The Samurai Of ProgConcert

The Samurai Of Prog (TSOP) is een internationaal gezelschap dat met grote regelmaat albums uitbrengt. Deze albums kenmerken zich stuk voor stuk door een thematische aanpak (vaak conceptalbums) met zeer fraai verzorgd artwork. De muziek, waar het uiteindelijk natuurlijk om draait, varieert van

old school prog tot progressief tot symfonisch met een vleugje folk. Het fraaie artwork en de thematische aanpak associeer je al snel met een groots opgezet project zoals Ayreon. Dat blijkt in de praktijk helemaal niet het geval te zijn. Het is eigenlijk gewoon een aantal musici die als hobby hun koppen bij elkaar hebben gestoken om de muziek te maken die ze zelf mooi vinden. Daarbij maken ze dankbaar gebruik van de compositorische kwaliteiten van een zeer uiteenlopend gezelschap, meestal geen gangbare namen uit de prog community. Oorspronkelijk bestonden de Samurai uit Kimmo Pörsti (drums), Marco Bernard (basgitaar) en Steve Unruh (viool, fluit, zang). Unruh is een aantal jaren geleden afgehaakt, maar speelt af en toe nog wel mee op de albums.

Na jarenlang aandringen door fans en journalisten hebben de heren de stoute schoenen aangetrokken en een kleine Europese tour opgezet. Van Marco Bernard was al langere tijd bekend dat hij live optreden niet meer ziet zitten. Dus was het aan Kimmo Pörsti om een live band samen te stellen. Toetsenist Marco Grieco was een gemakkelijke keuze, omdat hij al op vele TSOP-albums had meegespeeld. Verder werden bassist Jan-Olof Strandberg, gitarist Toni Jokinen, saxofonist Risto Salmi en zanger Bo-Anders Sandström aan de bezetting toegevoegd. Allen hebben ze in het verleden wel op een TSOP-album of één van de soloalbums meegespeeld.

Dinsdag 08-09-2026, Spirit of 66, Verviers

Na het 2 Days Prog Festival in Veruno (Italië) en Rammstein (Duitsland) was België aan de beurt in Spirit of 66 (Verviers). Deze Belgische progtempel was matig gevuld met een bescheiden schare aan internationale fans. Na een korte introtape met gesproken tekst schalt Anthem To The Phoenix Star, van het gelijknamige album, uit de speakers. Gedragen symfo met een mooie bijdrage van Risto Salmi op zowel de sopraan- als de tenorsaxofoon. Tijdens de versnelling worstelt Grieco zich op het krappe podium naar voren voor een solo op een keytar (draagbaar keyboard). Hij legt tijdens het optreden het meeste showmanschap aan de dag. De aankleding is eenvoudig, geen groots opgezette productie, zes bekwame musici op het podium met een goed geluid en een functionele belichting.

Ahead Of Fortune van het album “Archiviarum” wordt sterk gezongen door Sandström. De vioolpartij van Unruh wordt afwisselend vertolkt door Salmi op zijn EWI (digitaal blaasinstrument) en Grieco op zijn keyboard. Het verfijnde gitaarspel en de heerlijke solo van Jokinen leiden terecht tot enthousiaste reacties uit het publiek. Het instrumentaaltje Ascension (van “On We Sail“) heeft een funky, licht jazzy inslag. Het melodietje, beurtelings gespeeld door Salmi en Grieco, wordt afgewisseld met brede gitaarlijnen door Jokinen. De waardering van het publiek spreekt boekdelen.

Sandström werkt zich vocaal bewonderenswaardig door het pittige Solution van “A Quiet Town” met tevens sterk toetsenwerk van Grieco. De opnieuw fantastische gitaarsolo van Jokinen is de spreekwoordelijke kers op de taart.

Iron John (geschreven door onze eigen Ton Scherpenzeel) is een speels folky instrumentaaltje met een mooi slot op de saxofoon.

Voor de aankondiging van Tigers neemt Kimmo Pörsti zelf de microfoon. In een emotioneel betoog worden we deelgenoot gemaakt van de ontstaansgeschiedenis van dit prachtige nummer. Het werd voor het album album “On We Sail” geschreven door Stephan Renström (van de Zweedse band Simon Says). Kort voordat hij het af had, overleed Renström onverwacht. Na enkele maanden besloten de Samurai het nummer af te maken als een eerbetoon aan de componist. Het wordt op het album op schitterende wijze vertolkt door Daniël Fäldt. Daarmee heeft Bo-Anders Sandström grote schoenen te vullen. Iets wat hem goed afgaat. De unisonopassage van de EWI van Salmi met de gitaar van Jokinen is om van te smullen.

Voor de pauze wordt afgesloten met The Promise, een vroege folky compositie van de Samurai van het album “Undercover”. Het wordt gedragen door een groot aantal solo’s, waarvan vooral de ruige saxofoonsolo van Salmi opvalt.

