Andrew LatimerAlbum

Sinds Andrew Latimer Bandcamp heeft ontdekt, is zijn kluis met onuitgebracht materiaal wagenwijd opengegaan. Diverse opgenomen muziekstukken van de afgelopen decennia zijn inmiddels op verschillende momenten en vormen daaruit vrijgegeven. Verlost van de druk van een platenlabel kan Andrew op dit platform voor muzikanten alles kwijt hij Andrew met ons wil delen. Dat is heel wat anders dan ten tijde van “The Single Factor”, wat meer een ‘moetje’ was omdat er volgens de platenbobo’s contractueel een hitsingle van moest komen (vandaar de albumtitel). Helaas verlopen op het eerste gezicht de huidige uitgaven op weinig gestructureerde wijze.

Zo werden we vorig jaar al na enkele losse nummers aangenaam verrast met het conceptalbum “War Stories”, dat goed ontvangen werd. En na wat EP’s (daarover later meer) en zijn kenmerkende gitaarversie van Stille Nacht is er met voornamelijk gezongen restnummers een nieuw soort van album samengesteld met de toepasselijke naam “From the Vault”. Productioneel is er genoeg op aan te merken. Sommige drumpartijen lijken geprogrammeerd, de acht losse nummers zijn opnieuw achter elkaar geplakt, en er lijkt beperkte tijd en aandacht aan de mix besteed te zijn.

Met startnummer Those Times horen we een uptempo niemendalletje. Het enige verrassende is het psychedelische Indiaans klinkende outro waar Pete Jones (Tiger Moth Tales) verantwoordelijk voor is. In hetzelfde stramien volgt Why did You Lie?, dat prima zou passen op Camel-albums “Dust And Dreams” of “Harbour Of Tears” uit zijn Amerikaanse periode.

Isolation schreef Andrew Latimer met singer-songwiter Richard Middleton en lijkt door de fingerpicking-gitaartechniek en songstructuur veel op Dire Straits. Met die naam kun je na al die eisen van het platenlabel uit het verre verleden nu zomaar een hit scoren. Dat geldt ook voor Heaven, maar dat is dan weer van een geheel andere orde. Met het co-writerschap van Pete Jones verandert na een fraai instrumentaal intro het zanggedeelte in een poppy rocksong in de stijl van Roy Orbison. Door het koortje krijgen we flashbacks naar ELO en The Traveling Wilburys. Heel vreemd dat dit nummer na plots wegdraaien overgaat in Clock Upon the Wall Written, dat mede geschreven is door oude compaan Colin Bass. Die heeft een patent op dit soort rustige nummers die het Engelse platteland belichamen.

Met teksten van Terry Carleton is Railroad Tracks een langzaam boemeltje dat niet echt op gang wil komen en in de sfeer van “A Nod And A Wink” hangt. De bijdragen van Pete Jones op het aan England refererende Dingley Dell verhogen daarmee nog meer het typische landelijke Britse muziekgevoel. Clouds is voor mij het meest interessante nummer van dit album. Door het emotioneel beroeren van de snaren door deze gitaarstilist is dit instrumentaaltje bijna net zo fraai en kort als Selva van dat ‘moetje-album’.

Ik kan me nog een interview met Latimer in het befaamde MusicMaker magazine uit de jaren tachtig herinneren, waarin Andrew bekende dat het componeren bij hem niet makkelijk kwam. Dat geldt nu zeker ook voor dit materiaal. De luisterliedjes klinken allemaal heel sympathiek. Echter zijn het geen pareltjes die we gemist zouden hebben. En toch is het mooi dat al die composities nu op het digitale platform terecht zijn gekomen en we er stiekem een beetje van kunnen genieten. Liever iets dan niets.
Wat dat aangaat zijn de EP’s die eerder dit jaar al gepubliceerd werden voor Camel-liefhebbers zeer aan te raden en eigenlijk een ‘must have’. Het melancholische “Mood: Indigo” en “The Road Home (Dedicated to Susan for her Love)”, die respectievelijk 23 en 16 minuten duren, zijn om te smullen. Hier horen we meer emotionele gitaarsolo’s en wordt de tijd genomen om de nummers uit te werken op de bekende ‘laid back’-manier van een lome kameel die door de hete woestijn sjokt. Dat geldt ook voor het half uur durende “One Word” dat recent uit de kluis gehaald is.

En wil je nog meer rust, dan is de EP “City Lights” met akoestische versies van een viertal oude Camel-nummers een aanrader. Met name in White Rider laat Andrew Latimer horen dat hij de akoestische gitaar precies speelt als de elektrische, waarmee deze gitaargrootheid nog steeds zeggenschap heeft. Ik vraag me alleen af hoe groot de kluis bij Latimer thuis is, en welke verborgen juweeltjes er nog meer in opgesloten zitten. Kan er eigenlijk geen genoeg van krijgen.