Solstice Album

De Britse band Solstice is al zo’n vijf jaar bezig met zijn tweede, zeer succesvolle, revival. Sinds de komst van Jess Holland als leadzangeres werden drie uitstekende albums uitgebracht, Sia, Light Up en Clann. Op laatstgenoemd album worden achtergrondzangeressen Ebony Buckle en Dyane Crutcher als bandleden opgevoerd. Live wordt daar ook nog Leoni Jane Kennedy aan toegevoegd waardoor er inmiddels een uitgebreid ensemble op het podium staat. Dit gezelschap trad 31 oktober 2025 op in The Stables in Milton Keynes, ongeveer 90 kilometer ten noordwesten van Londen.

Milton Keynes is de thuisbasis van Solstice en The Stables is een prachtige concertzaal voor een kleine 450 toehoorders, die in 1969 werd gebouwd door jazzlegendes Johnny Dankworth en zijn vrouw Cleo Laine. In 2023 nam de band hier al het “Live At The Stables” op, dat nu nog als gratis download verkrijgbaar is via de site van de band.

Het nieuwe livealbum “Clann – Gathering The Stables” is verkrijgbaar op cd en vinyl. Beide uitgaves bevatten een QR-code die toegang geeft tot de YouTubevideo van het concert.

Het beluisteren van het album is bepaald geen straf. Het laat een band horen die, ondanks de technische probleempjes in het begin, een zeer overtuigende set neerzet. De focus tijdens die set ligt op het recente repertoire met daarin een paar oudere nummers die op de laatste studioalbums al in een nieuw jasje werden gestoken.

Het optreden begint met het mysterieuze outtro van Twin Peaks vanaf band, waarna Solstice onder een beschaafd applaus het podium betreedt. Zeer gedurfd wordt het optreden met Twin Peaks begonnen met intiem gitaargetokkel en een lyrische viool, waar zangeres Jess Holland zich bij aansluit. De messcherpe koortjes die daarop volgen geven meteen een indicatie van het niveau waarmee deze band dit soort delicate muziek uitvoert. Wanneer de hele band inzet ontstaan de eerste kippenvelmomenten, vooral wanneer de heerlijke gitaarsolo van Andy Glass wordt gelanceerd door de achtergrondzangeressen.

Vanuit de outtro wordt de riff van het swingende Shout ingezet. Knap om een funky nummer in 3/4 maat zo te laten swingen, al had de funky riff iets puntiger gemogen. In het funky couplet ‘shouten’ de achtergrondzangeressen bepaalde woorden met de leadzang mee terwijl ze in het meer zwevende refrein met hun heerlijke koortjes als smeermiddel fungeren.

Na een break vertelt Holland dat er wat technische probleempjes zijn die ze nu proberen op te lossen. De band gaat rustig jazzy verder met een vioolsolo en de verdere dynamische opbouw met (achtergrond)zang en gitaarsolo. Na opnieuw een break wordt met behulp van het meeklappende publiek met een heavy riff naar het einde van het nummer toegewerkt.

Meteen volgt het jazzy, swingende Life, waarin Jenny Newman haar viool behendig tussen de toetsen- en gitaarriffjes en de mierzoete koortjes door manoeuvreert. De ritmesectie valt niet op, maar levert wel de effectieve, maar ook losse, basis waarop al dit moois kan gedijen.

Na de aankondiging van gastmuzikant Theo Travis door Glass krijgen we een adembenemende jazzy uitvoering voorgeschoteld van de Clann-versie van Earthsong. De leadzang van Ebony Buckle is hierin minstens zo adembenemend als het saxofoonspel van Travis.

Tijd voor de voetjes van de vloer met het uiterst swingende Firefly met de kenmerkende synthesizerriedeltjes van Steven McDaniel. Soms wordt hij daarin vergezeld door de viool van Newman. Glass blinkt hier uit met zijn heldere slaggitaarwerk en een aan Alan Holdsworth refererende, lekker overstuurde gitaarsolo.

