Coldplay

Ik heb al eens eerder mijn verwondering en milde irritatie uitgesproken over het verschil in beleving tussen ‘onze’ progwereld en de veel grotere wereld van de populaire muziek. 

En opnieuw heb ik de aandrang om uiting te geven aan die gevoelens. Die waren al een beetje aangewakkerd door de berichten over de buitengewoon succesvolle (lees: uitverkochte) optredens deze zomer van topartiesten als Ed Sheeran, Guns’n Roses en Elton John, om er maar een paar te noemen. Dan vergeet ik nog bijna de bijna hysterische berichtgeving rondom de Rolling Stones. Een greep uit de berichten: alle concerten volledig uitverkocht, websites uit de lucht omdat teveel mensen tegelijkertijd proberen toegang te krijgen. Fraude met kaarten op internet, dezelfde kaarten meerdere malen verkocht. Grote hoeveelheden valse kaarten in omloop. Mensen die bereid zijn letterlijk duizenden euro’s te betalen voor een kaartje. Huilende fans op televisie om hun verdriet te uiten over het cancelen van de shows van de Stones. Huilende fans in beeld bij het nieuws dat de heren tóch op een later moment komen optreden.

Daar komt recent het bericht bij dat Coldplay een serie concerten volgend jaar in de Amsterdamse Arena in no time uitverkocht heeft. Een ware stormloop op tickets vond plaats: binnen 24 uur hebben 220.000 mensen een kaartje gekocht voor de band die in de jaren ’90 en ’00 zijn piek bereikte. Prijzen voor de Coldplay concerten variëren van EUR 56 tot EUR 168 voor een reguliere plaats.

Hoe schril is het contrast met de optredens die wij als progfans bezoeken: je hoeft maar om je heen te kijken om te constateren dat de shows momenteel veel minder fans trekken dan vóór de pandemie het geval was. Nou heb ik het natuurlijk niet over de absolute aantallen, ook ik snap wel dat Bruce Springsteen andere aantallen aantrekt dan pakweg Lifesigns. Maar toch. Die laatste was in 2019 goed voor een groter aantal bezoekers dan een paar weken geleden, ondanks een uitstekend recent album. Het is maar één voorbeeld uit een groot aanbod van artiesten en zalen die geconfronteerd worden met afnemende bezoekersaantallen. Want voornoemd voorbeeld staat niet op zichzelf; de meeste kleine(re) zalen klagen over de gebrekkige kaartverkoop.

Waar ligt het dan aan? Een voor de hand liggende verklaring is de nasleep van de pandemie, met name de fans van progressieve muziek bevinden zich in de risicogroep. Maar diezelfde groep laat zich niet weerhouden om tussen ruim 15.000 man in de Ziggo Dome te dansen en mee te zingen op de muziek van Toto. En wat dacht je van Genesis? Om maar niet te spreken over de 65.000 die de Stones hebben bezocht. Is het dan het financiële element, te veel keuzes en maar één portemonnee? Je zou het niet zeggen als je het gemak ziet waarmee mensen een veelvoud van de entreeprijzen die in de theaterwereld gebruikelijk zijn uitgeven om de grote sterren te zien optreden. Zit het dan in het feit dat er weinig tot geen comfort is in de kleine zalen, lees zitplaatsen, voor het sterk vergrijzende publiek? Mmmm, zou kunnen. Feit blijft dat er een behoorlijk gat aan het ontstaan is tussen de theatershows en de stadionconcerten. Jammer, niet alleen voor de artiesten en de kleine poppodia maar ook voor het publiek zelf: de sfeer is altijd beter als het voller is, dat versterkt de wisselwerking met de artiest op het podium.

Ooit hebben al die artiesten zelf ook op een klein podium gestaan, aan het begin van hun carrière. Zonder die optredens hadden zij het nooit tot wereldfaam gebracht. Dat geldt ook voor Coldplay.

10.000 woorden

Ik dacht toch echt dat ik al enige tijd met (betaald) werken was gestopt; maar dat gevoel was de afgelopen week even verdwenen. Het begon al op woensdag, ik had de eervolle taak om een grote Amerikaanse artiest te interviewen via Zoom in het kader van zijn debuut soloalbum.

Tot zover alles goed, het gesprek verliep prima, ik kreeg een complimentje en startte met hernieuwde energie aan het uitwerken van het opgenomen gesprek. Dan krijg ik gelukkig via-via nog hulp om de opname te converteren naar een redelijk leesbaar Word document. Redelijk leesbaar, zo’n 80% is correct, de rest moet handmatig worden gecorrigeerd. Dat is behoorlijk wat werk kan ik je vertellen, zeker als je kiest voor een zo getrouw mogelijke weergave van het gesprek. Zoals ik dat pleeg te doen. Dat kost meerdere uren, dan moet er daarna nog vertaald worden. Ook daarbij zijn er meerdere hulpbronnen beschikbaar maar die hebben allemaal zo hun gebreken en er moet zeker achteraf handmatig ge-edit worden. Waarmee wederom vele uren gemoeid zijn. Maar het goede gevoel over dit stuk werk overheerst toch. Oh ja, ik vergeet de recensie van het album zelf, ditmaal gelukkig een fluitje van een cent.

Dan is er een concert op zaterdagavond, belangrijk genoeg om een verslag over te schrijven. Een groot deel van de zondag wordt gespendeerd aan het schrijven van de recensie, gelukkig is de fotograaf zo begripvol dat ook hij zijn aandeel op zondag al aan mij toestuurt. Binnen 24 uur na het optreden staat alles op papier, zijn de foto’s geselecteerd en op het juiste formaat gebracht, klaar voor de redactie.

En dan de kers op de taart: een last-minute interview met de nieuwe zanger van die top progband uit het Verenigd Koninkrijk; belangrijk in verband met het optreden in Nederland dat binnenkort op de rol staat. Je moet weten dat wij één keer per week onze content op de website plaatsen, het uur U ligt op dinsdag. Maandagavond is de Zoom-sessie gepland, ik heb me goed voorbereid, de vragenlijst is langer dan de mij toegestane tijd. Alles gaat goed gelukkig, maar er is weinig tijd voor fouten of oponthoud. Ik krijg weer de noodzakelijke hulp en heb in no-time een werkbaar document tot mijn beschikking. Dan begint het echte werk, ik ben tot na middernacht bezig met het corrigeren en bewerken van het Engelstalige document. De platenmaatschappij werkt gelukkig goed mee en levert prompt de gewenste promotiefoto’s aan. De volgende ochtend, dinsdagmorgen, stort ik mij op de vertaling, het gaat me inmiddels na al die jaren vrij vlot af, binnen een paar uur is alles klaar. Het werk zit erop, ik lever mijn werk in bij de redactie van Progwereld en leun tevreden achterover; we hebben het toch maar weer gefikst en ook nog ruim op tijd. Alles bij elkaar becijfer ik dat er binnen één week ongeveer 10.000 woorden aan het papier, of beter de website, zijn toevertrouwd, me dunkt een respectabel aantal.

Begrijp me goed, dit is geen klaagzang over hoe zwaar het leven van een interviewer/recensent is, integendeel. Ik wil alleen aangeven dat het vele uren voor- en na-bereiding noodzakelijk maakt om een hapklaar brokje leesvoer aan onze gewaardeerde website toe te voegen. Door mij en mijn collega’s, at your service. Zodat je de volgende keer bij een artikel van één van ons team toch een beetje van de totstandkoming meekrijgt.

Zanger Guus Willemse van Solution zong het ooit: ‘100 words a year is not enough’. Dat kan wel zo zijn maar 10.000 woorden in één week blijkt af en toe wel iets ‘too much’.

Interview met Big Big Train’s Alberto Bravin: “Longdon vervangen is bitterzoet”

Na drie bezoeken aan het Verenigd Koninkrijk om de concerten van de band bij te wonen en twee eerdere interviews met oprichter/songschrijver/bassist Greg Spawton, heb ik de eer om opnieuw een lid van de beroemde Engelse progband te spreken. De nieuwe Italiaanse zanger Alberto Bravin staat klaar om mijn vragen te beantwoorden over de aankomende Big Big Train show in de Boerderij in Zoetermeer. Een gesprek over de opvolging van een iconische zanger/songschrijver, de tegenslagen die de band de afgelopen tijd heeft moeten overwinnen, een nieuw studioalbum en nog veel, veel meer.

Hallo Alberto, goedenavond, buona sera. Mijn naam is Alex Driessen, ik schrijf over progressieve rock voor de Nederlandse website Progwereld. Bedankt dat je me wat van je kostbare tijd hebt gegund. Het is een genoegen om met je te praten, je bent de nieuwe zanger van één van mijn favoriete bands, Big Big Train. Ik heb talloze vragen voor je, laten we z.s.m. aan de slag gaan, als je dat goed vindt. Daar gaan we.

Allereerst, hoe gaat het met je? Het is in veel opzichten een tumultueuze periode geweest voor jou en de band.

Ja, ja. Het waren echt zware tijden, ja. Je kunt wel zeggen dat het echt een drukke tijd is. Want we moesten natuurlijk alles voorbereiden voor de optredens en ik moest al het materiaal leren.

Wat best veel is.

