Long Distance CallingAlbum

Al bijna 20 jaar timmert Long Distance Calling aan de weg in de wereld van postmetal, waar de muzikale paden platgetreden zijn en eenieder wel bekend is waar die naar toe leiden. Toch is het altijd een uitdagende rit die we met onze oosterburen beleven.

Zo ook met hun nieuwste studioalbum “The Phantom Void”, dat bestaat uit zeven nummers, en dat opnieuw volledig instrumentaal is. Eerdere pogingen om met wat zang nieuwe wegen te betreden zijn gelukkig vermeden, want dat is naar mijn mening niet hun sterkste kant. Het enige wat nieuw is, is een kort cinematografisch intronummer genaamd Mare met een sinistere vertelstem die een onheilspellend boodschap afgeeft, en na het aftellen vanaf tien zijn de rest van de nummers de bekende smakelijke hapklare brokken. Klaar om, hoe duister soms ook, binnen zes à acht minuten verorberd te worden.

Zelf omschrijven ze het als “het kortste, hardste en krachtigste album uit hun carrière”, en dat is een gedurfd creatief statement waar ik me wel deels ik kan vinden. Voor mij is het namelijk een van de meer gefocuste en krachtige releases in de discografie van deze Duitse band in zijn bekende habitat: dynamisch, stevig en confronterend. Ook nu weer start elk nummer met de bekende muzikale oprispingen. Met een boertje aan drums hier en een kuchje met gitaren daar, baant Long Distance Calling zich alras grieperig zijn weg door een koortsig nieuw album om daarna volledig uit zijn metalen plaat te gaan. Een aspirine, paracetamolletje of zelfs Rennies zijn niet nodig, het is allemaal prima te behappen.

Met weinig woorden vertelt het album een donker, filmisch en emotioneel geladen verhaal, gedreven door spanning, nare sfeer en diepgang. De bijbehorende video’s tonen een ambitieus audiovisueel concept en verkennen terugkerende nachtmerries, eindeloze herhalingen en het gevoel van een onzichtbare, onontkoombare dreiging. Het zijn thema’s die de muzikale kern van het album weerspiegelen. Geluid en beeld zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, waardoor ‘The Phantom Void’ verder reikt dan alleen muziek en een meeslepende ervaring wordt.

Spookachtig? Jazeker. Leegte? Verre van dat. Compositorisch gezien combineert Long Distance Calling opnieuw massieve soundscapes met intrigerende details, een stuwend ritme in combinatie met een doortastende aanpak van post rock structuren en spelen ze krachtiger dan ooit tevoren. Voor de fans zijn er diverse formaten geluidsdragers aan te schaffen om dit allemaal weer te ondergaan en je platenkast weer verder op te vullen met weer een machtige postmetal-plaat.

CD:

LP: