Magenta Album

Zes jaar na “Masters of Illusion” keert de Welshe formatie Magenta terug met het ambitieuze conceptalbum “Tarot” (uitgesproken als ‘Tarroo’). De timing is symbolisch: de kernleden Christina Booth, Robert Reed en Chris Fry vieren dit jaar hun 25-jarig jubileum als muzikaal collectief. In de tussentijd zat oprichter en componist Rob Reed niet stil: hij werkte aan diverse nevenprojecten zoals Cursus, The Ringmaster, Cyan en Sanctuary. Toch voelde hij de drang om terug te keren naar de kern van Magenta, gewapend met een fris geluid dat enerzijds teruggrijpt op het debuut “Revolutions” en anderzijds een nieuwe standaard zet voor de band. Het concept van “Tarot” zit hem in de specifieke aspecten van het eeuwenoude voorspellende kaartspel, vormgegeven door een vijftal personages en (een deel van) hun levensverhaal.

Reed schreef het materiaal ditmaal specifiek rond de stem van zangeres Christina Booth. Hij besteedde veel aandacht aan de ideale toonsoorten om haar vocale bereik optimaal te benutten. Het resultaat is een gelaagde mix van orkestrale arrangementen, stevig gitaarwerk en een prominente basgitaar. Volgens Reed zelf is “Tarot” hun meest samenhangende en consistente werk tot nu toe. De band krijgt op dit album versterking van gerenommeerde gasten: drummer Nick D’Virgilio (Big Big Train, Steve Hackett) en achtergrondzangers Peter Jones (Tiger Moth Tales, Camel) en Steve Balsamo (ChimpanA).

De structuur van het album is doordacht. Tussen de epische hoofdstukken door fungeren vier korte ‘Etudes‘ als verbindingsstukken. In deze akoestische intermezzo’s van maximaal dertig seconden creëert Chris Fry ademruimte voor de luisteraar, terwijl hij subtiele hints geeft naar de thema’s van de komende nummers.

De reis begint met The Lovers, waarin het personage Guinevere trouw zweert aan koning Arthur. Muzikaal ademt dit stuk de sfeer van de Britse symfonische rockband Renaissance. De synergie tussen de rockband en het orkest staat centraal, waarbij de violen bij vlagen herinneren aan het geluid van Electric Light Orchestra (ELO). Christina Booths stem torent soeverein boven de complexe instrumentatie uit, ondersteund door melodieuze solo’s van Fry en het strakke drumwerk van D’Virgilio.

In The Magician verschuift de focus naar de legendarische illusionist Harry Houdini, die eveneens bekendstond als ontmaskeraar van valse mediums. Dit nummer speelt met contrasten tussen licht en donker. Naast de orkestrale ondersteuning met fluiten en blazers krijgt Chris Fry hier meer ruimte om te excelleren op de elektrische gitaar. Voor de oplettende luisteraar sijpelen er invloeden door die doen denken aan de Nederlandse band Kayak.

Het stuk The World is een eerbetoon aan een van Reeds grootste idolen: Wolfgang Amadeus Mozart. De muzikale knipogen naar de hoogtijdagen van de legendarische band Yes zijn hier onmiskenbaar. Het basspel doet denken aan Chris Squire, terwijl Fry’s gitaarlijnen refereren aan Steve Howe. Een dromerig middengedeelte met blokfluit en akoestische gitaar roept de sfeer op van Scarborough Fair, maar een krachtige Moog-solo in de stijl van Rick Wakeman herinnert de luisteraar er direct aan dat we ons in het hart van de progressieve rock bevinden.

Met Strength brengt Magenta een ode aan Jeanne d’Arc. Booth vertolkt de visioenen en de strijdlust van de Franse heldin met veel overtuiging. De muziek is bombastisch en vol pathos, een stijl die het midden houdt tussen de vroege soloplaten van Rick Wakeman en de klassieke inslag van Renaissance. De nauwe samenwerking tussen het orkest en de drums geeft dit epos een sterk klassiek fundament.

Het absolute hoogtepunt is The Empress, waarin Maria, de moeder van Jezus, centraal staat. Met een speelduur van ruim tien minuten bundelt dit nummer alle sterke punten van de band. Een wervelend strijkthema, wederom beïnvloed door ELO, zet de toon. Een breekbaar middenstuk met hobo en orgel reflecteert op de complexe relatie tussen Maria en haar zoon, wat een welkom rustpunt vormt in de verder rijk georkestreerde compositie.

Tekstschrijver Steve Reed slaagde erin om de abstracte muzikale ideeën van zijn broer te vertalen naar een sluitend concept. Elk nummer representeert een levensportret gekoppeld aan een specifieke tarotkaart. Het titelnummer Tarot sluit de plaat af. Dit slotstuk is korter, toegankelijker en melodieuzer dan de voorgaande epics. De achtergrondzang van Balsamo en Jones geeft het nummer zelfs een licht gospelkarakter. Chris Fry verzorgt de finale met een van zijn typerende gitaarsolo’s.

Hoewel de invloeden van iconen uit de jaren zeventig overal merkbaar zijn, is Magenta geen simpele tributeband. Robert Reed gebruikt zijn bewondering voor klassieke progrock als fundament om iets nieuws en eigens te bouwen. Met “Tarot” bewijst Magenta dat de band na 25 jaar nog steeds aan de top van het genre staat. Of je nu gelooft in de voorspellende kracht van tarotkaarten of niet, één ding is zeker: dit album verzekert zich van een prominente plek in de geschiedenis van de moderne progressieve rock.

Lees ook het interview met Rob Reed.