Latimer, AndrewAlbum

Het is dus toch gebeurd: een nieuw album van de legendarische Camel–gitarist Andrew Latimer. En dat na een radiostilte van 23 jaar, in 2002 verscheen het laatste Camel–studioalbum “A Nod And A Wink”. OK, een lange strijd met die afschuwelijke ziekte kwam er nog even tussendoor, waarna Camel in 2013 glorieus herrees en een serie liveconcerten ondernam. Ik was een van de gelukkige aanwezigen tijdens het laatste optreden in de Royal Albert Hall in Londen, in 2018. De opnames van die show vonden in 2019 hun weg naar een Blu-Ray en cd. Waarna wederom stilte volgde. Er waren wel speculaties over nieuw werk, maar daar bleef het bij. Totdat begin dit jaar er wat losse tracks verschenen op Bandcamp van de oude meester, inmiddels 76 jaar. Hij leek redelijk hersteld en het optimisme nam toe. En zie daar: zonder enige ruchtbaarheid verschijnt er, wederom op Bandcamp, een nieuw album van de man, getiteld “War Stories”. Weliswaar (voorlopig?) alleen in de vorm van een digitaal album, maar alles beter dan niets. Een verrassing voor mening Camel–fan, waar ik mezelf ook toe reken. 
 
Een ruim 48 minuten lange suite, bestaande uit veertien onderliggende nummers. Tenminste, volgens de uiterst summiere informatie op Bandcamp. Want de track die ik ter beschikking heb is niet onderverdeeld in veertien nummers maar beslaat één grote lange soundbyte. Die onderverdeling moet je dan zelf maar zien uit te vogelen. Die puzzel wordt iets makkelijker gelegd: op enkele nummers wordt Latimer terzijde gestaan door (ex-) Camel–collega’s. Zo is Pete Jones nadrukkelijk op zang en saxofoon aanwezig op In The Dark en Going Home, voor beide nummers schreef hij ook de tekst. En er is een postume bijdrage van de Canadese toetsenist Guy LeBlanc, eveneens op het nummer Going Home. LeBlanc stierf in 2015, op 54-jarige leeftijd. Verder is het allemaal Latimer wat de klok slaat; hij is niet alleen verantwoordelijk voor de totale compositie, maar bespeelt ook alle instrumenten. Dat doet hij niet geheel onverdienstelijk. Daarbij demonstreert hij een sublieme terughoudendheid, waarbij ‘less is more’ het adagium is. 

De muziek ligt in het verlengde van albums als “Nude”, “Stationary Traveller”, “Dust and Dreams”, “Harbour of Tears” en “Rajaz”, vooral die laatste drie. Dat komt grotendeels door het thema van het album, oorlogsverhalen. Dat betekent veel kommer en kwel, verdriet, wanhoop, woede, maar ook hoop op een betere toekomst. Het enige wat Latimer tot nog toe kwijt wilde over de inhoud: “Dit werk is opgedragen aan mensen met passie, kracht en moed die gedwongen worden conflicten te doorstaan.” Daar moeten we het voor nu mee doen. Misschien ook wel een bewuste keuze, ook ten aanzien van het niet ‘knippen’ in de volledige suite: zoek zelf uit wat je ervan vindt en wat je eruit kunt halen, zoek je eigen waarheid en betekenis. De muziek is vooral rustig en melancholiek van aard, niet verwonderlijk. Want net als in “Nude” (oorlog), “Stationary Traveller” (onderdrukking), “Dust and Dreams” (economische crisis) en “Harbour of Tears” (hongersnood) zijn het conflict en de wanhoop dichtbij. Dat nodigt niet direct uit tot optimistische, opbeurende muziek. De referte aan “Rajaz” betreft de muzikale passages die een oosters karakter hebben zoals Waiting. 
 
De kenmerkende gitaarstijl van Latimer is ruimschoots aanwezig, zijn gitaarspel is nog altijd fenomenaal, vol emotie en expressie. Daarnaast laat hij verdienstelijk pianospel horen. Het drumwerk daarentegen had wel wat beter gekund, sorry Andy. De muziek is doordrenkt van een hoog Camel-gehalte, dat kan ook haast niet anders. Zoals gezegd, de karakteristieke solo’s van Latimer zijn in ruime mate aanwezig, het enige wat ik mis, is het vuur en de kracht die de nummers van Camel naar een hoger niveau tillen. Die momenten zijn nu maar uiterst summier aanwezig. 
 
“War Stories” is een triomfantelijke terugkeer voor Andrew Latimer. Het is een meeslepend, gevoelig en briljant werk dat de luisteraar raakt en niet meer loslaat. Voor zowel langdurige Camel-fans als liefhebbers van doordachte progressieve rock is dit een absolute aanrader en een van de meest ontroerende muzikale prestaties van 2025. Het is een bewijs van Latimers blijvende relevantie en zijn vermogen om diepe menselijke emoties naar muziek te vertalen.