synths aan het album, en verder horen we Simen Eifring van de Noorse postrockband Spurv op trombone en Jiawei Zhang op vibrafoon.

“Solaris” is wederom een conceptalbum dat voortborduurt op de vorige conceptalbums van The Ocean. Het vorige album “Holocene” uit 2023 eindigt met een sombere visie op een dystopisch landschap op aarde, uitgeput en onbewoonbaar. De enige optie lijkt vertrekken. Het album “Solaris” staat in het teken van het vertrek. Het nummer Departure sluit hier direct op aan: een schip vertrekt van een onbewoonbaar wordende aarde richting de sterren. “Solaris” is gebaseerd op de gelijknamige film uit 1972 van Andrey Tarkovsky. Deze film combineert een dystopisch sciencefictionverhaal met existentiële levensbeschouwingen, geïnspireerd door dagboeken en verslagen van echte ontdekkingsreizigers. Dit album is ook een soort reisverslag, waarbij vragen gesteld worden over onze huidige tijd en maatschappelijke ontwikkelingen.

Het album telt acht nummers en heeft een speelduur van zeventig minuten. Vier nummers tellen tien minuten of meer, waarbij het epische nummer Simulacra ruim zeventien minuten beslaat. Het album opent met de coördinaten van de stad Berlijn, het vertrekpunt van deze reis naar de sterren. Het album sluit ook af met coördinaten, die verwijzen naar Patagonië in Chili. Hiermee is de reis naar de sterren niet een ontdekkingsreis naar een nieuwe wereld, maar een terugkeer naar de aarde. Het is dus een ontdekkingsreis naar jezelf, of zoals de band aangeeft: naar ‘menselijke exploratiedrang, machtsdrang, technologische vooruitgang en de vraag of we ooit echt leren kijken en luisteren zonder onze eigen ideeën aan de wereld op te leggen.’

Zonder alle nummers te bespreken wil ik drie nummers er uit lichten die kenmerkend zijn voor het album. Light Pollution is de eerste single van het album. Het nummer begint met langzaam aanzwellend synthesizertexturen. Zanger Enrico Tiberi neemt het merendeel van de zang voor zijn rekening, hier en daar subtiel aangevuld door de zacht zwoele stem van zangeres Lane Shi. Muzikaal wordt het nummer vooral gedragen door het elektronische toetsengeluid dat geleidelijk aanzwelt, meerdere tempo- en stijlwisselingen kent, en uiteindelijk resulteert in een orkestrale kakofonie. De meerdere gitaren versterken de muzikale complexe structuren. Voor de videoclip is filmmaker Craig Murray (Mogwai, Converge) aangetrokken. Zijn oog voor detail en gevoel voor kostuum, ontwerp en visuals geven deze video een filmisch karakter. Tekstueel onderzoekt Light Pollution de valkuilen van onze hedendaagse technologie Staps koppelt het expliciet aan het verlies van privacy en de vraag of technologische vooruitgang wel echte vooruitgang is.

Simulacra is het langste nummer van het album en zonder twijfel het meesterstuk van “Solaris”. The Ocean spreidt hier haar muzikale kunnen gedurende zeventien minuten tentoon. Alle aspecten van de muziek van The Ocean zijn verwerkt in dit nummer. Zware postmetalgeluiden, met wisselende elektronische elementen, atmosferische passages, hardcore-achtige energie afgewisseld met ambiente rustpunten, en zware, scheurende gitaren. We horen stevige grunts, cleane zang en de betoverende vocalen van Lane Shi. Deze contrasterende vocalen geven een extra dimensie aan de muziek.

Tenslotte nog aandacht voor het nummer Belligerence. Voor vele fans van The Ocean zou dit wel eens het beste nummer kunnen zijn. Hier horen we een stevige hardcore metalband, met heftige schreeuwerige vocalen en grunts, scheurende gitaren en een stevige drum- en basachtergrond. De band omschrijft het zelf als een nummer over de cultuur van het argumenteren, opgekropte woede en agressie die wordt vermomd als rationaliteit en kritisch denken. Vooral opvallend aan dit nummer is dat naast de hiervoor beschreven heftige metalsound er ook een afwisseling is met rustige atmosferische passages. De contrasterende vocalen, waarbij Tiberi de agressieve noot aanslaat en Shi juist de rust en kalmte weet te bewaren, zijn indrukwekkend. Halverwege slaat overigens de discussie om waarbij Shi haar kalmte verliest en ook blijkt te kunnen grunten. Tiberi moet nu de rust terugbrengen met cleane vocalen.

Concluderend kunnen we stellen dat het album “Solaris” van The Ocean zeker het onderzoeken waard is voor de progliefhebber met interesse in een ietwat stevigere benadering. Atmosferische postmetalmuziek, een zware, progressieve sound met indrukwekkende toetsen en elektronische passages, heerlijk gitaargeweld, en afwisselende vocalen en arrangementen. Hoewel deze band 25 jaar onder onze radar is gebleven, verdient hij zeker een plek op onze website.

CD


LP


LP