Crack the SkyAlbum

Ze worden wel eens de ‘beste Amerikaans progrockband waar je nog nooit van gehoord hebt’ genoemd. Aan de ene kant is dat een rake typering, aan de andere kant doet ze dat tekort.

Crack The Sky (CTS) timmert al ruim vijf decennia aan de weg. Met uitzondering van het gelijknamige debuutalbum uit 1975 heeft dat tot relatief weinig golfjes binnen de muziekwereld geleid. Dat houdt de band niet tegen om met onverminderd enthousiasme en met enige regelmaat nieuw werk uit te brengen, succesvol of niet. In 2021 brachten de band “Tribes” uit, en het laatste officiële studioalbum “From the Wood” dateert uit 2023. Daarna zag nog “Live 1st Album 50th Anniversary” het levenslicht, een integrale live-uitvoering van dat illustere debuutalbum.

Nu is er dan een nieuw studioalbum dat de titel “Blessed” draagt. Er is helaas weinig bekend over de achtergronden van het album, het interview met oprichter John Palumbo brengt hopelijk wat licht in het donker. Wat ik hier wel kan vertellen is dat dezelfde bezetting als op het live-album verantwoordelijk is voor de muziek, minus Bill Hubauer die door Neal Morse terug werd gehaald om bij te dragen aan het nieuwe album van de Neal Morse Band. Hubauer wordt vervangen door toetsenist Glenn Workman, die al eerder voor CTS werkzaam was.

Die groep professionele muzikanten zorgt voor een fijne muzikale achtergrond voor de maatschappijkritische teksten van frontman John Palumbo. Er zijn prima toetsen te beluisteren, mooie duo-gitaarpartijen, gesteund door een solide backing van bas en drums naast de soms bijtende stem van voorganger Palumbo. Ik mag de uitstekende vocale harmonieën zeker niet vergeten. Wel is het proggehalte laag te noemen, in toenemende mate zelfs. Veertien nummers binnen een uur, dus gemiddeld zo’n vier minuut per nummer, past allemaal prima binnen het FM-radio idioom in de Verenigde Staten.

Sterke opener Imagination is een modern klinkende prog/popsong met de kenmerkende twin-gitaren, inventieve toetsen, en Palumbo’s klagende zangstem. Het tempo gaat een tandje hoger in het dreigende Kiss the Dog met bijtende teksten over de nieuwe, moderne man. Heerlijke duo-gitaren in de beste traditie van Wishbone Ash. Een pompend ritme, herkenbaar van The Knack, in titelnummer Blessed waarin Palumbo zijn zegeningen telt in dit New Wave-achtige nummer met fijne synthsolo. Stare ligt muzikaal in het verlengde van het voorafgaande nummer. Een prima rocksong waarin de wokemoraal op de hak wordt genomen. ‘You can’t say that’ is het antwoord van de vrouwelijke zangeres op de avances van de zanger.

Brain Police is muzikaal softer van toon, beetje Beatles-esque, maar niet tekstueel: de breinpolitie zorgt dat je op het rechte pad blijft. Een rocksong met lichte Tom Petty/Joe Walsh-invloeden, dat is I Can’t Walk on Water, terwijl psychedelische geluiden en stevige drums domineren in How Can You Sleep? Little Men with Big Guitars is een heerlijke parodie op de rockwereld vanuit het oogpunt van een beginnend bandje met grote ego’s en nog grotere dromen.

China, Japan en Korea, daar komt de Artificial Man vandaan. Tenminste in dit intrigerende nummer; rock met minimalistische techno-pop trekjes en een tot meezingen uitnodigend refrein. It’s All in My Head is relatief simpele recht-toe-recht-aan West coast rock. Waarna Air Strike gewoon een grappig rock ‘n’ rollnummer is in vierkwartsmaat in begin jaren zestig Beatles/Kinksstijl, allemaal zeer herkenbaar. Het is het kortste nummer, net drie minuten, maar wel met twee sologitaarpartijen.

Mojo Man is totaal afwijkend van al het eerder gebodene; CTS goes soul, inclusief funky baspartijen en dito begeleiding en achtergrondzang, plus sterk aan Joe Walsh refererende vocalen. Mooie slidegitaar afgewisseld met akoestische gitaar en scherpe synthsolo. The Dance is zonder meer een van de betere songs op “Blessed”, een beetje een softe ballade met country-invloeden. Ook de teksten zijn minder bijtend, eerder liefdevol; Palumbo goes soft (maar niet heus). Als afsluiter is gekozen voor een zogenaamde ‘radio edit’ van openingsnummer Imagination. Het originele nummer met een half minuutje ingekort tot net onder de vier minuten, zal wel beter zijn voor de Amerikaanse radio. Toegevoegde waarde?

“Tribes” was boos, “From the Wood” beschouwend, en “Blessed” is berusting/acceptatie. Berustend in leeftijd, relatie, positie in de samenleving en het leven in het algemeen. Met veel humor/ironie, af en toe een scherp randje en een veelheid aan muzikale stijlen. Minder prog ook, meer eclectisch, een trend die al veel langer geleden is ingezet. Maar nog steeds met passie en relevantie. Crack The Sky is een blijvertje.

Voor het interview met John Palumbo klik HIER.