Het is best veel, inderdaad. Ja, niet makkelijk en afgezien van het geheugen gedoe. Het zijn natuurlijk al die andere dingen om te proberen de nummers opnieuw te bedenken en te proberen iets van de vorige versies over te nemen en het meer iets van mijzelf te maken. Het is dus geen gemakkelijke klus om te doen, maar de andere jongens vertrouwden me en gaven me gewoon de vrijheid om te doen wat ik wil, dus het was echt een toffe job om te doen. Echt spannend, ja.

Goed dat ze je vertrouwen, als nieuw lid toch?

Ja, ze waren echt heel gastvrij en er was helemaal geen druk. Er waren helemaal geen problemen met de nummers. Nou ja, we moeten nu repeteren, misschien gaan er toch wat komen, ja (lacht).

Om even terug te gaan naar het begin, voor sommige fans ben je relatief onbekend. Zou je jezelf even kort kunnen voorstellen.

Mijn naam is Alberto Bravin en ik kom uit Italië, uit Triëst, dat is een klein stadje aan de noordoostelijke grens van Italië, in de buurt van Slovenië. Ik speel piano sinds ik drie jaar oud was. Later begon ik zang te studeren aan het Conservatorium, hier in Triëst. En toen behaalde ik een diploma moderne zang in Londen, dus woonde ik een paar jaar in Londen. Dus ik ken de Britse mensen en een beetje van de cultuur. Ik ben ook opnametechnicus, zowel live als studio-opnametechnicus. Ik had heel wat jaren een vrij bekende studio hier in Triëst. Daarna verhuisde ik naar Milaan omdat ik lid werd van Premiata Forneria Marconi (PFM) en daarvoor had ik een band genaamd Synesthesia. We hebben twee albums gemaakt die geproduceerd zijn door Franz Di Cioccio, de drummer en de voorman van PFM, dus dat is de connectie.

Toen de originele gitarist van PFM, Franco Mussida, de band verliet, namen ze Marco Sfogli ter vervanging, maar ze hadden ook iemand nodig die een beetje gitaar kan spelen en zingen, een beetje keyboards spelen, een beetje van alles en mijn naam kwam naar boven. Ze belden me en zeiden, nou, we proberen natuurlijk meerdere mensen, maar wil je het proberen? Ik ging naar Milaan, we repeteerden een keer en dat was de eerste PFM-repetitie die ze deden in zeven jaar. Dus ik heb zeven jaar met PFM gespeeld en het was prachtig. Het was geweldig, een geweldige ervaring, echt rock’n’roll-ervaring. We hebben de wereld rondgereisd, twee albums gemaakt en veel tours gedaan.

Hoe was het om met die jongens te werken, het legendarische PFM?

Nou, gewoon met ze spelen, het is echt plezier en een eer en gewoon heel erg leuk en je leert iets elke keer dat je met ze speelt. Er is altijd iets nieuws maar het beste is om gewoon met ze om te gaan en naar de verhalen te luisteren, naar wat ze je wilden vertellen en leren, dus het was een geweldige ervaring, muzikaal, maar ook persoonlijk. Ja, was echt geweldig, gewoon in de hotelkamer blijven na het concert, met een glas wijn en praten over de jaren 70. (lachend)

Om terug te komen op BBT, het was natuurlijk verschrikkelijk nieuws toen David Longdon stierf, het heeft zijn sporen achtergelaten. Aan de andere kant opende het een venster voor je, betekende het een nieuw perspectief voor je. Wat vind je daarvan?

Ja, het is bitterzoet. Maar ik was eerder een fan van de band, dus ik herinner me goed toen het nieuws kwam dat David was overleden. Ik herinner me dat en ik was geschokt, een paar dagen eerder luisterde ik nog naar Big Big Train en zei: nou, dit is pas goed, ik hou van de nieuwe dingen, ik vond het echt geweldig.

Dus ja, het is echt bitterzoet, want toen Greg me schreef, stuurde hij me een bericht op Facebook. Maar ik ben niet echt een social media-man, ik probeer het beter te doen tegenwoordig. Die melding heb ik dus niet gekregen. Na een paar dagen had hij mijn e-mailadres gevonden en heeft hij me een e-mail gestuurd met de woorden: ‘Nou, hallo, ik ben Gregory Spawton van een band genaamd Big Big Train, heb je ooit van ons gehoord?’ Ik sprong gewoon op van mijn stoel, ik zei: ‘Ja, natuurlijk ken ik jou!’ En dus zei hij gewoon: ‘Nou, je weet van het slechte nieuws.’ We praatten daar een beetje over en hij zei: ‘we doen auditie voor een nieuw lid omdat we door willen gaan en we hebben besloten dat David dat zou hebben gewild. Er is een auditie open als je het wilt doen, nee, hij vroeg me heel vriendelijk ‘of ik er tijd voor had’.

Heel beleefd. Heel Brits

En dus zei ik natuurlijk ja. Gewoon zonder hoop, om het genoegen te hebben om te proberen die liedjes te zingen, dus ja, dat was de manier waarop het gebeurde.

Hoe kwam hij bij Alberto Bravin? Iemand moet je naam hebben genoemd.

Dat is een leuk verhaal. Nee, het is zelfs grappiger dan dat.

Vertel.

Gregory was bij een PFM-optreden in Londen in 2015 in Camden Town, het was onze eerste, de eerste in jaren eigenlijk. We waren erg opgewonden, we speelden in Londen en toen gingen we naar de VS en Zuid-Amerika, en deden een grote tour en de cruise. We hebben ook Cruise To The Edge gedaan. We waren erg enthousiast om dit materiaal te spelen, dus we speelden in de Dingwall in Camden Town, dat is een leuke plek. En Gregory was erbij en hij moet me opgemerkt hebben, hij zei tegen zichzelf ‘dus deze man kan zingen, kan spelen’. Ik ontdekte dit pas veel later omdat ik het toen nog niet wist. Ik stelde mezelf natuurlijk deze vraag: hoe heeft hij me gevonden? Hij schreef dus gewoon mijn naam op omdat hij erover dacht om in die periode een solo-album te maken.

Ik weet het, hij denkt er nog steeds over na.

Hij denkt er nog elke dag aan. Dus hij schreef gewoon mijn naam op en die stond al die jaren in zijn telefoon, denk ik.



Dat was lang voordat er iets met Longdon gebeurde, nietwaar?

Oh ja, het was in 2015. Dus hij had mijn naam en toen het auditieproces begon, dacht hij aan mij.

En het feit dat je ook een multi-instrumentalist bent, zoals je al eerder zei, je speelt toetsen, je speelt gitaar, ik las ergens dat je ook een beetje bas en drums speelt, dat helpt.

Ik doe van alles een beetje.

En misschien had het feit dat je in Londen was opgeleid en een beetje van de geschiedenis en de
cultuur van Engeland weet, dat heeft misschien ook geholpen.

Ja, ik denk het. Nou, op dat moment wisten ze dat natuurlijk nog niet. Eerst was het: dit zijn drie nummers uit ons bestaande materiaal. Zing gewoon op twee van deze, als je een video kunt maken, is dat een goede zaak. Niet verplicht, weet je, dat is het.

Kun je je herinneren wat je speelde, waar je op zong?

Ja, natuurlijk, ik zong op East Coast Racer.

Oh, één van mijn favorieten.

Ja, alleen het tweede deel, het moeilijkste deel.

Kippenvel, weet je, dat is een heel moeilijk nummer om te zingen.

Ja, kippenvel, dat is denk ik het moeilijkste nummer ooit geschreven.

En jij kiest die ene.

Nou, ZIJ kozen de liedjes, ze gaven me East Coast Racer en Judas Repentant en wat was die andere? Nou, het waren drie nummers. Ik moest twee nummers kiezen, zingen en uitvoeren. Slechts een video van één, niet verplicht. Ik deed alle drie de nummers met video binnen 24 uur. Het was een vreemde situatie, want ik ben een beetje een perfectionist.

Alle geluidstechnici zijn zo.

Slechte lui, inderdaad. En ik wist dat ik normaal gesproken alles bewerk, ik wilde gewoon dat het perfect was. Maar mijn vrouw zei: ‘nee, stuur gewoon de liedjes, al die bewerkingen daar geven ze niet om, alleen het ruwe materiaal. Als je een stem toevoegt of stemt, ze willen gewoon horen hoe je zingt en hoe het klinkt op het nummer’. Ik moet haar daarvoor bedanken en dat heb ik ook gedaan. Want eigenlijk wilde ik fluit leren spelen.

Nee! Kom op zeg, binnen 24 uur. En uiteindelijk heb je het gehaald.

Ja, dat was zeker een ding waar we toen over praatten. Zoals ik al zei, ik woonde vroeger in Londen, ik ken de Britse cultuur een klein beetje. Er ontstond een band daar, ja, en natuurlijk is het een goede zaak dat ik een beetje van alles kan spelen, daar ben ik echt trots op. Ik wilde dit, dit soort rol in de band blijven hebben. Natuurlijk is dit nu meer een hoofdrol.

Jij bent nu de frontman.

Ja, ik ben de frontman, maar ik hou er echt van om een ​​beetje toetsen te spelen, een gitaar in mijn handen te hebben en eigenlijk gewoon te doen waar ik me prettig bij voel, met een paar instrumenten in de buurt.

En het helpt zeker bij dit soort ‘grootse’ muziek dat ze spelen. Elk instrument zal bijdragen aan dit volle geluid van hen, nietwaar?

