JeGong Album

JeGong is een samenwerking tussen de drummer Dahm Majuri Cipolla (bekend van de Japanse postrock-band MONO) en Reto Mäder (SUM OF R.), die alle andere instrumenten bespeelt. Vanaf het begin was het een uitdagende oefening in social distancing en componeren. Reto neemt zijn ideeën op in Bern, Zwitserland, terwijl Dahm in New York ritmische patronen bedenkt die daarbij passen. Samen willen ze een combinatie van atmosferische klanken, ritmische pulsen en repetitieve drums laten horen. Het niet delen van een fysieke ruimte heeft ook zo zijn voordelen, want ze besteden zo veel meer aandacht aan geluid als gemeenschappelijke taal.

De bandnaam is vernoemd naar een nummer van Dieter Moebius van Cluster, waarmee de gedeelde muzikale invloeden van elektronische postrock en ambient mooi worden samengevat om de ontdekkingstocht te beginnen.

Op het derde album “Gomi Kuzu Can” wordt ons een elektriserende reis aangeboden door een uitgestrekt landschap aan psychedelische krautrock en duistere postrock. Het leunt sterk op een schaduwrijke, postpunk-achtige energie, die een onbestemd gevoel van een onrustige nacht oproept. Imperfectie wordt gewoon liefdevol omarmd en bij elkaar gehouden met behulp van elektronica, intuïtie en creatieve impulsen.

In elf tracks bouwt JeGong zorgvuldig het fundament op met beatgedreven ritmes, waar de kracht in de herhaling zit. Het is de basgitaar die in samenspel met de drums de centrale rol speelt, zoals Neu!, Zombi en GAS dat ook graag toepassen. Drums pulseren met krautrock-vastheid, en baslijnen schommelen tussen een monolithische basis en een rauwe melodische aandrang. Samen creëren deze elementen een sonische omgeving die zowel mechanisch als diep menselijk aanvoelt. Door de dansbare stukken, de fascinatie voor cycli, de donkere grooves en krachtige ritmes lijkt het veel op het album “Zwei” van Einseinseins.

De sobere sound bevat rauwe energie, vervorming en fysieke kracht. En met de analoge warmte van de jaren zeventig delen ze dezelfde zoektocht als Tangerine Dream naar nieuwe geluiden. Het resultaat is muziek die hypnotiserend aanvoelt en vraagt om constant in beweging te komen. Het herbergt de avontuurlijke geest van het begin van de elektronische muziek, met bewerkte gitaren en sterk gemanipuleerde synthesizers. Vermengd met de experimenteerdrang en onbevangenheid die zo kenmerkend waren voor de hoogtijdagen van de Berlijnse school uit de jaren zeventig, draait “Gomi Kuzu Can” vooral om de liefde voor en een eerbetoon aan deze Duitse muziek, zonder daar schatplichtig mee bezig zijn.