
Als je de muziek op “Isobar V” zou moeten kenschetsen zou ‘een instrumentale, melodieuze speeltuin’ wel een accurate omschrijving zijn. Dat melodieuze aspect behoeft wel enige toelichting. Het gaat hierbij niet om melodieën zoals we die gewend zijn binnen de symfonische rock van name als Yes, Kansas, The Flower Kings of Kayak, maar meer in de stijl van King Crimson, Frank Zappa of onze Nederlandse Nits. Dat betekent dat de melodieën niet alledaags zijn maar vooral grillig. Ook in de ritmesectie horen we de nodige sporen van een gekuiste King Crimson en Zappa en het speelse van de Nits. Met name het drumwerk van Änglagård’s Mattias Olsson doet binnen Isobar met regelmaat denken aan het creatieve en speelse drumwerk van Pat Mastelotto en onze eigen Rob Kloet. Zeker wanneer er in de credits wordt vermeld dat Mattias drums, percussie en diverse ‘twiddly bits’ bespeelt.
Was er op de vorige Isobaren sprake van een heen en weer tussen jazzrock/funk en symfonisch. Op “V” lijken de heren te zijn geland in een progressief melodisch landschap, waarbij een snufje funk, jazzrock en symfonisch niet wordt vermeden. Hun speelse creativiteit met betrekking tot ritme, maar vooral melodie is ongekend. Geef ze een melodie en ze korten die in, breiden die uit en gaan er instrumentaal mee aan de haal. De ene keer op gitaar, de andere keer op synthesizer. Er zijn ook passages waar beide gezamenlijk optrekken. Niet zelden lopen de melodische motiefjes vernuftig door elkaar als een soort breiwerk. De gastrollen van John Ettinger op viool, James Vaughn op saxofoon en Patricio Penin op doedelzak vormen daarbij een welkome aanvulling.
Geen enkel nummer heeft van het begin tot het einde dezelfde sfeer, hetzelfde tempo of hetzelfde ritme. Daarin wordt binnen de nummers veel gevarieerd. In de titels van de tracks klinkt ook regelmatig iets van het absurdisme van King Crimson en Zappa door. Wat te denken van ‘Gravity Itself’, ‘As Is Was’, ‘One Woman, One Cow’ en ‘The Position of Dr. Mannix’.
Laatstgenoemde is een Britse arts, schrijfster en pionier op het gebied van palliatieve zorg en cognitieve gedragstherapie. De naar haar vernoemde compositie opent mooi sfeervol, een beetje spacey, wat verder wordt uitgebouwd naar breed symfonisch gitaarwerk. Dit slaat om in een funky stuk met korte melodische motiefjes die in de diverse instrumenten over elkaar heen duikelen. Ineens verschijnt daar de doedelzak stralend ten tonele en wanen we ons in de Schotse hooglanden. Dat is echter slechts van korte duur wanneer het funky ritme weer wordt hervat en de melodische motiefjes weer vernuftig door elkaar krioelen. Opnieuw wordt er naar een symfonisch hoogtepunt toegewerkt en eindigen we met het thema van de doedelzak, gedubbeld door de elektrische gitaar. Dat laatste doet me meteen denken aan het werk van Dave Bainbridge.
In Oats And Glitter horen we in de percussie de nodige ‘twiddly bits’. Ook in dit nummer weer het spel met de korte melodische motiefjes. Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van bredere, zwevende passages. Ik zie de glimlach van Rob Kloet en Robert Jan Stips zo voor me. Het zou één op één in het repertoire van de Nits kunnen passen. Ware het niet dat de Isobaren iets meer power hanteren. Zeker wanneer de saxofoon ten tonele verschijnt. In dit nummer is overigens ook nog een gastrol weggelegd voor de viool.
Democracy, The Kimono opent in een donkere, dreigende sfeer en laat af en toe typisch Japanse melodische motiefjes horen. The Turpitude doet erg aan King Crimson denken, vooral het hoekige gitaarwerk in het middendeel, alsook het drumwerk van Olsson. Verbijsterend hoe de heren hier na vier en een halve minuut in de viool zo’n prachtig symfonisch thema uit tevoorschijn kunnen toveren. Zo zie je maar, instrumentale muziek hoeft helemaal niet saai te zijn.