TeramazeAlbum

Potverdorie, waren we al zomaar aanbeland in de vijfde maand van het jaar, en nog steeds geen nieuw Teramaze-album! Dat konden de hyperproductieve Australiërs natuurlijk niet op zich laten zitten, en dus ligt “The Silent Architect” inmiddels in de (digitale) schappen. We worden door het viertal weer ruim een uur getrakteerd op een lading progmetal met sterke melodieën en ‘hooks’ die de hele dag ergens in je achterhoofd tot neuriën uitnodigen.

Een nieuwe dosis van het bekende Teramaze-recept dus? Ja. Maar toch ook nee. Waar ik “Eli: A Wonderful Fall from Grace” in 2024 nog kwalificeerde als ‘genrepareltje’, bleek dat album op termijn toch net iets te veel in hetzelfde midtempo door te bolderen. Op “The Harmony Machine” uit 2025 werd er dan weer vooral gekozen voor een harde, maar vooral compacte benadering. Het nieuwe album breekt niet radicaal met de bredere Teramaze-formule, maar biedt meer variatie dan de beide voorgangers.

De negen tracks op “The Silent Architect” zijn grofweg in drie categorieën te verdelen: uitgesponnen progmetal-epics, bondige metal/hardrock-‘bangers’, en rustpuntjes in de vorm van melodieuze (power)ballads. Er is nagedacht over de volgorde, want de verschillende songs wisselen elkaar af in een ‘epic-ballad-epic-banger-ballad-banger-epic-ballad-epic’-ritme. Het is een ietwat formule-gedreven aanpak, maar die leidt tot een prettige dynamiek die de aandacht de gehele (en niet geringe) speelduur moeiteloos weet vast te houden.

Het blijft verbazen hoe componist Dean Wells elk jaar zo veel memorabele melodieën weet uit te poepen. “The Silent Architect” bevat geen echt zwakke broeders, hoewel Arrow voor mij toch iets te zoetsappig en veilig uitpakt. Mr Crazy leunt gelukkig compleet de andere kant op. De stevige jaren tachtigrocker met smerig gitaargeluid klinkt een stuk agressiever dan het gebruikelijke, meer gepolijste Teramaze-geluid. In ons interview legt zanger Nathan Peachey uit dat hij het arrangement van deze track onder handen genomen heeft. Dat mag de goede man vaker doen.

Maar mijn proghart gaat vooral sneller kloppen van de langere tracks waarin Teramaze het vermogen om ‘grootsheid’ te koppelen aan toegankelijkheid het best kan etaleren. Vooral The Invisible Countdown en slottrack Left in the Fire bevatten genoeg afwisseling om hun lengte te rechtvaardigen, zonder daarbij de kracht van de melodie uit het oog te verliezen. Na het vertrek van gitarist Chris Zoupa neemt Wells zowel de riffs als alle solo’s voor zijn rekening. Liefhebbers kunnen hun hart ophalen, want ik tel alleen op The Invisible Countdown al vier gitaarsolo’s in verschillende smaken, soorten en maten. Het kunnen er ook een paar meer of minder zijn.

Teramaze vindt op “The Invisible Architect” het melodieuze progmetalwiel niet opnieuw uit, maar gezien het aanzienlijke aantal liefhebbers van dit genre is dat niet meteen problematisch. Zowel qua kwantiteit als kwaliteit van output behoort de band inmiddels tot de top van de scene. Het zou mooi zijn als dit album Teramaze weet op te stuwen naar de status die de mannen verdienen op basis van hun noeste arbeid. Voor mij is “The Invisible Architect” het meest complete, afwisselende en gebalanceerde Teramaze-album sinds klassieker “Her Halo” uit 2015.

En wat een Australisch progjaar beleven we tot dusver, met eerder al ijzersterke releases van Karnivool en Plini! Teramaze voegt zich moeiteloos bij deze reeks ‘Thunder from Down Under’. Nu maar afwachten of Caligula’s Horse genoeg haast heeft om nog dit jaar het kwaliteitskwartet te completeren.

CD