Ja, en ook toen we begonnen te repeteren, door middel van Zoom, om de nummers te repeteren en te beslissen over de partijen. Natuurlijk zijn er 1.000 partijen, dus er is genoeg ruimte voor iedereen om alles de hele tijd te spelen, de productie is enorm. Dertien mensen op het podium, weet je, dat is veel.

Ik heb je twee keer zien optreden met PFM in de Boerderij. Je kent de locatie, wat vind je ervan?

Ik heb het de jongens al verteld, sommige jongens hebben er al eerder gespeeld, maar Greg, Big Big Train heeft daar nooit gespeeld.

Nooit buiten het VK, in Europa, op één uitzondering na (Night of the Prog in 2018).

Dat is gewoon echt zo vreemd. Ik vertelde de jongens dat het een prachtige locatie is en ik herinner me dat we erg opgewonden waren om daar te spelen en het podium is geweldig en de mogelijkheid om ook de video-dingen te doen. Het is een pluspunt voor zo’n locatie en…. de keuken is geweldig!

En het wordt allemaal vers gekookt.

Dat is geweldig, ja, dat herinner ik me nog.

Dus je denkt echt dat er dertien mensen op dat kleine podium passen? Je hebt de volledige blazerssectie bij je. Dat zal een redelijke uitdaging zijn.

Nou, dat is rock-‘n-roll. Iedereen zweet, dus er is geen probleem. Ik denk dat we met PFM met zeven man waren. Dus dat zijn veel mensen en we speelden in kleine clubs in de VS zoals in Chicago, we speelden in een kleine punkclub en het was ongelooflijk, het was geweldig, echt cool.

Maar deze keer neem je de blazerssectie mee, nietwaar?

Oh zeker, het volledige geluid zal er zijn. En ze blazen je weg met die hoorns!



Ik kijk erg uit naar de voorstelling. Let wel, ik heb BBT al drie keer in het VK gezien, ik heb de reis al een paar keer eerder gemaakt. Ik ben een grote fan, ik kijk er zo naar uit, want het is een primeur: het is de eerste indoor Europese show ooit.

Maar goed, terug naar mijn vragen. Ik hoorde een korte sampler waarin je als leadzanger zingt op een deel van het oudere materiaal. Het moet moeilijk zijn om in de voetsporen te treden van een legende als Longdon. En het andere: je stem is vrij hoog, je bent meer een tenor en hij is meer een bariton. Vereist dat aanpassingen in de arrangementen?

Nee, nee, want ik ben in werkelijkheid een bariton.

Omdat je altijd de hoge stem zingt.

Tijdens mijn studie aan het conservatorium heb ik klassieke opera gestudeerd. Dus daar vind je je bereik, je echte bereik, want je kunt maar een paar rollen spelen, toch? Dus ik was niet de heroïsche bariton. Maar ik ben eigenlijk een bariton met een vrij groot bereik. Ik kan hoog zingen, ik heb een paar hoge noten. Maar de kleur, het is niet echt een tenorkleur, ik heb niet die sprankelende lichte hogere tenorstem, ik zing meer een baritontoon, maar al heel wat jaren zong ik altijd de tenorstem. Omdat iedereen zei, nou, je kunt hoog zingen, zing dat nou maar. Maar mijn droom is om de bariton partij te zingen, ik vind het echt geweldig.

OK, dus je leeft nu de droom.

Ik hou er echt van en ik voel me op mijn gemak, ja.

Ik denk dat het te maken kan hebben met het feit dat de stem van Franz Di Cioccio (PFM-zanger) een beetje lager is, dus je moet die tegenovergestelde kleur hebben, deze hoge stem, in tegenstelling tot zijn lage stem.

Ja, dat kan waar zijn, want in PFM was het Flavio Premoli, de originele toetsenist met de hoge stem die Mr 9 tot 5 zong en La Luna Nuova en alle andere hoge tonen. Ze waren op zoek naar iemand die dat soort dingen kan zingen. Dus begon ik dat bereik in mijn stem op te nemen. Dus ja, maar nu ik alle nummers heb opgenomen die we live spelen, heb ik alle nummers in de studio opgenomen, zodat ze mijn stem op de achtergrondtracks kunnen horen om de nummers te leren, gewoon om erop voorbereid te zijn.

Om voorbereid te zijn op een ander soort stem.

Ja, er is een andere man, dus om voorbereid te zijn en we waren druk in de weer met Greg om me te vertellen wat we hiervan vinden, wat vind je van die aanpak? Toen begon ik hem te vragen naar de teksten en om er echt mee bezig te zijn en ze echt te begrijpen. Slechts een kleine andere nadruk op één woord kan een enorm verschil maken, omdat ze een lyrische band zijn. Er is de tekst en er is de muziek. Het is mooi, in de tekst zit een verhaal. Er is folklore, Britse folklore. En er is veel om in te komen en alles te verwerken. Dat is heel belangrijk voor een zanger.




Jullie hebben zojuist een nieuwe single uitgebracht, Last Eleven, met jou voor de eerste keer als frontman, als solozanger. Ik moet toegeven dat ik het erg goed vind, alle elementen van BBT zijn aanwezig en je stem past perfect binnen het concept van de band. Gefeliciteerd daarmee. Het is je eerste opname met de band. Hoe ging het? Heb je nog wat input kunnen leveren?

Ja dat klopt. Dit heb ik oorspronkelijk opgenomen als demo voor de auditie, na de drie nummers uit het bestaande werk zong ik op twee onuitgebrachte nummers. Een van hen was Last Eleven en de demo die Greg me stuurde, hij speelde gitaar, een klein beetje toetsen en bas en een begin van de zang (guide vocal). Nick D’Virgilio voegde er wat drums aan toe om in de groove te komen. Dat was onderdeel van de auditie. Ik heb echt doorgezet en dus heb ik alle vocale arrangementen gemaakt die je daar kunt horen. Er is dus een versie van Last Eleven waarbij ik alle partijen zing. En er zijn veel partijen (lacht hardop).

Dat moet je me een keer laten horen.

Ja, dat zal ik doen. Nou misschien zullen we het ooit uitbrengen, ik weet het niet. Maar goed, het eerste idee was gewoon om dit zo uit te brengen. Een soort uitgeklede versie van de muziek. Maar toen spraken we erover en ik zei, nou, het zou geweldig zijn als iedereen, de hele band, de verschillende delen kan zingen. Het is dus niet alleen de Alberto-versie van het nummer. En het werkte echt want iedereen was er heel blij mee. Ik stuurde alle partijen naar iedereen, iedereen zong de partijen, en toen mixte Rob Aubrey (BBT chief sound engineer) het perfect. Het was echt gaaf en ik ben erg blij met de reacties en alle feedback is echt positief. Iedereen is zo blij. Er was natuurlijk wat kritiek, dat is prima, maar het waren altijd opbouwende kritieken zoals: ‘OK, ik vind dit niet leuk omdat bla bla bla. Dat is OK, nietwaar?

Je moet voorbereid zijn op wat kritiek, dat is normaal.

Weet je wat? Ik was heel erg bang. Toen mijn naam werd vrijgegeven. Dit is Bravin, de nieuwe zanger van Big Big Train, toch? Boem. Wat? Wat gebeurt er nu?

Het is alsof je Jon Anderson opvolgt in Yes of iets dergelijks. De arme man (Trevor Horn) moet in zijn schoenen hebben staan trillen (dat klopt ook).

Ja, maar ik denk dat het altijd zo zal blijven, toch? Neem nou bijvoorbeeld Steve Morse met Ritchie Blackmore, dat is hetzelfde. Het zal altijd Ritchie Blackmore zijn, de enige echte gitarist van Deep Purple, toch? Het is echt vreemd, maar Steve Morse doet het al ongeveer 30 jaar of zo. Hij is al veel langer bij hen dan Ritchie ooit in de band is geweest. Dit is de manier, dus ik was echt bang, maar ik zal gewoon een blij gezicht dragen. Ik weet niet of ze me leuk zullen vinden.

Zet gewoon een moedig gezicht op.

Een moedig gezicht, ja. Iedereen was zo gastvrij en warm. Het zijn vreemde tijden. En toen de eerste dingen met mij erop uitkwamen, was iedereen er heel positief over. Want laten we eerlijk zijn, ik ben David Longdon niet. Nee, maar niemand is David Longdon, toch? Dus het vinden van een kopie van hem, ik denk dat het de verkeerde keuze zou zijn geweest en Gregory wist het.

Nieuwe man, nieuw geluid, dat moeten we accepteren

Maar de nummers zijn geschreven door dezelfde jongens, de kern, ja, dus de muziek is een ding en de stem is iets anders en mijn benadering van de vocale arrangementen is anders. Maar de reacties zijn positief en de feedback was geweldig, dus ik vind het goed en ik vind het echt leuk. Het nummer begint met zang van mij en Nick, ik ben het niet alleen. Ik kom alleen in het refrein en daar hou ik echt van. Deze benadering is geen klap in je gezicht, toch? Dit is een nieuw nummer, dit is een nieuwe zanger, maar Nick zingt, iedereen zingt en dan komt het refrein met mij erbij. Ik vind het erg leuk.

Nog een paar laatste vragen, want ik neem nu veel te veel van je kostbare tijd in beslag.

