Big Big TrainConcert

Met een al geplande vakantie leek het erop dat ik dit jaar het optreden van BBT in Nederland aan mij voorbij zou moeten laten gaan. De reddingsboei bleek echter de bijzondere naam Spirit of 66 te dragen. Een iconische zaal, gehuisvest in een voormalige bioscoop uit 1898 in Verviers, in het oosten van België, vlakbij Luik. Een rit van zo’n 300 km om het internationale muziekgezelschap live te aanschouwen, een kleine opoffering. Dat theater is trouwens een bezoekje meer dan waard: denk aan een kleinschalige, jaren ‘70 versie van de Boerderij in Zoetermeer, compleet met bar en balkon. En uiterst weinig ruimte op het minipodium voor een zevental muzikanten. Het was dus persen in Wallonië voor het van oorsprong Britse gezelschap. Met als gevolg een plekje achter op het podium voor violiste Clare Lindley. Trompettist Peter Mitchell en bassist Greg Spawton zijn zelfs bij tijd en wijle onzichtbaar, het zij zo. Het in groten getale opgekomen publiek vol kenners zal het worst wezen. Of saucisson dan. Circa 300 man/vrouw vullen de gezellige club, deze is vrijwel uitverkocht. De sfeer is fantastisch, het publiek super enthousiast. Veelal hardcore fans uit België, Frankrijk, Duitsland en een enkele verdwaalde Nederlander. Met de lokale ‘Arie Verstegen’, Francis Geron, als trotse toezichthouder. Het aanvangstijdstip van acht uur was blijkbaar niet bekend bij band en crew want er wordt pas om half negen afgetrapt voor het eerste deel van de show. De temperatuur was inmiddels tot het kookpunt gestegen.

Onder de titel ‘The Woodcut & Other Stories Tour Autumn 2026’ wordt de setlist in twee delen gesplitst: voor de pauze een verzameling oudere, bekende nummers, veelal uit het David Longdon tijdperk, erna het meest recente studio album “Woodcut” in zijn geheel en in de correcte volgorde. Een behoorlijke tour de force maar de band kwijt zich heel goed van zijn taak. Op sommige momenten is zelfs de vergelijking met Transatlantic’s “The Whirlwind” van toepassing. Niet de minste referentie.

De openingsmuziek The Book of Ingenious Devices komt van tape waarna Salisbury Giant van “Folklore” het echte openingsnummer vormt, de sfeer zit er al snel goed in. London Plane het verhaal van de Engelse schilder Turner in zijn bootje op de Thames dateert alweer van wat langer geleden maar doet het nog steeds goed op een zomerse avond in zuidelijk België. Ook voor het iconische Swan Hunter gaan de handen van het publiek op elkaar.

Kingmaker krijgt een geïnspireerde uitvoering, Bravin weigert ondanks de hitte zijn leren jasje uit te doen. Lost Rivers of London wordt door Alberto aangekondigd als een ‘deep cut’ van “Folklore”, het is extreem heet in de zaal, Greg is blij met zijn podiumventilator en de double-neck gitaar van Rikard doet zijn intrede. Drumpet (Nick D’Virgilio with Paul Mitchell) is het inmiddels bekende duet tussen koper en drums. Het klinkt hard en een beetje als goedkoop effectbejag, het vijftal blazers van ooit wordt hier node gemist.

Het aloude prijsnummer East Coast Racer krijgt een verrassend einde met een stukje publieksparticipatie uit Love Is the Light (woooooh). Het nummer is nog steeds de perfecte showcase voor de gehele band, ik geniet vooral van het jazzy middenstuk en Bravin’s ultrahoge stemgeluid, en de fans met mij. Een pauze van ongeveer een kwartier is noodzakelijk om kelen van band en publiek te smeren.

Het tweede deel van het optreden betreft zoals aangekondigd een integrale versie van het nieuwe, goed ontvangen studioalbum “Woodcut”. Het voert te ver om alle (16) nummers van commentaar te voorzien, ik pik er een aantal uit die door publiek en band tot hoogtepunt worden gepromoveerd.

Het instrumentale Inkwell Black, met klarinet en strijkers, komt van tape, ze zijn vanavond niet in levenden lijve aanwezig. Het echte openingsnummer The Artist start met de band in volledig zwarte outfit, Bravin heeft inmiddels zijn leren jack uitgetrokken, het geluid is kristalhelder. De donkere progfolk van The Sharpest Blade, met krassende viool intro door Clare Lindley, zet de componiste/violiste/zangeres in de spotlight, ze oogst een groot applaus van de aanwezigen.

Arcadia is een prachtige ballade met hoofdrollen voor de rookmachine en zang van Nick en Alberto terwijl de progjazz van Warp and Weft met speciale canonzang eveneens tot een groot applaus van het enthousiaste publiek leiden. Chimaera, Dead Point en Light Without Heat volgen elkaar in snel tempo op. Het instrumentale Cut and Run is een enorme roller coaster met hoofdrollen voor Holldorff’s toetsen en de stuwende drums van d’Virgilio.

Het is even tot rust komen met Counting Stars, de wonderschone ballade met emotionele solo op de zessnarige arm van de twingitaar door Sjöblom. Last Stand tenslotte is de spetterend finale van de ruim zeventig minuten durende volledige versie van “Woodcut”. Een deel van de thema’s van eerdere nummers komt hier nogmaals voorbij. Dan zit het erop na ruim twee uur en een kwartier van intense muzikaliteit.

Vaste geluidsman Rob Aubrey, zowel op de albums als tijdens live optredens is ook ditmaal weer van de partij. En dat hoor je duidelijk. Hij kent de muziek van de Britten als geen ander en weet geluidstechnisch het beste uit de groep te halen. En dat is best een prestatie in de gloeiend hete overvolle oven die Spirit of 66 deze late zomeravond betekent. Hulde!

Een knap staaltje Gitaar Wisselen door Rikard Sjöblom, ik telde maar liefst zes gitaren waaronder een prachtige witte dubbelnek SG en een akoestische 12 snaar. Geen toetsen voor hem deze avond, de gitaar is en blijft zijn instrument. Het is moeilijk om een uitblinker te noemen maar voor mij is hij de ster van de avond. Maar iedereen speelt op de toppen van diens kunnen.

De samenzang is als altijd eminent en zeer goed te horen, met als hoogtepunt de canon-zang tijdens Warp and Weft, mede met dank aan Aubrey. Iedereen krijgt de kans om naast instrumentaal ook vocaal te ‘shinen’. En wat een verrassing, bassist/bandleider Greg Spawton, letterlijk en figuurlijk de stille kracht achter BBT verzorgt zowaar een klein stukje solozang tijdens Counting Stars! De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Intensiteit, spelvreugde, muzikaliteit, professionaliteit, het is allemaal in hoge mate aanwezig deze avond. Met hoofdrollen voor gitarist Rikard Sjöblom en alleskunner Alberto Bravin. Nick d’Virgilio is minder prominent aanwezig, dat geldt helaas ook voor Clare Lindley door haar plekje achteraan. BBT is live een genot, ze klinken net iets heftiger dan op de plaat. En zonder videoprojecties en uitgebreide lichtshow meer puur en ‘down to earth’, wat de muziek ten goede komt. Met name de integrale versie van “Woodcut” krijgt de handen op elkaar en de meest enthousiaste reacties van het publiek.

Al met al een geweldige avond ruimschoots de moeite waard van de lange rit. Het bleef nog lang onrustig in het Belgische stadje.