Kertsman, MiguelAlbum

Opgegroeid te midden van klassieke muziek, jazz, en het rijke muzikale leven van Brazilië maakte Miguel Kertsman kennis met nog veel meer uiteenlopende muzikale genres toen hij naar New York verhuisde. Als componist schrijft hij klassieke werken die zijn opgenomen door het London Philharmonic Orchestra, alsook muziek voor talloze videogame-soundscapes, films en de Olympische spelen.

Het album “Paradoxes” herbergt de eerste persoonlijke verkenning van de progressieve rockstijlen die hem vanaf zijn jeugd inspireerden tot heden. Het toetsengedreven album waar de gitaar een ondergeschikte rol speelt, moet de fans van Yes, Genesis en ELP raken. Naast Moogs, Mellotrons, Prophet 10s en al dat fraais aan ARP, Korg, Yamaha en Roland, maar ook vleugel, pijporgel, klavecimbel, is Miguel Kertsman ook bekwaam op drums, bas en gitaren.

In het openingsnummer Enclosed Pathways krijg je in samenvatting te horen wat er allemaal op je af gaat komen op dit album. Het gaat in een onconventionele structuur van soundscapes, ambient en psychedelica via een funky groove naar pompeuze rock. Verder horen we voornamelijk jazz in de geest van Gershwin op Postlude: Letting Go, en in een virtuoze stijl à la Patrick Moraz op de elektrische Wurlitzer piano in Still Currents. Op i-Clock groovet en swingt hij ter afwisseling even een slag in de rondte.

Meer klassieke werken zijn Liquid Fire en Postlude: Waterverse, die botsen met ambient synthsecties, terwijl Then Is Now en Postlude: Nostalgic Future meer een harmonische melodielijn volgen met spaarzame instrumentatie die ruimte en lucht geeft. Postlude: De-clocking zorgt als cinematische ambient voor een mooie afsluiting in de sfeer van Vangelis.

Vanuit het perspectief van de progressieve rock kunnen we het vocale nummer Red Blue Sky voor een Pink Floyd-nummer aanzien. Je hoort wat Rick Wakeman in het zware Jubilant en Emerson, Lake & Palmer in Fanfare in Quietude dankzij de traditionele klassieke arrangementen. Het dromerige Atemporal Ocean doet heel erg aan Genesis uit midden jaren zeventig denken.

Ik heb al heel wat muzikanten op de wit/zwarte toetsen gerecenseerd. Dat varieert van onder andere Moogfanaat Robeone via het gegorgel uit het orgel van Lars Boutrup’s Music For Keyboards tot de elektronische Robert Reed op “Cursus 123 430”, en recent nog de toetsenzoektocht van Robec. Wat Miguel Kertsman ons als toetsenist hier voorschotelt is qua uitvoering van de bovenste plank. Zijn spelbeheersing is ongeëvenaard, maar de gevarieerde composities herbergen ook een doolhof aan genres, stijlen en wentelingen. En als hij ergens op vast loopt, keert hij net zo makkelijk om naar hedendaagse klassieke muziek, jazz, rock, of wereldmuziek.  Hierdoor is “Paradox”, hoe boeiend ook, geen consistent album geworden.

De composities missen soms een hook, een rode draad. Ze ontberen enkele zorgvuldig opgebouwde hoogtepunten waar progressieve rock zo goed op gaat. Ook al klinken de geluiden herkenbaar, voor mij wil Miguel Kertsman te veel als de jaren zeventig-grootheden klinken, zonder zijn eigen vondsten en ideeën goed uit te werken tot een echte suite of een compact afgerond nummer.

Met gastmusici op enkele tracks is het album volledig live ingespeeld en opgenomen met slechts een paar microfoons, wat veel zegt over de kwaliteiten van de musici. Met deze aanpak van Europese klassieke traditie, wat Braziliaanse invloeden, en het gebruik van vintage synthesizers met analoge klanken leidt dit album, hoe goed gespeeld ook, nog niet direct tot een top progressieve rock-album, al valt er het nodige te genieten.