Maak je geen zorgen, ik praat te veel.

Nee, het is jouw show, weet je, niet de mijne. Je had het over nieuwe muziek, ik las dat jullie een nieuw album gaan opnemen. Het wordt opgenomen in Italië, je hebt een studio in Italië. Had je er iets mee te maken dat BBT een nieuw album gaat opnemen in Italië, uitgerekend daar?

Eigenlijk niet, want, nou ja, ik heb de connecties maar ik heb geen studio meer, dus het is niet mijn studio. Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, vertelde Nick d’Virgilio me dat het vreemd is, ze praten er intern al jaren over om te proberen in Italië te gaan opnemen, omdat ze daar gewoon heen wilden. OK, opnemen is natuurlijk gewoon werk, maar misschien kun je twee dagen toevoegen en ergens twee dagen, een weekend hebben, dus ja, het is daar altijd goed toeven. Toen dit uitkwam, vroegen ze me, ken je daar wat studio’s, heb je een connectie met sommige studio’s? Dus ik kwam in contact met twee of drie studio’s in Italië, één is echt goed en één is ook in mijn stad, in Triëst, dus we hebben nog niet besloten waar we het gaan doen, maar ja, het gaat gebeuren. Het gaat gebeuren. Ik weet niet of we het hele album daar zullen opnemen en misschien wat ander materiaal op een andere plek. We zijn er nog steeds over in gesprek.

Dus er komt een nieuw album, jij wordt de frontman, het wordt deels opgenomen in Italië, ik kijk er nu al naar uit.

Ik ook. (lacht)

OK, terug naar de show in Zoetermeer. Het zal al over een paar weken plaatsvinden, 5 september. Het is op een maandag, een beetje een vreemde doordeweekse dag, maar toch. Wat kunnen we van jullie verwachten qua setlist? Wordt het veel van het laatste album of wordt het meer een ‘greatest hits’?

Nou, het is een goede mix van beiden, maar we spelen natuurlijk enkele van de grootste nummers. En er zijn enkele nummers van het laatste album, “Welcome to the Planet”. Wat we probeerden te doen, is niet de meer specifieke ‘David’-nummers kiezen. Voor deze eerste paar optredens, de nummers die iedereen associeert met de stem van David. De persoonlijke liedjes, degenen waarvoor David de teksten schreef. Dus dat was het precies, de grens die we niet wilden overschrijden. We spelen gewoon de meest populaire liedjes, degene die iedereen wil horen, verwacht te horen, maar ergens zullen we ook een paar ‘brightest stars’ laten horen.

OK, ik ben erg benieuwd wat je daarmee bedoelt, maar ik denk dat we daar snel genoeg achter zullen komen.

Ja, je zult het ontdekken. Let wel, het is een lange setlist.

 

Ik hoop het van harte, dat zijn we van jullie gewend. Nou, ik denk dat ik al mijn vragen heb doorgenomen. Misschien een laatste vraag voor je. Wat zou jouw boodschap zijn aan mensen die nog twijfelen of ze naar de show moeten gaan?

Mijn boodschap is dat het een emotionele show wordt, voor ons en voor alle mensen die erbij zullen zijn. Omdat het natuurlijk onze eerste paar optredens zijn. Het is dus niet alleen heel leuk om te doen, maar ook heel emotioneel omdat we niet precies weten wat we kunnen verwachten. En ook voor de mensen die de muziek van Big Big Train niet kennen. Het is natuurlijk progressieve muziek, maar iedereen kan ernaar luisteren. Iedereen kan een manier vinden om het progressieve in de liedjes te verwerken, want het zijn liedjes, we zijn een liedjesband. Omdat je de melodieën hebt, je hebt de coupletten, je hebt het refrein. Er zijn grote refreinen, ik denk altijd aan sommige van mijn vrienden die niet naar progressieve muziek luisteren, maar misschien luisteren ze wel naar Top 40-nummers. Als ze luisteren naar Big Big Train, liedjes als Alive of Folklore, dat soort liedjes, daar kunnen ze gewoon verliefd op worden. Want je hoeft geen progressieve liefhebber te zijn, toch?

Je zegt: geniet gewoon van de liedjes, aarzel niet langer. Koop nu je tickets, want anders zijn ze uitverkocht, het is je laatste kans, want jullie hebben op dit moment veel shows moeten annuleren door onvoorziene omstandigheden

Ja, je kent de omstandigheden van het HRH Festival in Leeds dat werd afgelast. Dat was een grote belangrijke show voor ons, waardoor we al deze kleinere gigs konden doen. Het was een te groot risico voor een band als wij, we zijn geen Dream Theater.

Ik heb hier eerder met Greg over gesproken. Te veel financieel risico voor jullie, dat kan gewoon niet.

Natuurlijk is iedereen hier verdrietig over, want we waren erg opgewonden om te gaan spelen. Natuurlijk in de Boerderij, maar ook in Duitsland en in de Z7 en in Parijs. Maar het gaat nu niet gebeuren, we doen het volgend jaar, dat zou geweldig zijn.

OKÉ. Wel, Alberto, heel erg bedankt voor je tijd, we hebben meer tijd doorgebracht dan ik vooraf had gedacht, grazie mille. Het is een genoegen en een voorrecht om met je te praten. Ik heb me prima geamuseerd, ik wens je veel succes met de band en het nieuwe album. Ik kijk nu al enorm uit naar de show in de Boerderij. Ik zal er zijn om jullie aan te moedigen. Dus tot ziens op 5 september.

Ja, ja, we zien je daar.

Tot ziens, ciao.

Oké, doei, ciao, Alex.

 

David Paich (Toto) vertelt over zijn debuutalbum “Forgotten Toys”

Het is niet elke dag dat je een beroemdheid van het type en de status van David Paich van Toto mag spreken. De man is een levende legende, niet alleen vanwege zijn rol bij Toto, maar ook vanwege zijn werk als producer, songwriter, muzikant en arrangeur voor een groep mensen die je gemakkelijk zou kunnen kwalificeren als de ‘Who is Who’ in de populaire muziek. Ik zal hier niet uitgebreid op ingaan, maar Paul McCartney, Michael Jackson, Steely Dan, Miles Davis, P!NK, Tina Turner en Elton John zijn slechts enkelen van de velen die hebben geprofiteerd van de geweldige capaciteiten en ervaring van onze hoofdrolspeler. Maar hij heeft nog nooit eerder een soloalbum uitgebracht. Nu, op de respectabele leeftijd van 68, is hij erin geslaagd om dat  alsnog te doen. Het album, of beter gezegd EP, heet “Forgotten Toys” en ik had de eer deze man te interviewen via een Zoomverbinding met een behoorlijk tijdsverschil. Daar gaat ‘ie.

Hallo David, goedenavond, of is het middag of zelfs ochtend aan jouw kant van de Atlantische Oceaan? Mijn naam is Alex Driessen. Ik schrijf voor de Nederlandse website Progwereld over progressieve rock. Bedankt dat je me wat van je kostbare tijd toestaat. Het is een eer om met je te praten, je bent een legende in de pop- en rockmuziek. Ik heb ontelbare vragen voor je, maar aangezien dit vooral over je debuutalbum “Forgotten Toys” gaat, zal ik daarmee beginnen, als je dat goed vind tenminste.

Oké, laten we maar meteen beginnen, hoe gaat het met jou, vooral qua gezondheid? En hoe ben je door COVID heen gekomen?

Het gaat goed met me. Ik heb een slechte periode doorgemaakt nadat we van een wintertour door Scandinavië en Europa terug kwamen. Ik was uitgeput en vermoeid en ging door wat angst en depressie.

En ik heb de steun van mijn familie om hen daarvoor te bedanken dat ze me hier met mijn dochter en mijn vrouw weer op het goede spoor hebben gezet. En het gaat nu heel goed met me, ik train, ik heb drie dagen per week een persoonlijke trainer. En ik zwem en ik fiets en doe verschillende dingen om de muzikale kant van mijn leven in balans te brengen. Dus bedankt voor het vragen, het gaat goed met me, ik ben redelijk goed gezond.

Dat is uitstekend nieuws, we waren allemaal een beetje bezorgd nadat het nieuws naar buiten kwam. Maar je moet je zelf nog meer zorgen hebben gemaakt, denk ik. Want laten we eerlijk zijn, we schelen maar vijf jaar en ik zou een paar jaar geleden zeker niet graag in jouw schoenen hebben willen staan.

Ik was zeker geschrokken, ik zeg het je. Ja, het was behoorlijk heftig. Het was een lastig pad, maar ze zeggen dat de jaren waarin je 60+ bent voor onderhoud zijn, zodat je de jaren tussen de 70 en 80 kunt overleven (lacht hardop).

Dat is een uitstekende opmerking, die zal ik in gedachten houden. In die periode heb je samen met Toto gewerkt aan de totstandkoming van het live-album “With A Little Help From My Friends”. Hoe was het om live op te treden in een lege zaal met hooguit een paar vrienden en wat familie?

Weet je, we zijn gewoon zo gewend om op te treden, dat het niet uitmaakt of je 5 of 5000 mensen hebt, publiek is publiek. Iedereen had kippenvel en was een opgewonden en enthousiast om te gaan spelen. Dus dat was heel leuk om het podium op te gaan en in hun set te spelen.

