Evergrey & KatatoniaConcert

Potverdorie, een aanvang van 18.30 uur blijkt voor deze brave huisvader toch te ambitieus op de zondagavond. Ik weet nog net het laatste anderhalve nummer van Klogr mee te pikken in de Amsterdamse Melkweg. Da’s te weinig voor een doorwrochte recensie, maar de zware mix van alternatieve rock en metal met een vleugje prog smaakt naar meer. ‘Zieltjes winnen’ is de hoofdtaak van een opener, en Klogr slaagt glansrijk in die missie. Ik heb “Fractured Realities” uit 2024 sindsdien geregeld geluisterd. En bandleider Gabriele Rustichelli krijgt per direct de award voor ‘Coolest Looking Front Man in Rock’.

Evergrey

De set van de powerprogmetallers rond Tom Englund is vervolgens niet eenvoudig te recenseren. Ik hoor vooral heel veel basgitaar en (bas)drums. De gitaren en toetsen piepen daar heel af en toe tussendoor tijdens de solo’s, maar muzikale details zijn moeilijk te onderscheiden. Ik begrijp later van concertmaatjes dat ik op de verkeerde plek in de zaal heb gestaan, wat tijdens de set van Katatonia bevestigd wordt: als ik onder het balkon vandaan gekropen ben, valt er minder op het geluid aan te merken.  
 
Evergrey biedt wat je tegenwoordig zo’n beetje kunt verwachten: compacte brokjes beukwerk met toegankelijke refreinen. Natuurlijk had ik stiekem gehoopt op een paar liedjes van de klassieke albums uit het begin van deze eeuw, maar dat zit er vanavond niet in. Met een speeltijd van veertig minuten en dus maar zeven nummers ligt de nadruk begrijpelijkerwijze op recente albums. Single OXYGEN! sluit de set af als amuse voor een nieuw album. Op basis van die track hoeft u niet bepaald op grote muzikale koerswijzigingen te rekenen. 



Vers bloed Stephen Platt op gitaar (vooralsnog als toerende vervanger voor Henrik Danhage) en drummer Simen Sandnes lijken hun plek binnen de band soepel gevonden te hebben. Sandnes’ enthousiasme is nog net zo aanstekelijk als eerder dit jaar, toen we hem als trommelaar bij TEMIC zagen.  Hij laat zich niet tegenhouden door de onhandige positie van het drumstel aan de zijkant van het podium en klimt geregeld op zijn kruk om het publiek op te zwepen. 

Evergrey weet inmiddels niet meer de magie van de vroege albums op te roepen, maar levert een degelijke set af, waarbij King of Errors en Falling from the Sun de muzikale hoogtepunten vormen. Ik had half verwacht dat Katatonia-zanger Jonas Renkse zijn gastzang op Cold Dreams ook live zou vertolken, onder het mom “nu we er toch zijn”. Helaas komen zijn smerige ouderwetse grunts van band. Het past wel in het plaatje, want Evergrey leunt vanavond vrij stevig op digitale ondersteuning voor koortjes en achtergrondzang. 

Grote Vriendelijke Reus Englund is goed bij stem en blijkt bovendien jarig. Hij ziet zijn vocale prestatie beloond met een welverdiende metalversie van ‘Happy Birthday’, gezongen door een enthousiast publiek. Zijn gortdroge reactie (“At this age, you only celebrate weight loss, not birthdays”) zorgt voor een noviteit: ik heb volgens mij nooit eerder een metalconcert afgesloten met een bulderende lach. Een prima set van de sympathieke Zweden. 

Katatonia

Hun landgenoten zetten me vervolgens toch een beetje op het verkeerde been. Ik stapte ooit in bij Katatonia ten tijde van “Tonight’s Decision” (1999) en “Last Fair Deal Gone Down” (2001), toen de band met recht de titel ‘Meesters der Melancholie’ voerden. Natuurlijk had ik wel door dat de band later weer meer opschoof richting een hardere sound, maar eigenlijk realiseer ik me pas tijdens dit concert hoe ontzettend ‘METAL!’ Katatonia anno 2025 (weer) is. 

De sfeer van de muziek is nog steeds donker, maar er heerst zeker geen droefgeestige sfeer op het podium en in de zaal. Het verrassend jonge publiek vooraan maakt er een lekker metalfeestje van, en ook op het podium hebben de mannen het uitstekend naar hun zin. Er wordt weliswaar geen polonaise gelopen en zanger Jonas Renkse staat nog net niet met een confettikanon achter de microfoon, maar hij staart ook zeker niet permanent naar zijn schoenen.

Ook de nieuwe gitaartandem van Nico Elgstrand en Sebastian Svalland zorgt voor een frisse dosis energie. Door de gezamenlijk gespeelde riffs doet Katatonia soms zelfs denken aan een klassieke ‘twin guitar band’, en de solo’s worden broederlijk verdeeld. De harmonieuze relatie tussen de mannen die Elgstrand al benoemde in ons interview is zeker zichtbaar. 



Zo hamert Katatonia er lekker op los, waardoor de spaarzame rustpunten er uiteindelijk het meest uitspringen: het slepende Wind of No Change van nieuweling “Nightmares as Extensions of the Waking State”, en het bloedstollend mooie Old Heart Falls. Maar meteen daarna knallen we weer door met klassieker July, waarbij de heren zelfs gezellig in een kring op het podium staan te headbangen. De positieve vibe is merkbaar in de zaal. Het was alweer een tijdje geleden dat ik de ochtend na een show wakker werd met een licht stijve nek: we hebben blijkbaar enthousiast meegedaan.

Na zo’n 75 minuten metalplezier nemen we allemaal plichtsgetrouw deel aan het gebruikelijke toneelspelletje voorafgaand aan de toegift, die met enkel allerlaatste beuker Forsaker toch wat karig aanvoelt. We hadden best nog één of twee extra klassiekers willen horen, beste Katatonianen! Dat is natuurlijk ook meteen een compliment voor de geleverde prestatie.

Zo staan we netjes om klokslag 22.00 uur weer op het Leidseplein, en da’s ook wel eens prettig op een zondagavond. Het was een heerlijk avondje hoofdschudden. En voor wie dat nog eens wil herhalen in een iets andere setting: Evergrey heeft zowaar de supportplek bij Iron Maiden gescoord voor een aantal shows in het kader van de aanstaande “Run for Your Lives” tour. De Gothenburgers zijn op 10 juni 2026 alweer te zien in de Ziggo Dome. Tja, als je dan toch als voorprogramma blijft toeren, dan maar bij de oude metalmeesters, toch?

Dank aan Linda Florin voor het beeldmateriaal. Meer foto’s van het concert via haar Instagram & Facebook en die van de bands (Evergrey & Katatonia).