Alex CarpaniAlbum

Alex Carpani loopt al wat jaartjes mee in de muziekwereld. Vanaf 1990 heeft hij gebouwd aan een indrukwekkende discografie die inmiddels bestaat uit 34 albums. Het merendeel van deze albums bevat instrumentale muziek in de genres elektronisch, jazz(rock) en filmmuziek. Sinds 2007 legt hij zich toe op meer rock-georiënteerde muziek waarbij hij eer betoonde aan de klassieke progbands uit lang vervlogen dagen. Dat hij hierbij een groot arsenaal aan – al dan niet geslaagde – gesampelde ouderwetse toetsenklanken tot zijn beschikking had, zal hier zeker aan hebben bijgedragen.

“L’Orizzonte Degli Eventi” is de vijfde rockplaat op rij. Carpani kiest er op dit nieuwe album echter voor om de vintage prog los te laten en laat hier een veel moderner geluid horen. Er is nog steeds een hoofdrol voor het toetsenspel van Carpani, maar de geluiden uit zijn instrumenten doen veel meer hedendaags aan. Zelfs de tamelijk rijkelijk aanwezige gitaargeluiden komen uit het toetsenarsenaal van deze muzikale alleskunner. Over de mate waarin dit geslaagd is, zal niet iedereen even eensgezind zijn. Het leidt hier en daar tot behoorlijk synthetische geluidspaletten.

Het ontbreken van een gitarist heeft ertoe geleid dat de Alex Carpani Band is teruggebracht tot een trio. Drummer Bruno Farinelli is de nieuweling in de groep, terwijl Carpani met bassist GB Giorgi al eerder samenwerkte. Beide heren zorgen echter voor een meer dan solide fundament onder de uitspattingen van Carpani.

In tegenstelling tot de eerdere albums wordt er in het Italiaans gezongen. Dat maakt het wat lastiger dan gebruikelijk om de teksten te volgen en dat is jammer, omdat het gekozen concept van deze plaat best interessant is. L’Orizzonte Degli Eventi (Event Horizon of waarnemingshorizon) behandelt de mogelijke scenario’s die ons leven kan volgen voor het nemen van grote, belangrijke beslissingen. De reis die ons leven dan gaat nemen is de metafoor voor de relativiteit van de dingen. De muziek om dit te illustreren is degelijk en is een lekkere kruising van Italiaanse popmuziek, de muziek van Rush (periode “Counterparts”) en een band als The Pineapple Thief. Deze vergelijking komt misschien wat vreemd over, aangezien deze laatste twee behoorlijk gitaar georiënteerde referenties zijn, maar het toont aan dat Carpani met slechts zijn toetsenarsenaal ter beschikking toch behoorlijk in staat is om lekker te rocken. Hierbij krijgt hij wel flinke steun van de al genoemde prima ritmesectie. De negen nummers op het album zijn consistent van kwaliteit en kennen geen uitschieters naar boven of naar beneden.

Alex Carpani bevestigt met dit album zijn veelzijdigheid. Hij laat horen relatief korte nummers te kunnen componeren die lekker pakkend zijn. Tot veel ophef in de wereld van progressieve muziek zal dit album niet leiden, maar dit is een cd’tje dat je af en toe nog eens uit de kast zult pakken als je eens een plaat wil horen zonder al te veel opsmuk.