Omdat het leek alsof jullie in een garage optraden, met een bakstenen muur, een soort pakhuis. Waar was het eigenlijk?

Dat is ook zo. Eigenlijk was dat het in centrum van LA, in de buurt van Boyle Heights, in een pakhuis. Het was een verlaten pakhuis.

Oké, dat was trouwens een geweldig optreden en goed om je weer op het podium te zien.

Heerlijk om weer op het podium te staan.

Zowel Steve Lukather als Joseph Williams hebben de afgelopen jaren solomateriaal uitgebracht en laatstgenoemde coproduceert zelfs je nieuwe album. Heeft dat je beslissing om ook een soloalbum uit te brengen beïnvloed?

Ja, dat deed het zeker. Joseph maakte al jaren soloalbums, Steve Lukather ook, ik had er nog nooit een gemaakt, dus ik wilde artiest blijven, mijn kunstenaarschap op het album laten zien en horen. Dus ik wilde een paar mannen erbij die konden helpen met de opnames, Joseph is een geweldige opnametechnicus. En hij is ook een geweldige songwriter, dus ik had het beste van twee werelden, zittend als mijn coach in de controlekamer terwijl ik zong of overdubs deed. Het waren absoluut hij en Luke die er bij mij op aandrongen en me op een zeer positieve, ondersteunende manier aanspoorden om mijn eigen soloplaat te maken. Evenals een heleboel vrienden en andere mensen daarbuiten, ik heb die steun nodig.

Dus op je 68e produceer je je debuutalbum.

Mijn debuutalbum, dat is mijn doel, mijn droom die uitkomt. Ik hoop de trofee te winnen voor Beste nieuwe Artiest of Beste nieuwe opkomende Artiesten. (lacht)

Dat zal geweldig zijn, weet je. Nog een pluim op je hoge hoed.

Het zou zomaar mogelijk zijn.

De titel van je nieuwe album is “Forgotten Toys”. Als ik het goed heb gelezen, stamt het uit een verzameling vergeten juweeltjes uit het verleden. Kun je me vertellen wat het oudste nummer en het nieuwste is?

Nou, ik denk dat de oudste degene is waar ik het eerst mee begon, All The Tears That Shine. Het was pas klaar in 2014/15. Toen het klaar was heb ik de man die het nummer met mij heeft geschreven het nummer laten inzingen. Ik heb het nummer uitgebracht met de demo van zijn zangpartij, maar ik heb het hele nummer opnieuw gedaan, dus dat is het oudste.

Je doelt op Michael Sherwood.

Michael Sherwood, ja. Mijn mede-songschrijver en muzikaal partner, die vorig jaar is overleden.

Het spijt me dat te horen.

Ik wilde er zeker van zijn dat mensen zijn versie van het nummer zouden horen, want ik vind het erg meeslepend en erg gepassioneerd. Een ander ouder nummer is Lucy, dat ongeveer zeven jaar oud is. Dat is een nummer dat ik deed met Mike Lang, die trouwens ook net is overleden. Maar ik wilde een soort eerbetoon brengen aan mijn vader (Marty Paich) en Mel Tormé (Amerikaanse jazz zanger/componist) op het album. Daarom heb ik James Tormé erbij gehaald om erop te zingen, het is gewoon een ​​andere kant van mij die je nooit op Toto-platen ziet/hoort.

Dat is trouwens een van mijn favorieten, David, die lekkere soepele jazz. Het is net alsof een paar jongens in de hoek van een zaaltje gewoon samen aan het spelen zijn, zich vermaken, lol hebben. Je weet wel, dat soort gevoel.

Ik ben blij dat je dat zegt. Ja, het moet voelen alsof je in de Village Vanguard in New York bent of iets dergelijks. Een kleine club, weet je, ik ben blij als we dat hebben bereikt, dat is precies wat we voor ogen hadden.

Nou, voor mij werkte het in elk geval prima. Trouwens, we zijn al bezig met het album te bespreken, Lucy,  Is dat een voortzetting van Toto’s voorliefde voor meisjesnamen? Zoals Lea, Angela, Mushanga, Rosanna, Holy Anna en nog veel meer. Was het een bewuste keuze?

Nee, nee dat was het niet. Het had meer te maken met de tekenfilm Peanuts , Charlie Brown en Lucy. Omdat mijn zus, mijn wiens naam niet Lucy is, maar ze doet me aan Lucy denken, het meisje dat je in de tekenfilm ziet. Dus ik wil het naar mijn zus vernoemen en haar daar een beetje liefde mee geven.

Ja, het spijt me te horen dat ze een aantal jaren geleden stierf, na een slopende ziekte. Je was heel close met haar, nietwaar?

Ja, absoluut.

Mooi gedaan, dit eerbetoon aan haar. Voor het nieuwe album gebruik je een aantal bekenden en vrienden uit de muziekwereld, waaronder natuurlijk Lukather en Williams. Wie doen er nog meer mee op het album?

De eerste die ik belde was Michael McDonald (Doobie Brothers), die zingt op Spirit Of The Moonrise. Hij zingt de refreinen en op het einde deed hij een paar extra capriolen. Hij is een geweldige zanger. Ik hou gewoon van het feit dat hij op dat specifieke nummer zingt, omdat het niet echt een nummer van het type Michael McDonald is, maar ik vind het heerlijk om hem in dat nummer te horen zingen.

Steve speelde daar een geweldige solo op, Steve Lukather. Op Queen Charade haalde ik de drummer die nu bij Rolling Stones zit, Steve Jordan, erbij en ik vond ex-Eagles-lid Don Felder bereid om slide-gitaar te spelen. Dus hij speelt dus die slide-partij en ik hou van de manier waarop hij slidegitaar speelt. Dan doel ik dus op al die Eagles-platen waar hij zo beroemd om is.

Niet slecht als je zo’n kaartenbak bij de hand hebt, David.

Ja, en dit zijn allemaal vrienden. Dit zijn allemaal goede vrienden zoals Nathan East, Davey Johnston van de band van Elton John en Dean Parks. Wie nog meer, Gregg Bissonette van Ringo’s band. Een behoorlijk aantal muzikanten die meespelen.

De muziek is behoorlijk divers op het nieuwe album. Het is rock en blues, je hebt ballads, er is de jazz met Lucy. Al deze stijlen spreken je aan?

Ja ja. Ik wilde dus een beetje een andere kant van mezelf laten zien en de rode draad voor mij ben ik die zingt en speelt op deze nummers. Ik kan niet veel zingen op Toto-albums omdat we andere zangers hebben die echt zijn, maar ik mag dus af en toe zingen op mijn album. Hierop zing ik, denk ik, vijf van de zes nummers, of vier van de zes nummers. Het was leuk en uitdagend omdat ik een heel beperkt bereik heb. Een beetje zoals een songwriter/pianist/zanger, ik moest het dus afstemmen op mijn stem, mijn bereik.

Je doet jezelf tekort, David.

Nou, bedankt, maar, weet je, ik hoor gewoon geweldige zangers en daarom heb ik nummers als Rosanna en Africa verdeeld tussen mij en de zanger van destijds. Ik zeg dus tegen mezelf: omdat ik dat bereik niet kan zingen betekent nog niet dat we het lied niet moeten maken.

Absoluut. Er staan enkele nummers op het album die perfect passen in het Toto-concept, dan heb ik het natuurlijk over willibelongtoyou en vooral Spirit Of The Moonrise, mijn favoriet op het album. Het staat op gelijke hoogte met de beste Toto-nummers, als je het mij vraagt.

Nou, heel erg bedankt, dat waardeer ik.

Is het ook een favoriet van jou, wat is je favoriete nummer op het album?

Dat is het zeker, ik hou er heel veel van. Ik hou van alle nummers die we op dat album hebben gezet. Ik heb de plaat waarschijnlijk meer dan honderd keren beluisterd en ik word er nog steeds niet moe van, wat een goed teken is.

Precies, dat is een goed teken dat het een uitstekend album is, nietwaar? Als het je eigen kritische blik kan doorstaan.

Maar de echte test is het publiek, het zijn mensen zoals jij die de plaat nog niet eerder hebben gehoord. Snap je wat ik bedoel?

Ja, dat is waar. Nou ja, het publiek heeft al een paar nummers gehoord die je als single hebt uitgebracht, zoals Spirit Of The Moonrise, nietwaar?

Ik denk dat willIbelongtoyou de volgende zal zijn, het hele album wordt op vrijdag 19 augustus uitgebracht.

Ik vind het album erg goed. Het enige wat ik ermee heb is dat het relatief kort is, amper een half uur. Het is meer een EP. Dat moet een bewuste keuze zijn, het kan toch geen gebrek aan materiaal zijn?

Ja, ik heb het begin van andere nummers en zo, maar ik wilde geen opvulnummers hebben. Ik wilde dat ze allemaal sterk waren en ik kan tegenwoordig niet eens meer naar een heel album van mijn favoriete artiest luisteren, snap je wat ik bedoel? Als je 12 of 13 liedjes van dezelfde zanger krijgt, dezelfde zang, dezelfde liedjes. Ik verveel me na een tijdje, ook al zijn het enkele van mijn favoriete zangers. Maar de andere reden waarom ik dit album wilde, deze nummers, ik voelde dat ze een band met elkaar hadden, ze voelden als een kleine familie bij elkaar, in plaats van er gewoon een paar bedrieglijke nummers in te zetten om het album op te vullen.

