Rick Wakeman & The English Rock EnsembleAlbum

Rick Wakeman heeft in de loop der jaren al diverse ‘Returns to..’ ondernomen. Zo is er een herziene, uitgebreide versie van “The Six Wives Of Henry VIII”, “Journey To The Centre Of The Earth”, “The Myths & Legends Of King Arthur And The Knights Of The Round Table” en nu dus ook een “Return To The Red Planet”. Of dat nu zo’n goed idee is geweest weet ik niet. Collega Wouter Bessels was zes jaar geleden niet erg lovend over “The Red Planet”. Zijn kritiek dat het vooral een inspiratieloze herhalingsoefening was deelt ondergetekende volledig. Het was natuurlijk een gehaaide marketingtruc in tijden dat Musk en trawanten alles in het werk stellen om een reis naar de planeet Mars van de grond te krijgen. Daarnaast heeft Wakeman altijd al een meer dan gemiddelde belangstelling gehad voor de kosmos, gezien zijn regelmatige deelname aan het Starmusfestival en albumtitels als “No Earthly Connection” en “Out There”, wat ook al geen hoogvlieger was.

Helaas is deze “Return To The Red Planet” ook niet meer dan een herhalingsoefening van een herhalingsoefening. En dat is eigenlijk wel ronduit bedroevend te noemen. Wakeman komt ook op dit album niet veel verder dan het uitkauwen van zijn virtuositeit op de witte en zwarte toetsen. De composities zijn stuk voor stuk vlak, fantasieloos en voorspelbaar. Het ergste vind ik nog wel dat hij in de openingstrack, The Jezero Crater, na bijna anderhalve minuut een bijna letterlijke kopie van het thema uit de track Arthur uit de Moog tovert. Deze compositie is in 1975 door hemzelf geschreven voor het album “The Myths & Legends Of King Arthur And The Knights Of The Round Table”. Eigenlijk zou hij zichzelf nu voor de rechter moeten slepen vanwege plagiaat.

Naast een aantal beproefde akkoordsequenties uit de Wakeman catalogus wordt dit nummer positief opgesierd door de zeer aangename stem van Mollie Marriott. Zij blijkt de vocale genen van haar vader, wijlen Steve Marriott (onder andere The Small Faces), te hebben geërfd. Verder zingt zij nog in Bowie’s Vision, Noachis Terra, Martian Dust Devils en The Epochs of Mars. Jammer dat ze vocaal niet meer wordt uitgedaagd.

Dat geldt tevens voor de overige leden van The English Rock Ensemble. Pomeroy en Falkner kunnen zich beperken tot vrij eenduidige basisritmes en de kwaliteiten van Colquhoun op de gitaar worden ook veel te weinig benut. Geen avontuurlijke duels tussen synthesizer en gitaar. Hij mag af en toe, zoals in Bowie’s Vison, Noctis Labyrinthus, Witch Hazel Hill, St. Paul’s Bay en Medussae Fossae (akoestisch) een solootje spelen. Voor de rest beperkt hij zich tot stevige akkoorden.

Het nummer Noctis Labyrinthus heeft nog wel iets van die oude Wakeman glorie. Een vet statig thema in de synthesizer met lekker venijnig gitaarwerk van Colquhoun. Het middendeel is een stuk sneller en virtuozer.

De iconische koren die Wakeman in zijn muziek vaak gebruikt komen op dit album wel erg schaamteloos uit een doosje. De toonladderfiguren in Bowie’s Vision zijn daar wel het meest tenenkrommende voorbeeld van. Als je dan toch Bowie met de haren erbij wilt slepen, doe het dan goed. Als deze ‘Red Planet’ albums van Wakeman symbool staan voor de pogingen om de planeet Mars te bereiken, voorspelt dat niet veel goeds.

Ik heb Wakeman als muzikant hoog zitten maar zoals Ashley Holt in 1975 al met gevoel voor drama zong in The Last Battle: ‘Gone are the days of the knights…..’ eindig ik deze recensie met ‘Gone are the days of the capes…’

CD


CD