PeninsulaAlbum

Het Schotse Peninsula jamt, na het voor mij overweldigende “Anemoia (A Memory In Nine Movements)“ er nog steeds zowel lustig als ingetogen op los. In de tussentijd zijn ‘Improvisations Volume 3” uit 2023 en “Le Ritual” (dat als soundtrack diende voor een obscure Franse film uit 1972) van twee jaar later ons even ontgaan. We gaan dit goedmaken met het gloednieuwe “Revelation Space”. Nou ja ‘gloednieuw’: het album bevat drie lange composities, opgebouwd uit improvisaties opgenomen in december 2024 in de Karma Studios, die nu pas zijn vrijgegeven. En dit is voor mij beter laat dan nooit, want het is weer genieten met een grote G van gitaar.

Met drie gitaristen aan het front kan het namelijk niet anders dan een gitaargedomineerd album zijn. Voor diegene die dit afschrikt: wees gerust, dit is geen spierballenkwestie geworden in een wedstrijdje armpje drukken. Heel wijs laat eenieder de ruimte aan de ander. Elke noot wordt plechtig neergelegd, en elke solist krijgt ruim baan om zijn eigen melodie te zingen. Het delicate geluid wordt zelden volgepropt. Het geheel ademt en laat ruimte open, waardoor je even kunt zweven.

Phase 1: Induction klinkt een vol kwartier lang als Porcupine Tree uit de psychedelische periode van begin jaren negentig. Dat geldt naast de vele echoënde gitaren ook voor de heerlijke basloopjes en de inbreng van vervreemdende klanken uit het toetsenbord. Wellicht is de naam van hun studio daarmee niet geheel toevallig gekozen, want onder dezelfde groepsnaam Karma zette Steven Wilson daarvoor zijn eerste stappen op het muzikale pad.

Daarna laveert de psychedelische muziek in het net zo lange Phase 2: Stabilisation gestaag heen en weer in het vaarwater van Pink Floyd, mede dankzij de kenmerkende geluids– en speelpatronen van David Gilmour. De lange space rock outro doet me denken aan The Spacelords met een ronkende fuzz-basgitaar, gitaarsolo’s met delay- en reverbeffecten in de maximale stand, en spacegeluiden uit de synthesizer.

Het ruim negentien minuten durende Phase 3: Exploration start nog in de geest van een heftig molenwiekende Pete Townshend en een agressieve John Entwhistle als respectievelijk gitarist en bassist bij The Who in hun jaren van de rockopera’s. In het middenstuk wordt gas teruggenomen en zoekt de muziek zijn weg naar weer een zalige lange outro van negen minuten, met lange uitgesponnen gitaarnoten die zo op “The Endless River” van Pink Floyd hadden kunnen staan en waar je – over karma gesproken – helemaal zen van wordt.

Ergens moet in de productie tussen 2024 en nu wat geskipt en bijeengesprokkeld zijn, want de originele tijden wijken af van wat er nu gepubliceerd is, maar een kniesoor die daarop let. Voor mij had het allemaal nog veel langer mogen duren.

Gitaarliefhebbers met een grote hang naar lange trippende gitaarsolo’s die onbekend zijn met Peninsula: spring in hun ruimte, laat deze revelatie tot je komen, en ervaar wat deze spirituele ervaring met je doet. “Anemonia” eindigde al hoog in mijn Wereldse Jaar 2023– lijst. Het mag duidelijk zijn dat het met “Revelation Space” voor mij dezelfde goede kant op gaat.