Voor het funky Plunk is de band voor de gelegenheid uitgebreid met de ‘Glass Brass’, een ware blazerssectie met daarin onder andere Laurie (trompet) en Aoife (altsaxofoon), beide kinderen van Glass en Newman. Deze blazers geven een lekker vet randje aan dit nummer dat overigens opnieuw wordt opgeluisterd door zo’n heerlijk ruige gitaarsolo. De leadzang in dit nummer is van Dyane Crutcher, wat wel goed uitpakt want haar stem is wat donkerder en rauwer dan die van Holland of Buckle.

Over gitaarsolo gesproken, in het vuige bluesy Wongle No9 horen we een spectaculair gitaarduet tussen Glass en achtergrondzangeres Leoni Jane Kennedy. De ritmesectie mag in het begin van dit nummer even shinen, maar eigenlijk doen ze dat het hele nummer ononderbroken.

Het concert gaat verder met het folky Mount Ephraim. Dit nummer ontbreekt op de cd en is alleen te beluisteren op de lp of de concertfilm. Ook in Mount Ephraim weet Glass weer een indrukwekkende solo te produceren, ditmaal in samenspel met toetsenist McDaniel, al eist de speelse viool van Newman terecht de hoofdrol op. Dit nummer vormt één van de hoogtepunten van deze concertregistratie

Na het abrupte einde van Mount Ephraim wordt het stil voor Cheyenne. Na een sfeervolle opening door de gitaar en toetsen zingt Holland een, emotionele, indiaanse, aanroep, afgewisseld met de schitterende improvisaties van Theo Travis op zijn sopraansaxofoon. Het roept een bijna sacrale sfeer op, zeker in combinatie met de meerstemmige zang die volgt. Hoe mooi kan muziek zijn. Even later volgt een indiaanse chant die het publiek uiteindelijk overneemt en vervolgens weer teruggeeft aan de band. Deze rustigere nummers worden door de band met een sterk gevoel voor subtiliteit en dynamiek uitgevoerd waardoor ze stuk voor stuk een ervaring op zich zijn. Ook A New Day wordt zo vanuit stilte fraai opgebouwd via een prachtige vioolmelodie naar een full band symfonische climax. Kippenvel!!

Als encore wordt, met krachtige a capella zang, het Simple Minds-achtige anthem Sacred Run ingezet. De hele band gaat daarbij los, een sterke afsluiting van een sterk concert. Spijtig is dat deze laatste track op zowel cd als lp ontbreken en alleen op de concertfilm is te bewonderen.

Deze concertfilm is, mede door twee toegevoegde tracks, onmiskenbaar van toegevoegde waarde. Door deze film zijn we getuige van de technische problemen in het begin en het ogenschijnlijke gemak waarmee de band tijdens deze problemen gewoon doorspeelt. Tevens krijgen we alle aankondigingen mee van meestal Glass, die doordrenkt zijn van de gebruikelijke Britse droge humor. Zo zien we ook dat de naam ‘Glass Brass’ voor de blazerssectie stamt van een suggestie uit het publiek.

Op het podium is Solstice één groot muzikaal feest, waarbij de, al dan niet gestileerde, dansmoves van de zangeressen een grote rol spelen. Vooral Buckle blijkt live de grote aanjager te zijn. Zij weet met haar ongebreidelde enthousiasme tijdens de slottrack het publiek ‘op de banken’ te krijgen en tot meedansen aan te zetten. Mooi is ook de ‘chronische’ smile op het gezicht van toetsenist Steve McDaniel die zichtbaar geniet van al dit moois.

Het is tijdens het bekijken van de film goed te zien hoe veel ruimte Glass als bandleider aan zijn zangeressen geeft. Ze hebben allemaal een solospot en bouwen met regelmaat een uitbundig feestje met de nodige dansmoves op het podium. Daarnaast verzorgen ze de achtergrondzang met moeiteloze precisie. Dat alles creëert een feestelijke sfeer op het podium ondanks de, met vlagen, niet eenvoudige muziek.