NymueAlbum

In een tijd waar we overspoeld worden door heruitgaven van oude progklassiekers en herhalingsoefeningen door gevestigde namen is het leuk om het debuutalbum van een roedel jonge honden op je digitale bureau te krijgen. Nog leuker is het als die club uit ons eigen kikkerlandje afkomstig is. Ik wil best toegeven dat “Born from Dark Waters” daarmee voor de aftrap al een comfortabele 2-0 voorsprong had, maar Nymue verdient op eigen kracht gelukkig veel meer dan de poedelprijs op basis van sympathie.

Als ik maar een enkel woord mocht gebruiken om dit album te omschrijven (een helse gedachte voor een recensent), dan zou dat ‘ambitieus’ zijn. Oké, twee woorden dan: ‘professioneel’ moet er eigenlijk ook bij. Telt u even mee:

1. Een onvervalst dubbelalbum. Negentien tracks die een kleine anderhalf uur beslaan, en dan tel ik de bonustracks met alternatieve uitvoeringen van vier albumtracks nog niet eens mee.
2. Een concept rond de mythische figuur Morgana uit de Arthur-legendes.
3. Dat vraagt natuurlijk om de nodige gastzangers, waarvan in elk geval Jan Willem Ketelaers (onder andere Magoria, Knight Area, Ayreon) en Sascha van der Meer (Solarcycles) onze lezers bekend voor zouden kunnen komen.
4. Ondersteuning door een heus koor en orkest, waarover later meer.
5. Een nuchtere ‘doe-het-zelf’-mentaliteit bij zowel de muziek zelf als alles wat daar omheen beweegt.
6. Een muziekstijl die nogal wat vraagt van de muzikanten en vocalisten.

Kortom, Nymue is als een wielrenner die na een soepel beklimminkje van de Posbank op een OV-fiets besluit dat de Mont Ventoux dan ook wel moet lukken. En dat blijkt vervolgens zowaar nog te kloppen ook.

Intro The Prologue gaat naadloos over in The Verdict, en dan hebben we al een klassiek orkest gehoord, maar ook djent-riffs, snerpende gitaarsolo’s en rollende drums. Er klinkt een voltallig koor, maar ook mannelijke en vrouwelijke rockzang, en als toetje een lekker zompige grunt. Het is na zes minuten wel duidelijk dat dit niet het soort ingetogen atmosferische prog is om vredig bij weg te dromen. Wat het dan WEL is, laat zich niet zo makkelijk in een zinnetje omschrijven.

Nymue maakt stevige symfonische metal met een progressief randje die doet denken aan het begin van deze eeuw, toen After Forever en Epica Nederland op de (gothische) metalkaart zetten. Het middeleeuwse sfeertje heeft dan weer raakvlakken met het debuutalbum van Autumn, “When Lust Evokes the Curse”. Maar Nymue geeft een moderne twist aan dat genre door de toevoeging van hakkende djent- en metalcoreriffs, waardoor het geheel ook weer aansluit bij meer recente progmetal. Die combinatie brengt ook de latere albums van Orphanage in gedachten, die misschien hun tijd wel ver vooruit waren.

Maar het is niet enkel metal wat de klok slaat op “Born from Dark Waters”. Nymue bouwt voldoende rustpunten in om de dynamiek spannend te houden. Zo bieden Lullabye of Demise en By the Old Stone Gate folky balladewerk in lijn met de meer ingetogen Ayreon-momenten, en hadden tweelingzusjes Fleeing from Camelot en Returning to Camelot niet misstaan op de klassieke soundtrack van een spannende Hollywood-blockbuster.

Het orkest is toch al hoofdrolspeler en uitblinker op dit album. Het volle en diepe geluid van ‘echte’ instrumenten speelt binnen de composities veel meer dan een ondersteunende rol. Het is Nymue gelukt om het klassieke instrumentarium en de traditionele rockbezetting zodanig op elkaar af te stemmen dat ze elkaars impact weten te versterken. Het laatste stuk van het epische Whispers of Despair waar hoge zang, strijkers en blazers de melodie bouwen op een fundament van zware gitaren en galopperende drums is kippenvelwerk.

Zangeres en multi-instrumentalist Thirza Fekkes rockt, sopraant, gromt en fluit (op een instrument) dat het een lieve lust is, al zoekt ze wel heel vaak het hoog op. Vincent van Zwietens Petrucciaanse solo’s passen mooi naast de beukriffs van Bastiaan Westerbeek. De ritmesectie van Dominic Pongers en Reinier van Zwieten legt een sterk fundament waarboven zowel orkest als rockinstrumenten goed hoorbaar blijven. De basgitaar van Van Zwieten had wel iets steviger in de mix gemogen, want de momenten dat deze er doorheen komt ronken, klinken erg lekker.

“Born from Dark Waters” is zeker geen perfecte plaat. In zijn enthousiasme heeft de band de neiging elke open ruimte dicht te smeren met nog meer instrumenten, waardoor de plaat op den duur erg ‘vol’ en ietwat vermoeiend gaat klinken. Ook is niet elke compositie even memorabel en (daarmee) elke track even onderscheidend, al weten de klassieke arrangementen dat vaak handig te verbloemen. Als dit een eerste manuscript was, had je de schrijver een kritische eindredacteur gegund met een ijverige rode pen om het allemaal iets strakker te trekken.

Maar dat is allicht vooral het gezeur van een zure recensent die zich oncomfortabel voelt bij een juichrecensie zonder kritische kanttekeningen. Uiteindelijk overheerst de gedachte dat het ontzettend gaaf is dat een jonge Nederlandse band dit al kán en vooral ook dúrft. Laten we dat koesteren en hopen dat Nymue kan doorgroeien tot dezelfde (internationale) status als zijn illustere vaderlandse voorgangers. De potentie is er zeker, en aan inzet en ambitie schort het ook niet. Petje af, vuist in de lucht!

Voor meer achtergrondinformatie over de band en het album, lees hier ons interview met zangeres Thirza Fekkes.