David GilmourConcert

Een derde keer een bioscoopbezoek met ene David Gilmour in de hoofdrol. De eerste keer als figurant in een documentaire over het ontwerperscollectief Hipgnosis, nog niet zo lang geleden als bandlid in de opnieuw uitgebrachte klassieker “Pink Floyd at Pompeii”. En nu als absolute hoofdrolspeler in een liveconcert onder de titel “Live at Circus Maximus”. De speciale première vond wereldwijd plaats op 17 september, ik koos wederom voor het oude KINO theater in Rotterdam om er getuige van te zijn. Ik was bovendien een van de gelukkigen die vorig jaar het voorrecht hadden om de legendarische gitarist live te mogen aanschouwen tijdens een van de optredens in dezelfde tournee, in de Royal Albert Hall in Londen, een geweldige belevenis. Nu is er dus een mogelijkheid om dat her te beleven.

De tournee onder de titel The Luck and Strange Concerts, begon met twee opwarmshows in het Brighton Centre en verhuisde vervolgens naar Circus Maximus in Rome voor zes avonden. Daarna volgden nog eens zes optredens in de Royal Albert Hall in Londen. Weer later verhuisde men naar de Verenigde Staten voor shows in de Intuit Dome en de Hollywood Bowl in Los Angeles. Tot slot waren er vijf concerten in Madison Square Garden in New York. Alles stijf uitverkocht.

De opnames vonden dus plaats in Rome, met speciale toestemming van de Italiaanse overheid. Regisseur Gavin Elder, die al lang samenwerkt met Gilmour, schotelt ons prachtige beelden voor van band, publiek, theater en omgeving. Het sublieme schouwspel tegen de achtergrond van de oude ruïnes van Rome is een absoluut genot. Het geluid is van Dolbi Atmos kwaliteit en laat niets aan het toeval over. De film duurt circa twee en een half uur en start met een korte documentaire over de totstandkoming van en voorbereidingen op de show, met intieme sfeerbeelden van band en entourage tijdens oefensessies en soundcheck. Opvallend is de relaxte sfeer en de rust die de grote voorman uitstraalt.

Grappig is het moment waarop de grote man zelf aan het woord komt, met een knipoog naar de woorden die zijn echtgenote Polly Samson vorig jaar uitsprak: “I’m David Gilmour. And I’m a fucking legend!” Ik hoorde mijn buurman hardop zeggen: “And rightly so!” Gilmour geeft ook aan dat dit naar zijn mening de beste concerten uit zijn carrière zijn, bijgestaan door de beste muzikanten, opmerkelijk.

De show is ronduit indrukwekkend, net als in Londen. Met een klein verschil: bij de serie shows in het centrum van de Italiaanse hoofdstad waren per avond circa 18.000 toeschouwers aanwezig, ruim driemaal zoveel als in de Engelse hoofdstad. En die locatie, tja, wat moet je zeggen van die iconische plek daar in het historische Rome, waar tweeduizend jaar geleden nog wagenrennen plaatsvonden. Dat wordt nog eens versterkt door de dronebeelden die de skyline en omgeving van het theater weergeven.

Voor mij persoonlijk zijn de close-ups van Gilmour, zijn doorgroefde gezicht, oude handen en gitaar, toch wel de hoogtepunten. Daarnaast is zijn intense spel en volledige focus genoeg om de haren op je armen recht overeind te laten staan. Ondanks het feit dat hij veel verschillende gitaren bespeelt, klinkt de maestro toch altijd weer als zichzelf. De shows hebben zoals gezegd de songs van het in het 2024 uitgebrachte “Luck and Strange” als hoofdmoot, ook de oorspronkelijke titel van de concertreeks.

De Pink Floyd-songs worden allemaal uit volle borst meegezongen door het enthousiaste publiek. Maar voor mij waren toch de nieuwe nummers in een aantal gevallen de hoogtepunten. Zoals het duet met dochter Romany in het schitterende Between Two Points. De zichtbaar trotse vader werpt af en toe schuin een vertederende blik op zijn oogappeltje. Een uitstekende, volwassen presentatie van Romany Gilmour, alsof ze al jaren op het podium staat. Het intieme intermezzo met de semi-akoestische versie van Great Gig in the Sky gevolgd door A Boat Lies Waiting zorgt wederom voor kippenvel. Maar ook Sorrow, The Piper’s Call en Coming Back To Life worden perfect uitgevoerd.

We zien trage fotografie, volledig passend bij het tempo van de muziek. De beleving in de bioscoop is mooi, comfortabel vooral, maar haalt het toch niet bij het lijfelijk aanwezig zijn bij een liveconcert. Misschien speelde het relatief lage (!) volume in de bioscoopzaal hierbij een rol. Volgende keer graag een tandje erbij a.u.b. Slechts naar schatting een veertigtal bezoekers in een zaal(tje) met een capaciteit voor circa 120 personen, een tikkeltje aan de lage kant. Geen applaus of enthousiaste kreten ditmaal, wel veel gepraat tussen de nummers door, helaas. Nu nog uitkijken naar de Blu-ray, dubbel-cd en driedubbele elpee, die ongetwijfeld op korte termijn zullen volgen. En dan gloort er ook nog een nieuw studioalbum aan de horizon. Zou er volgend jaar weer een bioscoopbezoekje voor mij inzitten?