
Bij de release van het vorige studioalbum “Saint-Exupéry Álma” uit 2022 had ik in mijn recensie grote woorden voor de muziek op deze CD. Kunnen deze sympathieke Hongaren/Roemenen vier jaar later en twee livealbums verder hetzelfde kunstje nóg een keer flikken? Waar “Saint-Exupéry Álma” een conceptalbum was, geïnspireerd op het boek “Le Petit Prince”, is “Arlequin” een ander album geworden met negen op zichzelf staande nummers. Heeft dit gevolgen voor het muzikaal gebodene? Helemaal niet!
Ook op “Arlequin” slaagt Yesterdays erin frisse en energieke progrock te produceren die zeker de kenmerken van het jonge Yes in zich draagt. Daarnaast heeft de band echter genoeg eigenheid om niet als de zoveelste ‘kloon van’ door het muzikale leven te gaan. Die eigenheid zit hem vooral in de Hongaarse folkelementen, veelal verklankt door het uitgebreide, speelse gebruik van de dwarsfluit(en), de heldere zang van beide zangeressen, overigens in het volstrekt natuurlijk klinkende Hongaars, de fenomenale koortjes en het transparante geluidsbeeld. Voeg daarbij het energieke en inventieve gitaarwerk van Bogáti-Bokor, het flitsende en smaakvolle toetsenwerk van Tóth en die heerlijke zintuigstrelende swing van Zsigó en de conclusie is gerechtvaardigd dat ze opnieuw een klasse album hebben gemaakt.
Ik vind het wel heel lastig om de hoogtepunten te benoemen. Openingstrack Arlequin ébred (De Clown ontwaakt), vliegt meteen energiek uit de startblokken met heerlijke mellotrons, dartele fluiten, brede gitaarlijnen en een flitsende Hammond en Moog. Zangeres Torma voelt zich met haar relaxte stem als een vis in het water binnen dit swingend gezelschap. Kékből szürkébe heeft dezelfde frisse energie. In dit nummer wat minder prominente toetsen, maar wel meer ruimte voor de fluit en de prachtige meerstemmige zang en af en toe een klassieke hook. De virtuoze percussie van Kósa in het tweede deel krijgt terecht alle ruimte. Ook Amito tanc is zo’n fris uptempo nummer met virtuoze fluiten en akoestische gitaar. In combinatie met het springerige ritme krijgt het een Jethro Tull-vibe.
Dan hebben we nog het poppy, grappige Drift Away (From Black and White), gezongen door niemand minder dan That Joe Payne. Het is een poging van de band om een poppy hit te schrijven, met een knipoog. Door Payne’s hoge theatrale zang krijgt het een boyband-karakter. Er zitten een paar Queen-achtige gitaarstukjes in en veel ELO-achtige koortjes. Nadat Payne zingt: “I should just focus on keeping it logical” horen we castagnetten. Als dat geen referentie naar The Logical Song van Supertramp is.
Op Spotify staat de Hongaarse versie van dit nummer, Írj nekem egy dalt, gezongen door Torma. Ik moet zeggen dat die versie, vooral met de ondersteunende beelden op YouTube, ook heel leuk is.
Hajnalodom is een van de rustigere nummers. Het opent met een cello. In het middendeel horen we een mooie fluitsolo, begeleid door een heerlijk slepende gitaar en bas. In Keseru Szurke hold horen we een bijna klassiek koraal, afgewisseld met een hectische riffpassage waarbij de mellotrons door je speakers gieren. Het prachtige Vonzas es valasztas heeft ook een klassieke zanglijn, aangevuld met geweldige meerstemmige vocale arrangementen en op het eind een Steve Howe-achtige gitaarsolo.
Vizfestek is een korte folky song, begeleid door akoestische gitaar en feeërieke fluiten. En vroeg u zich als oplettende lezer af of ze in Hongarije ook proggy epics kunnen schrijven? Die vraag kunnen we bevestigend beantwoorden. Holnapok, een echte epic met alles erop en eraan, compleet met hemels gitaar en mellotronwerk, vormt de spreekwoordelijke kers op de taart.
Het moge duidelijk zijn met alle bovenstaande bevindingen dat onze Hongaarse vrienden van Yesterdays er volledig in zijn geslaagd het kunstje opnieuw te flikken. Het wordt hoog tijd dat we deze band op onze Nederlandse podia mogen begroeten.