MastodonAlbum

De zoekopdracht “Mastodon” levert op onze site niet minder dan 59 hits op. Daarvan verwijzen er echter maar twee naar een recensie, waarvan “The Hunter” uit 2011 het meest recente album is. Waarmee ik maar wil zeggen: kennelijk is Mastodon een relevante referentie binnen ons geliefde genre, maar is het oeuvre van de band tegelijk schromelijk ondervertegenwoordigd op Progwereld. We gaan het beter doen, te beginnen met dit eerste studio-album in vijf jaar.

We beginnen deze recensie gek genoeg met de persoon die geen concrete bijdrage geleverd heeft aan het album: “Marrow Deep” is het eerste Mastodon-album sinds het ongemakkelijke vertrek (en vervolgens de tragische verkeersdood) van zanger en gitarist Brent Hinds. Daarmee heeft hij juist door zijn afwezigheid een behoorlijke invloed gehad op het maakproces van dit album, zoals de overige bandleden uitleggen in mini-documentaire “The Mastodon in the Room“. “Marrow Deep” is conceptueel niet direct een album over dood en verlies, maar meer over wat dat doet met degenen die achterblijven, en hoe zij tot in het diepst van hun beenmerg (“Marrow Deep”, begrijpt u) geraakt worden. Iemands afwezigheid als een constante aanwezigheid, zogezegd.

Single Your Ghost Again verwijst naar de dood van Hinds, al was dit zeker niet de enige inspiratiebron. Het is de heren wel vertrouwd dergelijke persoonlijke verhalen te verpakken in een abstracter narratief. Op “Marrow Deep” is daarvoor het idee van de Moirai gekozen, oftewel The Three Fates, zoals de slottrack is getiteld. Het zijn de drie schikgodinnen uit de Griekse oudheid die noodlot en levensloop bepalen, waarbij de afzonderlijke zusters geboorte, leven en dood symboliseren.

Maar we hebben natuurlijk zat lezers die niet direct de drang voelen om met een tekstblad op schoot de zielenroerselen van bandleden te duiden. Die vragen zich ongetwijfeld stilaan af: “Maar hoe KLINKT Mastodon zonder Hinds dan, waarde Progwereld-recensent?” Het korte antwoord is: “Als Mastodon, lieve lezer!” De loodzware riff waarmee Barbarians Blood het album opent is onmiskenbaar Mastodon, en ook de volgende elf tracks bevatten dat typische Mastodon-geluid dat veel bands in de afgelopen decennia hebben geïmiteerd, maar nooit konden overtreffen. Ook de formule met grotendeels puntige compacte songs en meer uitgesponnen tracks aan het einde kennen we van eerdere albums als “Emperor of Sand” (2017) en “Once More ‘Round the Sun” (2014).

Maar “Marrow Deep” is tegelijk veel meer dan ‘business as usual’. Nick Johnston op gitaar en toetsenist João Nogueira tourden al met Mastodon, maar maken inmiddels ook ‘formeel’ deel uit van de band. Mastodon blijft heel erg Mastodon, maar de invloed van de nieuwelingen op het bandgeluid is niet te verwaarlozen. Johnston heeft een melodieuze benadering als leadgitarist, die wonderwel werkt binnen de muzikale chaos die Mastodon weet te creëren. Luister maar eens naar zijn ouderwetse gejank op Snakes for Dinner of de heerlijk uitgesponnen solo op Out Like a Lamb.

Nogueira maakt ook deel uit van drummer Brann Dailors andere project Arcadea, maar de toetsen klinken hier aanmerkelijk meer ‘vintage’. Het geeft het geluid op “Marrow Deep” een melancholische en soms zelfs psychedelische dimensie, die goed aansluit bij de bredere albumthema’s. De ingetogen eerste helft van In the Ruins ademt die sfeer, waarna het zaakje natuurlijk alsnog ontaardt in een beukfestijn met hakkende gitaarriffs en rollende drums. Mastodon blijft Mastodon.

De band was al niet vies van muzikale samenwerkingen, maar op “Marrow Deep” is de deur wagenwijd opengezet. Zo komen oude vrienden Neil Fallon (Clutch) en Josh Homme (Queens of the Stone Age) weer eens langs om Mastodon vocaal te versterken. Basgitaarlegende Geezer Butler van Black Sabbath verzorgt het intro van The Vanishing, alsof het nog steeds 1971 is en Ozzy zo kan beginnen te zeuren over een IJzeren Man.

Er strompelen heel wat levende fossielen rond in de huidige progwereld. Mastodon bewijst met “Marrow Deep” dat deze mastodont niet alleen springlevend is, maar nog meer dan voldoende energie heeft om ook in een volgend tijdperk relevant te zijn. Vorig album “Hushed and Grim” (2021) was zelfs voor een progliefhebber als ik niet altijd goed te verteren. “Marrow Deep” is strakker en gestroomlijnder, en daarmee prettiger te doorgronden. Een onverwacht sterk album dat de concurrentie met klassiekers als “Leviathan” (2004), “Blood Mountain” (2006) en “Crack the Skye” (2009) alleszins aankan.

LP


CD


LP