Kimmo PörstiAlbum

Ik kan de openingszin uit mijn eigen recensie van Pörsti’s tweede soloalbum uit 2021, “Past And Present”, hier wel weer herhalen, want er rolt een oneindige stroom aan nieuwe muziek uit die The Samurai Of Prog-koker. Slechts drie maanden na het laatste Samurai-album, “The 7 Voyages Of Sinbad”, ligt het derde soloalbum van de drummer van dit gezelschap alweer in de schappen. Tussendoor hebben de heren ook nog even Europa onveilig gemaakt met hun eerste tour.

Waren de eerste twee soloalbums van Pörsti vooral gevuld met een mix van folk, jazz, funk en symfo, op het derde soloalbum lijkt hij zich te ‘beperken’ tot meer mainstreamachtige crossover-symfo. Ruim de helft van het album is gevuld met songmatige tracks die al snel naar een meer mainstreambenadering neigen.

Openingstrack Circle of Wagons is daar een mooi voorbeeld van. Na een brede symfonische opening gaat het nummer verder in een andere maatsoort, met een ietwat stuiterend ritme. Bassist Jan-Olof Strandberg heeft daar een groot aandeel in. John Wilkinson gaat daar in zijn zanglijnen mooi in mee. Er volgen nog meer tempo- en maatwisselingen met opnieuw sterk baswerk van Strandberg en een heerlijke gitaarsolo van Toni Jokinen. Het nummer wordt fraai symfonisch naar het slot gespeeld, met veel variatie in instrumentatie en tempo.

In Nightmares Come to Consume en The Only One in the Crowd een beetje hetzelfde recept: veel afwisseling in tempo, maatsoort en instrumentatie. Wilkinson is ook hier weer vocaal zeer goed op dreef, vooral in de tweede stem. De combinatie van saxofoon met gitaar in eerstgenoemde track doet me een beetje aan ons eigen Alquin denken.

In My Life is een cover van een prettige song van de Amerikaanse band Ambrosia. Pörsti blijft hier dicht bij het origineel en speelt zelf de basgitaar. De wisselwerking in de zang tussen Michael Trew en Steph Honde werkt uitstekend.

In Chasing Echoes en You and the Sun ben ik persoonlijk niet zo gecharmeerd van de omfloerste zangstem van Dan Schamber. Instrumentaal zijn deze tracks echter zeer de moeite waard, met prachtig gitaarspel door zowel Rafaël Pacha als Jokinen. Verder mag de fraaie fretloze bas van Strandberg in Chasing Echoes niet onvermeld blijven.

Ook in de instrumentale tracks horen we veel variatie in tempo, maatsoorten en instrumentatie. Het valt op dat Pörsti steeds bedrevener wordt in het bedienen van de toetsen. Het baswerk van Strandberg en Hakala is altijd van een hoog niveau en er valt veel te genieten van het prachtige gitaarwerk van Jokinen en Pacha. Dochter Hanna schittert weer met haar dwarsfluit in Light of Other Days en de fraai ingetogen dagsluiter With a Breath, I Linger.

Speciale vermelding verdient de cover Carrousel, een licht jazzy compositie uit 1987 van de Franse gitarist Jean-Pascal Boffo. Ook hier blijft Pörsti weer dicht bij het origineel.

Het spetterende Over the Sleeping Stars, geschreven door Jokinen, klinkt zeer indrukwekkend met een vleugje The Flower Kings. De componist speelt hier, met uitzondering van drums en saxofoon, alles zelf. Luister en huiver.

Zoals gezegd is “Somewhere Not Far From Here” een meer mainstreamalbum geworden, waarop we minder folk- en jazz-uitstapjes krijgen voorgeschoteld. Dat maakt dit album bepaald niet slechter dan zijn voorgangers, integendeel. Pörsti heeft een fijne neus voor vocalisten, instrumentalisten en composities van anderen. Daarnaast beschikt hij over een sterk ontwikkelde arrangeurskunst, vaak in samenwerking met Rafaël Pacha. Dit alles resulteert opnieuw in een hoogstaand soloalbum. Zoals altijd krijg je dit kleinood geleverd in een fraai uitgevoerde uitklaphoes, compleet met cd-boekje met uitgebreide info, gevuld met prachtige illustraties door Ed Unitsky.