Ja, en minder is meer, David. Is het niet, tegenwoordig?

Dat is het zeker, dus dat is de hele waarheid.

En dat moeten we ook wel, op onze leeftijd.

Dit is helemaal waar, op onze leeftijd, zo waar.

De albumhoes vind ik erg mooi. Dat is toch het werk van je vrouw? Het is een verzameling van items die met jou als persoon te maken hebben en een andere, onbekende kant van jou laten zien. De individuele objecten die erin staan, hebben ze allemaal iets met jou persoonlijk te maken? Omdat ik onder andere een scheidsrechter fluitje zie, kun je uitleggen wat dat doet op de hoes?

Nou, dat is mijn vrouw Lorraine, ze was een speelplaatscoach en atletiekcoach, dus ook een deel van haar spullen zit erin. Sommige van haar prullaria zitten erin. De stopwatch van mijn vader zit erin, zo maakten ze films. Je ziet ook een mondharmonica, want die wordt gespeeld op Queen Charade en er zijn piano’s, er is een beer met een hoge hoed.

En de speelgoedauto’s, David, ben je een auto-fanaat?

Ja, dat is de Mercedes van mijn vrouw, het is een kleine tweedeurs Mercedes. Het is de eerste auto die ik voor mijn vrouw kocht toen ik trouwde, dus die zit erin. Er zijn robijnrode pantoffels, ik wil je dat allemaal graag vertellen, maar er is te weinig tijd. Er zit een Toto horloge in. Er zijn allemaal kleine verborgen dingen die allemaal een betekenis hebben, ik hou van mijn set Jack’s, mijn set knikkers. Dat is mijn eigen zak met knikkers die ik had toen ik een kind was.

Dus zelfs de knikkers hebben in deze context een specifieke betekenis.

Zeker. Alles heeft met elkaar te maken en mijn vrouw, ze is zo’n creatief persoon en ze heeft ervaring met de camera. Ze is een voedselstyliste, dus ze is gewend om met miniaturen voor de camera om te gaan, dus regelde ze dat hele shot, daar moet ik haar de volledige credits voor geven.

Ja, je moet Lorraine namens mij feliciteren, het is eigenlijk een heel goed hoesontwerp.

Dank je.

Zijn er op dit moment plannen om “Forgotten Toys” live op te voeren? Waar ik eigenlijk aan denk is een trio-optreden van jullie drieën, Joseph, Steve en jij en dan misschien een paar Toto-nummers op de koop toe?

Ja, daar zeg je zo wat, dat is interessant. Ik zal dat aan de jongens voorleggen, klinkt interessant. Klinkt goed eigenlijk. Ik heb op dit moment geen plannen om dingen live te doen, maar ik sluit niets uit voor de toekomst.

We blijven nog even aan de live kant, je bent gestopt met toeren met Toto, uiteraard vanwege gezondheidsproblemen, maar toch sta je regelmatig met de band op het podium. Dat deed je onlangs tijdens de Dogz of Oz-tour nog, zelfs in Amsterdam een paar weken geleden. Wat bepaalt of je bij de jongens op het podium staat of niet?

Ik denk de locatie van het optreden en steden waar ik graag ben en optredens waarvan ik denk dat ze magisch en belangrijk worden zoals die in het Ziggo Dome. Ik dacht dat dat een echte mijlpaal was voor ons om daar te spelen. Ik weet dat alle mensen van onze platenmaatschappij zouden komen, uit Nederland van het Mascot Label, en ook onze agenten van William Morris waren erbij, dus het was een goede plek voor alle mensen om naar Toto te komen kijken.

En dan een paar steden die ik heb bezocht in de Verenigde Staten. De steden waar ik van hou. Ik ben dol op muzieksteden, New Orleans en Nashville waren twee van de steden waar ik naartoe vloog, en ik speelde ook in Los Angeles. Dus ik speelde maar een half dozijn optredens terwijl de jongens ongeveer 40 of 50 optredens met Journey deden en ik denk dat ze volgend jaar weer met Journey gaan toeren.

Dus je gaat de krenten uit de pap halen, wat je goed recht is.

Ja, slechts een paar hier en daar, je weet wel, geselecteerde shows.

Goede keuze. Trouwens, jullie waren altijd erg populair in Nederland. Is het hier niet allemaal begonnen met Alfred Lagarde (beroemde Nederlandse DJ, overleden in 1998) zo’n 45 jaar geleden?

Het begon allemaal met Big Al Lagarde, absoluut, daar braken we door, in Nederland. We hebben een speciale liefde voor onze fans en vrienden en collega’s.

Jullie hebben drie live-albums opgenomen in ons land, dat zegt genoeg. En die 15.000 mensen reageerden behoorlijk enthousiast tijdens jullie optreden in juli in de Ziggo Dome, nietwaar?

Oh, dat deden ze, ze waren zo geweldig. Ze zongen heel hard mee en ze waren gewoon geweldig, we konden geen beter publiek krijgen dan in Amsterdam.

Geweldig om dat te horen, ik heb een paar vragen als je het niet erg vindt over Toto, het is een groot deel van je leven.

Proost, laat me hetzelfde doen, water tegenwoordig, David (neemt een slok water)

Het is tegenwoordig allemaal water, dat klopt (lacht).

Waar zijn de goede tijden gebleven?

Die twee keer, ik heb een paar herinneringen aan Amsterdam, dat is zeker.

Misschien, misschien een andere keer David.

Een andere keer, misschien een andere keer.

Samen met wijlen de grote Jeff Porcaro ben jij de oprichter en wordt algemeen beschouwd als de drijvende kracht achter Toto. Hoe kijk je terug op bijna 50 jaar Toto?

Ik kijk er met veel plezier op terug, heel trots op Toto. Onze nalatenschap, dat we het goed hebben gedaan, zoals we ooit samen op de middelbare school waren. Dit was onze droom die uitkwam, om in een band te spelen en op te nemen, nog steeds, soms voor vrienden, we werken nog steeds voor vrienden tijdens opnames van onze eigen platen. Maar eigenlijk hebben we heel hard gewerkt om een ​​band te worden, want we waren een soort band op de middelbare school en speelden vroeger tijdens dansfeestjes en zo. Dus dit is gewoon het beleven van onze droom. We hebben onze dromen waargemaakt we zijn erg gezegend en hebben veel geluk dat we zijn waar we zijn.

In 1982 was je nog maar 28 jaar oud, schreef je mee aan enkele wereldwijde hits en had je dé bestverkochte plaat met “Toto IV”. Een jaar later had je zes Grammy’s op je naam staan ​​en stond je op de toppen van je kunnen. Hoe moeilijk was het om dat enorme succes van toen vast te houden, laat staan te overtreffen?

We gingen door een fase toen we “Hydra” (1979) en “Turn Back” (1981) deden, waar we muziek probeerden te maken voor liveshows, zodat het past bij een podiumervaring, voor verlichting en zo. Omdat er groepen waren zoals Jethro Tull en Queen en groepen die echt dynamische muziek maakten en niet alleen singles, hitsingles, popsingles. Hoewel Queen zo ongelofelijk veel singles had, ze waren echt een fenomeen, werden we een beetje beïnvloed door dat soort bands. Bands als Yes, Queen, ELP en dus begonnen we muzikaal onze vleugels uit te slaan en progressiever te worden. Een beetje meer alternatief, in die tijd. Maar de platenmaatschappij liet ons ineens weten dat ze na drie albums weer een dubbel platina album wilden, zoals het eerste album was. Dus ik ging zitten en ik zei: Luister, dit volgende album moet het zijn, als we dit volgende album geen hit hebben, zullen we in de problemen komen met onze toekomst als band. Het eerste nummer dat ik schreef, dat ik probeerde in elkaar te zetten, was Rosanna. Omdat ik probeerde om alles wat ik weet over hitsingles in één nummer te stoppen en dat was dat ene nummer.

En daar begon het allemaal, in termen van het succes, nietwaar? Trouwens, ik hou echt van “Hydra”, het is een van mijn favoriete albums. Het is een van de meest progressieve rockalbums waar jullie op speelden. Ik zou niet direct zeggen dat ik ontevreden was met “Turn Back”, maar “Hydra” deed het voor mij. Was alweer ergens in ’79, David, alweer een tijdje geleden, maar nog steeds een prima album.

Ik ben blij dat je dat zegt, dat vinden wij ook leuk. Velen van ons vinden dat ook. Ik vond Hydra een erg goed album. Wat Toto niet graag doet, is het herhalen, klonen van albums, zoals proberen om “Toto I” opnieuw te maken. Snap je wat ik bedoel? Ik wilde daar afscheid van nemen en laten zien hoe we onszelf kunnen verbeteren en, zoals ik al zei, we hebben het ook live getest. We moesten veel dramatischer zijn en veel meer inhoud, interessante inhoud in onze nummers stoppen en niet alleen singles schrijven en dat is waar “Hydra” om draait.

Oké, we noemden al de beroemde kaartenbak van David Paich. De mensen met wie je werkt(e) is een soort ‘Who’s Who’ in de populaire muziek. Als ik je zou vragen, en deze vraag moet al meerdere keren zijn gesteld, over de meest memorabele ervaring op het gebied van artiesten, wie zou er dan bovenaan die lijst staan en waarom?

