LazuliConcert

Lazuli is een band met een behoorlijke faam als het om live-optredens gaat, luister/kijk maar eens naar “Lorelive” uit 2024. Maar dat de band maar blijft groeien is verbazend en indrukwekkend tegelijkertijd. Dat eerste bewijzen ze met het zojuist uitgebrachte nieuwe album “Être et ne plus être”. En dat laatste komt door het optreden dat de band op een frisse zaterdagavond in de Zoetermeerse progtempel Poppodium Boerderij laat zien. Ergens in het begin van het optreden zal bandleider/zanger Dominique ‘Domi’ Leonetti met zachte stem verklaren: ‘new songs are like babies, it’s hard to let go of their hands’. Een behoorlijke ontboezeming van de Franse poëet, die voor vrijwel alle muziek en teksten van Lazuli verantwoordelijk is.

Om exact half negen opent Lazuli met het titelnummer van zijn nieuwe album “Être et ne plus être”. De energie spat ervan af in een orgasme van klanken. Ook Sourire is een nieuw nummer, er zouden er nog vele volgen deze avond. Dominique Leonetti bespeelt de ukelele in een lied dat van hard naar zacht gaat, met een Queen-achtig gitaargeluid en een hoofdrol voor de Franse hoorn. Domi trakteert ons op een van zijn befaamde derwisjdansjes. Qui d’autre que l’autre kent belangrijke rollen voor Léode en piano, terwijl de indianensong Une chanson Cherokee door Arnaud Beyney op basgitaar en Dominique Leonetti op akoestische gitaar wordt begeleid.

Nog een drietal nieuwe nummers. Het intrigerende en swingende Mon body se meurt met hoorn van Thorel en video over een kleipop wordt gevolgd door Les 4 raisons in walstempo met heldere piano en maar liefst vijf zangers. L’eau qui dort sluit het trio nieuwelingen af. Grappig is het impromptu-stukje van Beyney en Thorel als Dominique nog aan het zoeken is naar de juiste afstelling van zijn gitaar. Domi vraagt ons of het goed is als er ook oude nummers worden gespeeld, de zaal reageert enthousiast. Le miroir aux alouettes is een grote publiekslieveling met Vincent Barnavol op marimba, Thorel op drums (uitstekend!), tribal ritmes en Arabische klanken. Als Dominique zich dan ook nog traditiegetrouw tussen het publiek in de zaal begeeft, gaat het dak eraf. Quel dommage is het laatste nummer voor de pauze, de band verlaat ongeveer 10 minuten het podium.

Triste carnaval, het droevige autobiografische verhaal over de jongen die zich vergist in de datum van carnaval, wordt omgeven door rookpluimen. Op L’homme sûr wisselen de Léode van Claude Leonetti en de gitaar van Arnaud Beyney elkaars solo’s af. Ronduit indrukwekkend is Matière première; dat komt deels door de Franse hoorn en de Léode, maar zeker ook door de maatschappijkritische tekst en zang van Dominique. Het contrast is groot met Chaque jour que le soleil fait. Dominique biecht op dat hij een soort kanarie is, een monogame vogel. Hij draagt het nieuwe nummer op aan zijn ‘one and only ladybird’. Je kunt een speld horen vallen tijdens de geweldige hoornsolo van Romain Thorel. De videoclip met Hollywoodsterren tijdens Le Pleureur sous la Pluie hebben we al eens gezien. Dat geldt niet voor een Jimmy Page-achtige solo van Beyney op zijn Gibson.

Les courants ascendants is het laatste nummer van de officiële setlist. De georganiseerde kakofonie en climax die uitnodigt tot meezingen is altijd een kasstuk tijdens Lazuli-shows. Dan verlaten beide Leonetti-broers en Beyney het podium om Barnavol en Thorel hun ding te laten doen. Vooral die laatste is briljant in zijn aan Herbie Hancock refererende solostuk op piano, dat van swingend via funk en jazz weer naar rock gaat. Het wordt perfect begeleid door de drums van Barnavol, chapeau!

Het wonderschone L’Instant is uiterst breekbaar: de kristalheldere stem van ‘Domi’, zichzelf begeleidend op gitaar, is pure perfectie. Tot slot wordt Au bord du précipice gespeeld, een van de beste nummers van het nieuwe album, met een emotionele Léode-solo aan het einde. En een dankwoord van Domi waarin hij ons, het publiek, bedankt voor een ‘escape from today’s world’s madness’. Tja, elke zichzelf respecterende fan weet wat er daarna komt, en ook ditmaal wordt de traditie in ere gehouden: 9 Hands Around the Marimba heeft ditmaal Les courants ascendants als thema, het oh oh oh oh oh oh oh is niet van de lucht en zou nog een tijdje aanhouden.

In totaal negentien nummers, inclusief alle twaalf nummers van “Être et ne plus être”, nog maar twee maanden uit! Vier van “Onze” (2023) en twee van oudere albums (“4603 Battements”, “Tant que l’herbe est grasse”). Plus de traditionele afsluiter 9 Hands. Ik kan me niet herinneren dat ik een show zag waarin alle nummers van het meest recente album werden gespeeld (oké: Steven Wilson). Voor iemand die, zoals eerder verkondigd, het moeilijk vindt om zijn pasgeboren kinderen los te laten, lukt het hem toch prima. En met behoorlijk wat aplomb.

Zo’n 200 bezoekers, waaronder relatief veel vrouwen; er werd volop meegezongen en gedanst. Licht en geluid waren weer top deze avond. Na twee uur en een kwartier gespeeld te hebben, werd de band beloond met een ovationeel applaus door het uitzinnige publiek. Dit was zonder meer een uitstekend concert, misschien wel het beste in jaren van het Franse kwintet.