KarnivoolAlbum

Apart fenomeen aan het begin van 2026: een aantal bands met een behoorlijke reputatie binnen de prog(metal) laat na een lange radiostilte bijna tegelijk weer van zich horen. In januari werden we al verblijd door Textures, een maand later sluiten Wolverine en Karnivool aan. En waar Textures en Wolverine tien jaar nodig hadden voor een nieuw ‘full length’-album, troeft Karnivool gewoon nog eens over: maar liefst dertien jaar na “Asymmetry” (2013) is daar dan eindelijk “In Verses”. Het zal geen toeval zijn dat de kleur van de ‘I’ en ‘V’ op de albumcover contrasteert met de andere letters: dit is langspeler nummer vier. Subtiel hoor. 

Eén ding is in al die tijd in elk geval niet veranderd: het album is ingespeeld door dezelfde vijf Australische gasten die Karnivool al sinds 2004 besturen. Impliceert het gebrek aan vers bloed in combinatie met de lange afwezigheid inspiratiegebrek of muzikale stagnatie? Niets van dat alles, beste lezer. Het bandgeluid en de stijl zijn natuurlijk niet dramatisch veranderd in de tussenliggende periode, maar Karnivool laat op “In Verses” horen nog steeds niet vies te zijn van wat sonische experimenten.  

Albumopener Ghost begint nog kalm en trippy, maar na een minuut knalt de eerste loodzware riff er al in. Het gitaargeluid klinkt over de plaat heen geregeld vervormd, fuzzy en zwaar, bijna tegen de bas aanschurkend. Het is effe wennen, maar die smerige groovende aanpak schraapt een interessant ruw randje langs de muziek van Karnivool, die altijd al een stevige scheut alternatieve rock naast metal en prog bevatte. 

 “In Verses” is niet gemakkelijk in zijn geheel weg te happen. Het tempo wisselt als getij over de plaat, van vloed naar eb en weer terug, met hier en daar een gevalletje springtij. De eerste tracks zijn stevig, maar halverwege het album belanden we met Conversations en Reanimation in rustig vaarwater, waarbij de tweede track versierd wordt door een melodieuze kippenvelsolo van Guthrie Govan (van onder meer The Aristocrats). Beide nummers zijn heerlijk broeierig, maar bevatten misschien net te weinig ideeën om hun lengte (zeven-minuut-plus) te rechtvaardigen. 

Dan gaat de beuk er ineens weer in met All It Takes, de enige track die al geruime tijd beschikbaar was en eerder als afsluiter opdook op de “Decade of Sound Awake”-livestream uit 2021 (corona, weet u nog?). Naar het einde wordt de motor weer omlaag geschroefd met single Opal (als we al een track als ‘ballad’ mogen aanduiden, dan deze) en Salva. Die benadering past goed bij de dramatische stem van Ian Kenny en de melancholische teksten over wat ik maar even ‘de menselijke worsteling’ noem. Voor de één een voorbeeld van diepzinnige introspectie, voor de ander wellicht iets te navelstaarderig. 

Het is indrukwekkend hoe Karnivool erin slaagt elk nummer een eigen muzikaal smoel mee te geven, zeker voor een band die het niet moet hebben van memorabele meezingrefreintjes. Drone marcheert stevig door in de stijl van Muse, ook door de hoge vocalen in het refrein. De sound van Leprous druipt van Opal, al is het na zo’n lange afwezigheid lastig om te bepalen wie nu eigenlijk wie beïnvloedt. Een verrassend poppy zangmelodie wordt op Remote Self Control voortgestuwd door eindeloos voortrollende drums. Animation is een typische Karnivoolkraker die de spanning steeds verder opbouwt, om uiteindelijk te exploderen. En op slottrack Salva duikt ineens een (te) gekke mix van doedelzak en vervormde gitaar op. Zoals gezegd: ‘never a dull moment’. 

Ik ben blij dat “In Verses” al ver voor de releasedatum beschikbaar was voor recensenten, want deze plaat heeft tijd nodig. Het klikte allemaal niet direct bij mij, maar ik merkte dat ik steeds weer terugkeerde om meer te ontdekken. Geleidelijk geeft “In Verses” zijn geheimen prijs en beloont de luisteraar voor zijn investering. De verpletterende impact van een “Sound Awake” zit er anno 2026 niet meer in, maar “In Verses” biedt een indrukwekkend en uitputtend uur aan muzikale kunst.