Na een niet al te lange pauze keert de band terug met een indrukwekkende solospot van Marco Grieco op piano, getiteld Give Piece Wings. Aansluitend wordt het pittige Sleeping Lover van het album “Archiviarum” gespeeld. Het is zo’n typisch cinematografische epic van de Samurai met intens drumwerk door Pörsti. Het aanwezige publiek weet deze uitvoering zeer te waarderen.

Killing Hopes van het album “Beyond The Wardrobe” opent a capella, waarna het in een funky ritme verdergaat. Wanneer het versnelt, levert Strandberg schitterend basspel af. Dan volgt weer een folky instrumentaaltje van Scherpenzeel, Marigold, waarbij Salmi het thema vertolkt op de EWI. In dit nummer speelt Pörsti zijn typische syncopische drumbreaks. Wanneer goed geplaatst, altijd een genot om naar te luisteren. Het aansluitende Blow Out van Pino Donaggio is een fraaie lyrische solo op de sopraansaxofoon.

In Killing Hopes had Strandberg al verraden dat hij een begenadigd bassist is. In zijn solospot doet hij dat nog eens dunnentjes over met mooi melodisch spel in octaven, overgaand in funky spel en plotsklaps afsluitend met Smoke On The Water. Wat een inventieve bassolo.

De schitterende epic Don’t Be Afraid van “Anthem To The Phoenix Star” wordt vakkundig uitgevoerd met sterk pianospel en een mooie gitaarsolo, gevolgd door een luid applaus. Dat valt ook het fraaie Washing The Clouds ten deel. Wat een heerlijke melodieën in zang, gitaar en sopraansaxofoon.

Het optreden wordt afgesloten met een stomende uitvoering van de Finale van “Gulliver” waarbij Grieco de show steelt door zich met zijn keytar tussen het publiek te begeven.

Maar na een aanhoudend applaus keren de heren nog een keer terug op het podium voor de toegift: A Leap Into Unknown, een compositie van de voorloper van The Samurai Of Prog, Paidarion. Een instrumentaal nummer met een dramatisch intro op de toetsen, een vette gitaarsolo en een fraai intermezzo op de akoestische gitaar door Sandström. Op het eind gaat Grieco weer los op zijn keytar.

Daarmee komt een einde aan het livedebuut van The Samurai Of Prog in België. Nogmaals, ze zijn niet zo groots als hun output op de geluidsdragers misschien doet vermoeden en het zijn geen flamboyante rockers. Maar het zijn wel zes zeer capabele musici die met veel focus, liefde voor de muziek, maar ook veel plezier, een greep uit dat grote Samurai-oeuvre ten gehore weten te brengen. Dat kan op veel enthousiasme bij het publiek rekenen.

Woensdag 09-09-2026, Poppodium Boerderij, Zoetermeer

Vanwege het unieke feit dat The Samurai Of Prog na al die jaren eindelijk besloot om een aantal live optredens te doen, zag ondergetekende zijn kans schoon om zowel de concerten in Verviers als Zoetermeer te bezoeken. Net als in Verviers was ook in Zoetermeer de opkomst zeer matig. De setlist was volledig identiek aan die van Verviers. Toch was dit in een aantal opzichten een heel ander optreden.

Door de beperkte ruimte in Verviers werd daar geen gebruik gemaakt van schermen waar filmbeelden op werden vertoond. Deze schermen waren in Zoetermeer wel aanwezig. De daarop geprojecteerde beelden (van de hand van toetsenist Marco Grieco) brachten de muziek zoveel meer tot leven. Dit zorgde ervoor dat je een veel completere luisterervaring had. In de meeste gevallen illustreerden de beelden de verhalende inhoud van de gespeelde nummers. Dat bracht, vooral bij de epics, meer grootsheid in de presentatie. Iets wat ik in Verviers miste. Met name de gepresenteerde beelden in de solospot van Grieco, Give Peace Wings, waren zeer indrukwekkend met een grote zwerm duiven die over de kapotgeschoten ruïnes van Gaza vlogen. Dat bezorgde in combinatie met de gespeelde muziek kippenvel.

Het geluid in Zoetermeer was voller en dieper dan in Verviers. Daardoor kwam met name het symfonische karakter van de epics, zoals Anthem To The Phoenix Star, Solution, Tigers, Sleeping Lover, Don’t Be Afraid en Washing The Clouds veel beter tot zijn recht. Vooral de wisselwerking tussen de gitaar, toetsen en saxofoon klonk veel breder en symfonischer dan in Verviers.

Er was ook meer ruimte op het podium, waardoor het leek alsof de muzikanten meer op hun gemak waren dan in Verviers. Hun spel werd gaandeweg losser en met meer spelplezier. Dat zorgde ook voor een goede wisselwerking met het publiek dat aanzienlijk enthousiaster reageerde.

Naar aanleiding van dit optreden in Zoetermeer moet ik mijn conclusie over de grootsheid van The Samurai Of Prog live toch enigszins bijstellen. Chapeau mannen!!