Big Big TrainAlbum

Het uitbrengen van een livealbum na afloop van elke nieuwe concertserie is een vast gegeven geworden voor de meeste bands: Steve Hackett, Yes, Marillion en Transatlantic om er maar eens een paar te noemen maken zich al jaren ‘schuldig’ aan dit fenomeen. Maar wat klagen we eigenlijk: het is natuurlijk geweldig om een aandenken aan dat fantastische optreden van je favoriete bandje terug te kunnen zien/luisteren in je comfortabele thuissituatie. Of horen wat je gemist hebt. Ook de heren/dame van Big Big Train (BBT) scharen zich al een tijdje in dit illustere rijtje van prog-iconen. We zijn inmiddels toe aan nummer zes in de rij van liveopnames van de topband onder leiding van songschrijver/bassist Greg Spawton.

Ditmaal zijn de optredens die medio 2024 plaatsvonden in Europa, de Verenigde Staten en Canada de basis voor het nieuwe album genaamd “Are We Nearly There Yet?” met als ondertitel Live Around The World. De titel is een frase uit het nummer Last Eleven wat ook de naamgever was van het laatste succesvolle studioalbum “The Likes Of Us”. Voornoemd album was het eerste in de nieuwe bezetting met onder andere zanger Alberto Bravin (PFM) en toetsenist Oskar Holldorff (Dim Gray). Dit resulteerde in een serie optredens waar ook de Zoetermeerse Boerderij deel van uitmaakte. Hier werden zelfs twee optredens gepland: op de zaterdag speelde de band vrijwel het volledige nieuwe studioalbum terwijl op zondag de iconische nummers uit het rijke verleden van de band werden gespeeld. Het nieuwe livealbum volgt grotendeels deze opzet: een uur lang worden we getrakteerd op een zevental nummers van “The Likes Of Us”. Met als hoogtepunt het bijna negentien minuten lange Beneath the Masts, wat alles in zich heeft om als moderne klassieker tot het oeuvre van BBT te gaan behoren. De eerste schijf wordt besloten met een persoonlijke favoriet, het al genoemde Last Eleven.

Beide cd’s hebben een ondertitel, niet zomaar willekeurig gekozen. Cd1 heet ‘The Likes of Us’, niet onlogische gezien het al genoemde feit dat alle nummers van dit album afkomstig zijn. Maar ook omdat ze een meer persoonlijk, introspectief karakter hebben dan de nummers op cd2. Deze heeft de subtitel ‘The Likes of Others’; de zeven nummers zijn van de andere albums uit de uitgebreide catalogus van de band. Inmiddels hebben veertien studioalbums het levenslicht gezien. Bovendien gaat het meestal om beschrijvingen van anderen, personen of situaties uit heden en verleden zoals de klassiekers The First Rebreather, A Mead Hall In Winter en The Florentine. Het is ook het eerste livealbum met opnames die niet (vooral) in Londen zijn opgenomen, met uitzondering van de show tijdens Night of the Prog in Loreley 2018 (“Summer Shall Not Fade Away”).

Naast de al gememoreerde personeelswisselingen is er nog iets aan de hand met dit livealbum. Het betekent namelijk bovendien een breuk met het verleden. Daar waar voorheen regelmatig een man/vrouw of veertien het podium bevolkte zijn er nu nog maar zeven musici te bewonderen. Een noodzakelijk kwaad; het is immers uiterst kostbaar om met zo’n groot gezelschap op tournee te gaan. Het gevolg: de 5-man sterke blazerssectie is ingewisseld voor een eenzame trompettist. De extra gitarist heeft ook het podium moeten verlaten. Multi-instrumentalist Rikard Sjöblom doet waar hij het beste in is: uiterst gedreven gitaar spelen. Maar dit betekent geenszins dat de band aan kracht heeft ingeboet, integendeel. Door de veelzijdigheid van de bandleden optimaal te gebruiken klinkt de band compacter, frisser en meer rockend dan voorheen. Bovendien zijn met name Bravin en Sjöblom dusdanig sterk op meerdere instrumenten (gitaar, toetsen, zelfs drums) dat het gemis aan personeel soepel wordt opgevangen. Daarnaast staat de kenmerkende harmoniezang nog steeds als een huis, luister maar eens naar Miramare. En die eenzame trompettist, Paul Mitchell, hij kwijt zich bewonderenswaardig van de weinig benijdenswaardige taak om in zijn eentje een tuba, trombone, hoorn en eufonium te vervangen. Hij doet dat met verve en de nodige showmanship, bravo!

Kortom, “Are We Nearly There Yet?” is een prima weergave van BBT 2.0, een pittige, beknopte, meer rockende versie, zonder de progressieve roots uit het oog te verliezen. Vaste opnametechnicus Rob Aubrey, normaal gesproken altijd verantwoordelijk voor geluid en mix, is druk doende met het nieuwe studioalbum wat voor 2026 gepland staat. Zanger/songschrijver Alberto Bravin nam ditmaal de honneurs achter de mengtafel waar, hij deed een prima job. Dit livealbum is een uitstekend intermezzo totdat het nieuwe album uitkomt.