Ik zou deze vraag niet kunnen beantwoorden zonder Paul McCartney en Michael Jackson te noemen, dat is ongeveer zo top als je kunt krijgen, dat is van een andere orde. Paul McCartney is waarschijnlijk de grootste songwriter die ooit heeft geleefd. Als je alle hits telt en alle albums die hij heeft gemaakt. En opnieuw Michael Jackson, een van de allergrootste talenten die ik ooit ben tegengekomen. Zet daarbij dan Quincy Jones en George Martin in de kamer, mijn twee favoriete producers. Het wordt echt heel gemakkelijk, veel gemakkelijker omdat je iedereen hebt die bij het muzikale gesprek zou moeten worden betrokken. Ze zijn allemaal met elkaar verbonden, ze zijn het weefsel van de muziek.

Kneep je jezelf in je arm terwijl je met die mannen werkte?

Ik was eigenlijk bezig met de arrangementen, maar ik moest mezelf knijpen en dat was het ook. Ik raakte in een soort hersenmist: mijn God, Paul McCartney, vooral Paul McCartney. En Linda was daar de hele tijd om foto’s te maken, om George Martin te zien die ik ken, ik had eerder met George Martin gewerkt, maar nooit met McCartney. McCartney was zo aardig en cool, het was leuk. Ongelooflijke ervaring, een die ik nooit zal vergeten.

Ja, misschien zullen ze op een dag zeggen als ik ze vraag: wat is je beste ervaring? Ze zouden kunnen zeggen: ‘Nou, dat was de tijd dat David Paich ons produceerde’.

Het zou me verbazen als ze dat zouden zeggen. En trouwens, ik heb hen nooit geproduceerd. Ik heb ze alleen gearrangeerd.

Oh, heb je het net gearrangeerd? Je bent te bescheiden, David.

Ja, George Martin en Quincy Jones waren de producenten.

Oh ja, je hebt natuurlijk gelijk. Ander onderwerp: Steve Lukather schreef een behoorlijk onderhoudende biografie met een beetje hulp van een professionele auteur. Is dat iets wat je zelf zou nastreven?

Niet echt, mijn leven is niet zo’n open boek. Ik deel graag verhalen met mensen zoals jij, kleine anekdotes hier en daar. Maar met betrekking tot mijn levensverhaal, ik denk dat niemand echt geïnteresseerd is, maar het zou wel wat voor mij en mijn familie zijn, we zouden er allemaal dol op zijn, dat soort dingen. Maar ik heb niet echt de ambitie om met een autobiografie te komen.

Er komt geen boek over David Paich: ‘De dag dat ik met Michael en Paul werkte’ ?

Ik denk het niet. Misschien een heel dun boekje over mijn betere en beste ervaringen.

Nou, we zeiden het al eerder: ‘less is more’ tegenwoordig.

Minder is meer, absoluut.

Oké, een serieuzer onderwerp. We hebben al een groot aantal vrienden, muzikale vrienden van je en familie besproken die vandaag niet hebben gehaald, wij trouwens wel. De Porcaro’s bijvoorbeeld, maar ook Michael Sherwood, die we net noemden, dat moet een behoorlijke impact op je hebben gehad. Ook je eigen gezondheidsproblemen.

Dat is ook zo, want ineens beseften we dat we niet onoverwinnelijk waren en niet onsterfelijk. Als je ineens 55 en 60 bent, denk je: ik kan niet meer zo terugveren zoals vroeger, en dat snelle leven in rock en rock-‘n-roll eist gewoon zijn tol van mensen. Ik bedoel, we hebben zoveel geweldige mensen verloren, mensen zoals Ed Van Halen, de beste vriend van Steve Lukather. Mensen zoals Miguel Ferrer (Amerikaanse acteur, overleden 2017), vrienden van ons. Nog steeds verliezen we vrienden: Tom Petty, Glenn Frey, allemaal mensen met wie we eerder hebben gewerkt.

Het kan zijn dat we een stapje terug moeten doen en iedereen zichzelf in de spiegel moet aankijken en zichzelf onderzoeken en zeggen: we moeten voor onze gezondheid zorgen, zonder onze gezondheid zijn we niets. We kunnen niet doorgaan als we niet gezond zijn, dus iedereen heeft een beetje zelfonderzoek gedaan en iedereen is daar uit gekomen. We hebben nu veel meer inzicht in ons doen en laten dan toen we jonger waren.

Wijsheid komt met de jaren.

Ik zeg je, als we toen wisten wat we nu weten.

Wijze woorden, David, dit is waarschijnlijk een passend einde van ons interview. Het enige wat ik nu nog zou kunnen vragen is iets triviaals, wat ik niet wil. Ik denk dat ik nu het grootste deel van mijn tijd heb opgebruikt. Ik wil je heel erg bedanken voor het beantwoorden van mijn vragen. Het was een eer en een genoegen.

Oh, de eer was geheel aan mij, graag gedaan. En je bent een van de beste interviewers die ik heb gehad, dus ik hoop dat je het nog een keer mag doen. En ik wil al onze vrienden, fans en familie in Nederland bedanken. We zijn zo dankbaar voor je steun al die jaren, we zouden niets zijn zonder onze fans uit Nederland, dus heel erg bedankt. God zegene jullie.

Heel erg bedankt. Ik zal je wensen overbrengen, blijf alsjeblieft gezond en hou je haaks.

Dat zal ik, absoluut.

Tot ziens, nogmaals bedankt.

ProgDreams X festival

In het Paasweekend van vrijdag 7 april t/m zondag 9 april 2023 viert Poppodium De Boerderij alweer de 10e editie van het fameuze ProgDreams Festival. Het indoor festival is uitgegroeid tot een populair evenement voor progliefhebbers én -muzikanten uit binnen- en buitenland. Ook deze keer bevat het programma allerlei pareltjes uit de prog scene, met een mixture van nieuw en gevestigd prog talent. De programma makers zijn voor deze jubileum editie teruggekeerd naar het oude formaat van een driedaags festival, na een eerdere poging met een verkorte versie. De voorverkoop is al begonnen. Het programma (wijzigingen voorbehouden) ziet er als volgt uit:

Vrijdag 7 april 2023

Lazuli
Supersister Projekt 2023

Zaterdag 8 april 2023

Solstice
Tony Patterson & Doug Melbourne
Jadis
Ebony Buckle
For Absent Friends

Zondag 9 april 2023

Icefish ft. Virgil Donati
Ranestrane
Kyros
Yuval Ron

https://poppodiumboerderij.nl/programma/progdreams-x-dag1/

Guilty pleasures

Ik lees het af en toe nog wel eens, ook in recensies van collega’s: guilty pleasures. Het wil zoveel zeggen als ‘stiekeme geneugten’ of ‘heimelijk pleziertjes’. Nou ben ik een kind van de zestiger en vooral zeventiger Jaren. Ik ben in alle ernst en zonder zweem van arrogantie van mening dat er NOOIT meer zoveel goede muziek gemaakt is als in dit tijdperk. Punt.

Maar toch: die Jaren ’80…..

Ik moet toegeven dat ik een enorm zwak heb voor de muziek en het geluid van dit decennium. Of het nou Funk is of Techno of Pure Pop, ik vind het (bijna) allemaal even goed. Dan denk ik vrijwel meteen aan bands als Level 42, Spandau Ballet, Duran Duran, Thompson Twins, Tears For Fears en Ultravox. Of de iets meer alternatieve varianten Fischer-Z, XTC, Cure, Japan en Depeche Mode. Maar ook de kwaliteitspop/rock van beginnende superstars als Dire Straits, U2, Simple Minds en Sting.

En dan vergeet ik voor het gemak nog de Second Generation Prog bands: met Marillion als vaandeldrager, gevolgd door IQ, Pallas en Pendragon, om de meest bekende te noemen.

Het hoogtepunt van dit decennium, in muzikaal opzicht, vond plaats in Wembley Stadium, Londen. Om precies te zijn op 13 juli 1985 vond het giga-spektakel Live Aid plaats. Bedoeld als internationaal benefietconcert tegen de honger en problemen die het Afrikaanse continent en met name Ethiopië op dat moment (en nog steeds) te verduren had. Onder de bezielende leiding van ene Bob Geldof werd de ene na andere topper van het moment binnen gehengeld om een bijdrage te leveren. En ze kwamen, allemaal. Hij zou er later een ridderorde mee verdienen en als ‘Sir Bob’ door het leven gaan.

Het zou een van de meest memorabele live shows aller tijden worden. Nauwelijks geëvenaard door de opvolger, Live8, twintig jaar later. In enige staat van opwinding nam ik zo ongeveer alles op, op mijn nagelnieuwe stereo videorecorder, speciaal voor dit doel aangeschaft. Dat er later puntgave dvd’s van het complete evenement voor een habbekrats hun weg naar de consument vonden, deed me helemaal niets. Hoewel…

Maar wat was nou eigenlijk die onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij in die periode? Was het de haardracht (big hair), de kleding (enorme schoudervullingen), het sterrendom wat werd uitgestraald? Voor mij speelde dat allemaal nauwelijks een rol. Waar ik wel warm van werd zijn de geweldige Melodieën (met hoofdletter M) en het moderne, op rock gebaseerde geluid. En het feit dat het gewoon, vrijwel zonder uitzondering, goede, capabele muzikanten waren (hoewel, Milli Vanilli…..).

Ga het volgende, zeker niet volledige, rijtje maar na: Gary Kemp, ex-Spandau Ballet gitarist, is al een tijdje onderdeel van Pink Floyd’s Nick Mason’s hobbybandje Saucerful Of Secrets. Ex-XTC gitarist Dave Gregory speelt/speelde een belangrijke rol bij het succesvolle Big Big Train. Bassist Nick Beggs, bekend van Steven Wilson, Steve Hackett en eigen bandjes Mute Gods en Trifecta, begon zijn carrière ooit met blonde dreadlocks bij Kajagoogoo. En de meesten onder ons weten inmiddels wel dat multi-instrumentalist en producent Nik Kershaw (onder andere Steve Hackett) een overtuigd prog fan is. Stranglers toetsenist Dave Greenfield was een voormalig progrocker met een voorliefde voor Rick Wakeman. Dat Howard Jones 35 jaar na dato nog steeds een geweldig artiest is hebben een groot aantal van ons kunnen zien tijdens zijn optreden in de Boerderij enkele jaren geleden. Datzelfde geldt voor een groot aantal collega’s die de tand des tijds min of meer goed hebben doorstaan. De 80er jaren zijn de nieuwe 70er jaren in veel opzichten. Ik ben blij dat ik er destijds deel van heb mogen uitmaken. Stiekem of niet.

80 seconden

80 seconden

Al een paar keer had ik het nieuwe album van Kaprekar’s Constant, “The Murder Wall” beluisterd, zo hevig aanbevolen door collega Ralph Uffing. En hij heeft gelijk, een uiterst genietbaar brok muziek. Maar wie schetst mijn verbazing als ik, separaat van dit album, een extra track lijk te ontdekken: Years To Perfect, door Kaprekar’s Constant & Judie Tzuke. Je kent dat wel: door een extra ‘tag’ wordt het nummer als het ware ‘ontkoppeld’ van de rest. Het nummer duurt maar 2 minuten en 30 seconden en de zang start pas na ca. 1 minuut en 10 seconden, dus slechts een krappe anderhalve minuut zuivere speeltijd voor de voormalige diva.

Judie Tzuke, leeft die nog?! Mijn gedachten gaan in no time terug naar eind jaren ‘70, begin ‘80. De symfo krijgt het moeilijk, mede door de punk, en ik ben op zoek naar wat anders. Ik ontdek de Amerikaanse power(prog) rock van o.a. Journey, Foreigner, Boston en aanverwanten. Maar ook de oer-Britse Judie Tzuke en haar band. Een mix van power rock en ballads van deze goed uitziende blondine met haar emotionele, wat ‘mistige’ stem. Het leek wel alsof haar vocale bijdrage op een verlaten plek in de opnameruimte werd opgenomen, ergens ver weg in mist. Er waren in die tijd wel meer krachtige vrouwen, denk aan Ann en Nancy Wilson (Heart) en Kate Bush, maar ook Annie Lennox, Chrissy Hynde, Pat Benatar en Stevie Nicks pasten in dat straatje. Maar Judie Tzuke stal toch wel mijn hart. In eerste instantie door haar muziek, maar toch ook door haar verschijning. De muziek paste prima in het tijdsbeeld, met melodieuze rock, tapijten van synthesizers, stevige drums en verrassende gitaarsoli. Met daarnaast de prachtige, bijna mystieke stem van de bandleider. Met de tophit Stay With Me Till Dawn als hoogtepunt.

Haar carrière verliep met horten en stoten, er waren meer diepte- dan hoogtepunten, zoals dat wel meer gebeurd in de rock scene. Maar ze kwam steeds weer bovendrijven. Ongeveer 25 studio albums zagen het levenslicht plus een aantal live registraties. Inmiddels is Tzuke (66) redelijk succesvol: met haar leeftijdgenoten Beverley Craven en Julia Fordham heeft ze een trio wat regelmatig optreedt en ook albums uitbrengt. Veelal in het genre gevoelige luisterliedjes, luister maar eens naar “Woman to Woman” uit 2018. Eind dit jaar staat zelfs een tournee op het programma in middelgrote zalen door het hele Verenigd Koninkrijk heen. Fijn dat ze eindelijk de waardering krijgt die ze verdient, na al die jaren in de muziek business. Ondertussen heeft ze ook nog eens kanker overwonnen.

Grappig dat een ‘los’ nummer met slechts 80 seconden zang zoveel bij mij losmaakt, een trip down memory lane. Misschien wordt het tijd om mijn ‘guilty pleasure’ eens af te stoffen…

Met dank aan Kaprekar’s Constant.

Big Big Train: de reis wordt  vervolgd……

 

Goed nieuws voor de fans van Big Big Train: de band gaat definitief door en heeft een nieuwe zanger aangetrokken in de persoon van Alberto Bravin. De Italiaan heeft een verleden bij o.a. de legendarische Italiaanse prog formatie Premiata Forneria Marconi (PFM). Bovendien zal Big Big Train eindelijk de overstap naar het continent maken voor een korte serie optredens in Nederland, Duitsland, Zwitserland en Frankrijk. Het optreden in Nederland zal plaatsvinden in Poppodium Boerderij, een eerder gepland optreden in juli 2020 kon door de pandemie helaas geen doorgang vinden. Toetseniste/zangeres Carly Bryant zal helaas door persoonlijke omstandigheden niet van de partij zijn. In haar plaats zal de Noorse toetsenist Oskar Holldorff de groep completeren. Ook het veelgeroemde blazersensemble zal aanwezig zijn, het zal druk worden op het podium. De al geplande optredens in Engeland zullen normaal doorgang vinden. Het volledige tourschema ziet er als volgt uit:

2 september Friars, Aylesbury, Verenigd Koninkrijk

3 september HRH Prog 13 Festival, Leeds, Verenigd Koninkrijk

5 september Boerderij, Zoetermeer, Nederland

6 september Harmonie, Bonn, Duitsland

7 september Kuz, Mainz, Duitsland

8 september Franz Club, Berlijn, Duitsland

10 september Z7, Pratteln, Zwitserland

11 september Café de la Danse, Parijs, Frankrijk

Na het recente tragische verlies van frontman/zanger David Longdon is er dus toch goed nieuws voor de vele fans van de Britten, die in 2021, nog met Longdon, hun laatste studio album “Welcome To The Planet” uitbrachten. Naast oprichter/bassist Greg Spawton, nieuwe zanger Alberto Bravin en reeds genoemde toetsenist Oskar Holldorff, bestaat de huidige samenstelling van Big Big Train uit gitarist/toetsenist Rikard Sjöblom, drummer/zanger Nick D’Virgilio, gitarist Dave Foster, violiste/zangeres Clare Lindley en de befaamde Big Big Train kopersectie onder leiding van Dave Desmond.

Big Big Train – Between The Lines – The story of a rock band

Daarnaast wordt de publicatie van een nieuw boek over de band aangekondigd onder de titel Big Big Train – Between The Lines – The story of a rock band. Dit boek, geschreven door de ervaren auteur Grant Moon (Classic Rock, Prog Magazine), beschrijft de volledige historie van Big Big Train. Van het bescheiden begin in de jaren ‘90 tot en met de trieste dood van voorman David Longdon in november 2021. Het boek wordt op 16 juni uitgebracht als ‘koffietafel’ uitgave, zal 270 pagina’s beslaan en wordt geïllustreerd met ruim 180 unieke foto’s.

Yes herziet plannen Europese data The Album Series Tour

Er is dus toch gerechtigheid: Yes heeft zojuist aangekondigd dat de serie concerten die zij op het vasteland van Europa zouden houden onder de noemer ‘The Album Series’ toch het in 1974 verschenen album “Relayer” als voornaamste thema houdt. Eerder werd aangegeven dat de optredens in het Verenigd Koninkrijk het vijftigjarig jubileum van het iconische “Close To The Edge” als thema zou krijgen. We gaan dus in Nederland (en België) toch voor de eerste keer ooit een live versie van “Relayer” voorgeschoteld krijgen. Er zit weliswaar één vervelend kantje aan dit op zich goede nieuws: de optredens, ooit gepland voor 2020, worden uitgesteld tot 2023….  Volgens de band liggen logistieke redenen als gevolg van de nog steeds voortwoekerende pandemie aan de basis van dit besluit. De geplande shows in het Verenigd Koninkrijk en Ierland gaan wel door, de 50e verjaardag van “Close To The Edge” blijft hier centraal staan.

Progwereld Special – Caravan Deel 2

In het tweede deel van onze special rondom Caravan richten we ons op zes studioalbums die Caravan maakte in de periode tussen 1980 en 2013 waaronder het voorlaatste studio album, Paradise Filter. Ook het bijzondere live album Live at Fairfield Halls, 1974 komt ter sprake. Je kunt recensies lezen van:

  • The Album (1980)
  • Back To Front (1982)
  • The Battle Of Hastings (1995)
  • All Over You (1996)
  • Live at Fairfield Halls, 1974 (2002)
  • The Unauthorized Breakfast Item (2003)
  • Paradise Filter (2013)

Alex Driessen schreef een uitgebreide introductie over de legendarische band. Als je hem vorige keer gemist hebt klik dan hier om hem alsnog te lezen.

Send this to a friend